Green Book
Prawdziwych przyjaciół, poznaje się w drodze.
Kraj
Produkcja
Budżet
$23 000 000
Opłaty
$321 752 656
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Viggo Mortensen, Mahershala Ali, Linda Cardellini, Sebastian Maniscalco, Dimiter D. Marinov, Mike Hatton, P.J. Byrne, Joe Cortese, Maggie Nixon, Mary Agnes Nixon
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Peter Farrelly, Nick Vallelonga
Producent
Peter Farrelly, Charles B. Wessler, Jim Burke, Nick Vallelonga, Brian Hayes Currie, John Sloss, Octavia Spencer, Jonathan King, Kwame Parker, Steven Farneth
Operator
Kompozytor
Kris Bowers
Artysta
Tim Galvin, Spencer Davison
Casting
Rick Montgomery
Instalacja
Patrick J. Don Vito
Cały zespół (132)
Cały zespół (132)
Krótki opis
Tony, drobny cwaniaczek z Bronxu, z nadzieją na zgarnięcie konkretnej sumki, zatrudnia się jako szofer wybitnego, ekstrawaganckiego muzyka Dona Shirley'a. Razem wyruszają w wielotygodniowe tournée na południe Stanów Zjednoczonych. Z pozoru różni ich wszystko: od majątku i wykształcenia, przez sposób bycia, po ulubione jedzenie i rozrywki. Z czasem jednak będą mieli okazję przekonać się, że tak naprawdę więcej ich łączy, niż dzieli. Ich wspólna, pełna przygód podróż stanie się początkiem nieprawdopodobnej przyjaźni.
Co pozostało za kulisami
- Tytuł filmu nawiązuje do „Zielonej Księgi” – corocznego przewodnika publikowanego między 1936 a 1966 rokiem. Okres publikacji przypadł na epokę praw Dжима Кроу (nieoficjalna nazwa praw dotyczących segregacji rasowej w niektórych stanach w okresie od 1890 do 1964 roku), kiedy w społeczeństwie legalnie rozpowszechniona była dyskryminacja wobec osób o innym kolorze skóry. „Zielona Księga” pozwalała podróżującym osobom niebiałym znaleźć nocleg, usługi i stacje benzynowe, z których mogły korzystać.
- Prototypem bohatera granego przez Viggo Mortensena jest Tony Lip.
- Zamiast Mahershala Ali na fortepianie w filmie grał kompozytor Chris Bowers.
- Film jest poświęcony krukowi o imieniu Larry, znalezionemu niedaleko planu filmowego. Ptaka potrącił samochód, a Viggo Mortensen przejął się jego losem.
- Przybierając na wadze do filmu, Viggo Mortensen przeszedł na dania kuchni włoskiej. Jak sam aktor powiedział: „Często jadłem pizzę. Najważniejsze jednak, to nie rezygnować z dokładki. Ważne było także koniecznie spróbować wszystkich deserów. No i oczywiście, jeść trzeba było bezpośrednio przed snem”.
- W scenie z Gormanem Viggo Mortensen naprawdę jadł hot dogi. Dali mu wiadro, żeby między dublami wypluwał nieprzeżute kawałki, ale aktor uznał to za jeszcze mniej strawne niż same parówki w bułce. W sumie Mortensen zjadł 15 sztuk.
- Kostiumografka Betsy Heiman dobrała dla Viggo Mortensena dość obcisłe kostiumy (zakładano, że kupował je wiele lat temu, przestał dbać o figurę, a na zakup nowych kostiumów wiecznie brakowało pieniędzy). To ona wyjaśniła aktorowi, że w tamtych czasach spodnie noszono pod talie, a nie na biodrach.
- Film kręcono w Luizjanie, jednak scena zamieci w nim jest autentyczna. Widząc kiedyś podczas przerwy wirujące w powietrzu płatki śniegu, Viggo Mortensen przekonał Petera Farrelly’ego z ekipą filmową, żeby poszli trochę nakręcić. Zgodzili się, wyszli na ulicę i bardzo się zdziwili po pewnym czasie, że śnieg wciąż pada i pada. W tym niespodziewanym czasie nakręcono dużo materiału, dzięki czemu ekipie filmowej nie trzeba było jechać kręcić śniegu do Minnesoty.
- Kiedy Don po raz pierwszy siada w samochodzie, w kadrze pojawia się plakat z ogłoszeniem o koncercie muzyki folk w Carnegie Hall 10 listopada 1962 roku. Gwiazdą koncertu był Pete Seeger (1919-2014). To był pierwszy występ Boba Dylana w „Carnegie Hall”.
- Chris Bowers, który przed kamerą zastępował Mahershalę Alego za fortepianem, zajmował się muzyką od 4 roku życia, ale „Green Book” był pierwszym filmem, do którego napisał muzykę. Podobnie jak postać grana przez Alego, Bowers gra tylko na pianinie Steinway wykonanym ręcznie, ponieważ „żadne inne instrumenty nie wytwarzają prawdziwego dźwięku”.
- Dimitara Marinova do roli Olega zatwierdzili dopiero za drugim razem. Początkowo jego kandydatura została odrzucona z powodu tego, że doświadczony skrzypek Dimitar zupełnie nie umiał grać na wiolonczeli. Marinov przez 5 dni brał lekcje gry na wiolonczeli, po czym ponownie przyszedł na casting i otrzymał rolę.
- Viggo Mortensenowi przyszło tak dużo jeść zgodnie z fabułą, że, jak sam twierdzi, w ogóle nie dotykał jedzenia przyniesionego dla aktorów i ekipy filmowej. Aktor wolał spędzać przerwę obiadową u siebie w przyczepie, leżąc z rozpiętym pasem.
- W scenach, w których postacie filmu mówią po włosku, w scenariuszu tak po prostu napisano bez żadnych wyjaśnień: „mówią po włosku”. Kiedy Viggo Mortensen zwrócił się w tej sprawie do reżysera Petera Farrelly’ego, ten zaproponował aktorowi wymyślenie czegoś samemu. W rezultacie powstało coś przypominającego kalabryjski dialekt z włoskimi wyrażeniami, jak w diaspory, gdzie mieszkają ludzie z różnych regionów Włoch. Mortensen postarał się także, żeby brzmiało to staromodnie, ponieważ slang i wymowa członków rodziny nie zmieniły się od czasu przyjazdu ojców Venera i Vallelongi do Stanów Zjednoczonych. Wszystko to było dobrze znane samemu Mortensenowi. Kiedyś po powrocie z Argentyny, gdzie dorastał, Viggo odkrył, że w Nowym Jorku nikt nie mówi tak jak on.
- Pamiętając o swojej reputacji reżysera pracującego głównie z komediami, Peter Farrelly postarał się obejść w tym filmie bez jawnie zabawnych sytuacji.
- W życiu dzieci Tony’ego Boltona były młodsze, niż przedstawiono je w filmie. Dzieci aktorów w starszym wieku trzeba było zatrudnić ze względu na prawo pracy, regulujące czas, jaki dzieci-aktorzy mogą spędzać w pracy.
- Z wyjątkiem jednego dnia, kiedy zdjęcia odbyły się w Nowym Jorku, cały film nakręcono w stanie Luizjana. Scenę, w której Tony zatrzymuje samochód, żeby zajrzeć do toalety, i widoki Nowego Jorku kręcono w ten sam dzień.
- Przewidując, że kiedyś dojdzie do filmu, którego fabuła połączy historie jego ojca i Dona Shirley’ego, Nick Vallelonga poprosił ojca, żeby jeszcze raz opowiedział, co działo się podczas nagrywania wywiadu. Prowadził także długie rozmowy z Donem. Jego notatki, a także wspomnienia ojca, zdjęcia, broszury, pocztówki, a nawet mapy drogowe bardzo pomogły przy pracy nad scenariuszem.
- Bohater Viggo Mortensena nosi zazwyczaj czerwone lub niebieskie koszulki w paski. To hołd dla kolorów ulubionej drużyny piłkarskiej aktora San Lorenzo de Almagro.
- W filmie wykorzystano 3 samochody Cadillac modelu DeVille — dwa w scenach jazdy i trzeci – tam, gdzie samochód stoi w miejscu. Jeden z samochodów tak załadowano sprzętem filmowym, że nie wytrzymały resory i wgniecenia się dach.
- Przygotowując się do roli, Viggo Mortensen przybrał prawie 10 kg wagi.
- W scenie powrotu do domu bohater Viggo Mortensena nuci „Tu Scendi Dalle Stelle” — tradycyjny dla Włoch bożonarodzeniowy hymn.
- Przygotowując się do odegrania roli Dona Shirley’ego, Mahershala Ali ściśle współpracował z kompozytorem Chrisem Bowserem. Niestety, kroniki filmowe z ujęciami Dona Shirley’ego nie zachowały się, więc w pracy nad wizerunkiem aktor musiał zadowolić się fragmentarycznymi informacjami ze wspomnień, a także z filmu dokumentalnego o Carnegie Hall, sali koncertowej w Nowym Jorku, w poddasznych pomieszczeniach nad którą Don Shirley (1927-2013) kiedyś mieszkał z innymi 60 muzykami.
- Tony Bolton naprawdę uderzył policjanta i wylądował razem z Donem Shirley’em za kratkami. W rzeczywistości jednak zdarzyło się to jesienią 1963 roku, czyli rok później, niż pokazano w filmie. Stało się to podczas innej podróży, ale Shirley rzeczywiście zadzwonił wtedy do ówczesnego prokuratora generalnego Roberta Kennedy’ego (1925-1968), który nakazał wypuścić ich z aresztu. Zdarzyło się to na kilka dni przed zabójstwem w Dallas brata prokuratora generalnego, 35. prezydenta USA Johna F. Kennedy’ego (1917-1963).
- Tytuł filmu nawiązuje do „Zielonej Książki dla czarnoskórych kierowców” – rocznego przewodnika wydawanego w latach 1936–1966. Okres publikacji przypadł na epokę praw Jima Crowa (nieoficjalna nazwa ustaw o segregacji rasowej w niektórych stanach w okresie od 1890 do 1964 roku), kiedy w społeczeństwie legalnie rozpowszechniła się dyskryminacja wobec osób o innym kolorze skóry. „Zielona Książka” pozwalała podróżującym osobom niebiałym znaleźć nocleg, usługi i stacje benzynowe, z których mogły korzystać.
- Przybierając na wadze do filmu, Viggo Mortensen przeszedł na potrawy kuchni włoskiej. Jak sam aktor powiedział: „Często jadłem pizzę. Najważniejsze jednak to nie rezygnować z dokładki. Ważne było również koniecznie spróbować wszystkich deserów. No i oczywiście jeść trzeba było tuż przed snem”.
- Kiedy Don po raz pierwszy siada w samochodzie, w kadrze pojawia się plakat z ogłoszeniem o koncercie muzyki folk w Carnegie Hall 10 listopada 1962 roku. Gwiazdą koncertu był Pete Seeger (1919–2014). Był to pierwszy występ Boba Dylana w Carnegie Hall.
Podobne filmy
8.8/10
8.6/10
8.5/10
8.5/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
