Ja, Daniel Blake

59-letni stolarz z Newcastle widzi, jak jego życie wywraca się do góry nogami po zawale serca, który uniemożliwia mu dalszą pracę. Mimo że lekarz uznaje go za niezdolnego do zatrudnienia, Daniel Blake ubiega się o wsparcie państwowe, jednak dowiaduje się, że musi nadal szukać pracy, w przeciwnym razie grożą mu sankcje. To, co powinno być prostą procedurą, zmienia się w gąszcz formularzy, wizyt i sprzecznych przepisów, z którymi on – człowiek nigdy niekorzystający z komputera – nie potrafi sobie poradzić.

Podczas wizyt w urzędzie pracy Daniel poznaje Katie, samotną matkę dwójki dzieci, która została zakwaterowana daleko od miasta, które zna. Oboje nawiązują bliską więź, pomagając sobie nawzajem przetrwać presję systemu, który zdaje się być zaprojektowany tak, by ich złamać. Daniel znajduje wsparcie także wśród dawnych kolegów i sąsiadów.

Reżyserem tego dramatu jest Ken Loach. Jest to osiemnasty z dwudziestu pełnometrażowych filmów w jego dorobku, zrealizowany po „Klubie Jimmy'ego” i przed „Nie ma nas w domu”. Scenariusz napisał stały współpracownik reżysera, Paul Laverty, a producentką była Rebecca O'Brien. W rolę Daniela wcielił się Dave Johns, natomiast w postaci Katie zagrała Hayley Squires, a ich dzieci odegrali Briana Shann i Dylan McKiernan. Produkcja, której powstawała w Belgii, Wielkiej Brytanii i Francji, zarobiła w światowym box office około 16 milionów USD. Film otrzymał ocenę 7,8/10 na IMDb (na podstawie 68 000 głosów) oraz 7,7/10 na TMDB (na podstawie 1 576 głosów). Krytycy ocenili go na 8/10 na podstawie 184 recenzji, co oznacza cieplejszy odbiór niż w przypadku widzów.