Jest noc. Zimno. Ciszę przerywa jedynie cykanie cykad i głos STRAŻNIKA składającego raport przez krótkofalówkę. MAX TAYLOR wpada na niego z impetem, obezwładniając kolejnych strażników, aż w końcu wydostaje się z budynku i kieruje w stronę zapory na punkcie kontrolnym. W chwili, gdy ma ją pokonać, otaczają go mężczyźni w białych fartuchach. Wciągają go z powrotem do budynku. Taylor jest pacjentem w wojskowym instytucie dla wysoko wyszkolonych żołnierzy i szpiegów, którzy utracili zmysły podczas walki lub tajnych misji; są oni utrzymywani w stanie sedacji i pod obserwacją do czasu, aż zostaną uznani za zdolnych do powrotu do czynnej służby. Następnego ranka JOHN DANCE przechodzi przez zabezpieczoną strefę recepcji, pytając HENRY'ego WALSHA (głównego administratora instytutu) o pacjentów. Dance zostaje przedstawiony jako psychiatra odpowiedzialny za ocenę rentowności instytutu oraz stabilności psychicznej pacjentów.