Boska Florence

Florence Foster Jenkins, zamożna nowojorska towarzyszka i mecenaska sztuki, od zawsze marzy o karierze śpiewaczki operowej. Pojawia się jednak jedna przeszkoda: kobieta zupełnie nie potrafi śpiewać. Podczas gdy otoczenie słyszy jedynie groteskowy bełkot, ona sama jest przekonana o pięknie swojego głosu. Jej partner i menedżer, angielski aktor St. Clair Bayfield, od dawna chroni ją przed prawdą, organizując kameralne recitale dla zaproszonych gości. Ta sytuacja zostaje wystawiona na próbę, gdy Florence postanawia zorganizować publiczny koncert w Carnegie Hall, co zmusza Bayfielda do zastanowienia się, jak długo może jeszcze trwać ta mistyfikacja.

Reżyserem tej brytyjsko-amerykańskiej komedii i dramatu jest Stephen Frears. Jest to dwudziesty pierwszy z dwudziestu trzech filmów w jego dorobku, zrealizowany po „Strategii mistrza” i przed „Powiernikiem królowej”, na podstawie scenariusza napisanego przez Nicholasa Martina. Produkcja oparta jest na prawdziwej historii Florence Foster Jenkins, której występ w Carnegie Hall z 1944 roku stanowi centralny punkt fabuły. W rolę Florence wciela się Meryl Streep, natomiast Hugh Grant gra Bayfielda, Simon Helberg wciela się w akompaniatora Cosmé McMoona, a w rolach drugoplanowych występują Rebecca Ferguson, Nina Arianda i Stanley Townsend. W produkcji, za którą stały studia BBC Film, Pathé i Qwerty Films, wzięło udział 58 uznanych aktorów oraz 55 członków ekipy filmowej.

Budżet filmu wyniósł około 29 milionów dolarów, a globalne wpływy z biletów osiągnęły poziom 49 milionów dolarów. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,8/10 na podstawie około 62 000 głosów, a w TMDB 6,7/10 z około 1 555 głosów. Ocena krytyków wynosi 7,1/10 na podstawie 235 recenzji, co wskazuje na nieco wyższą ocenę profesjonalistów w porównaniu do opinii szerokiej publiczności.