Kutija

Granat wystrzelony z pobliskiego wzgórza zabija rodziców dziesięcioletniego chłopca podczas oblężenia Sarajewa w 1992 roku. Chłopiec traci zdolność mówienia. Przyjmuje go i opiekuje się nim sąsiadka. Chłopiec zostaje wyrzucony ze swojego zniszczonego mieszkania i zaczyna włóczyć się po mieście z kolegą ze szkoły. Zbyt wcześnie i zbyt gwałtownie przechodzi proces dojrzewania. Poznaje znaczenie takich słów jak przemoc, śmierć, seks. Uczy się, jak osiągać cele. Poznaje wartości. Dowiaduje się, co jest w życiu najważniejsze. Sąsiadka, która się nim opiekuje, próbuje go osłonić i chronić. Bezskutecznie. Chłopiec zmierza ku upadkowi. Śmierć i cierpienie stają się coraz częstsze i bardziej dotkliwe. Gdy nastoletni syn sąsiadki ginie od strzału snajpera jako przypadkowa ofiara, kobieta odrzuca chłopca. Chłopiec ucieka z oblężonego miasta i sam strzela z armaty w stronę Sarajewa. Piętnaście lat później chłopiec – teraz dwudziestopięciolatek – i sąsiadka spotykają się ponownie. Łączy ich ból i cierpienie.