Gra
Kraj
Produkcja
Budżet
$50 000 000
Opłaty
$109 423 648
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Majkl Douglas, Sean Penn, Debora Kara Unger, James Rebhorn, Peter Donat, Carroll Baker, Anna Katarina, Armin Mueller-Stahl, Charles Martinet, Scott Hunter McGuire
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Jeffrey Beecroft, Christopher S. Nushawg
Casting
Don Phillips
Instalacja
Krótki opis
Nicholas Van Orton kończy 48 lat. Rocznica jak rocznica, Van Orton nie przejmowałby się nią, gdyby nie pewna zbieżność: jego ojciec popełnił samobójstwo, gdy miał właśnie 48 lat. I jeszcze ten prezent od młodszego brata: zaproszenie do Gry, która odmieni monotonne i nudne życie oderwanego od rzeczywistości bogacza. Nie bez ociągania Nicholas przyjmuje prezent. Od tej pory świat wokół niego zmienia się, życie nabiera tempa, wkrada się w nie strach i prawdziwe, wręcz namacalne poczucie zagrożenia. Na uczestnika Gry czyhają setki nic z pozoru nie znaczących prowokacji, a najdrobniejsze nawet ustępstwo powoduje, że każda sekunda zamienia się w walkę o przetrwanie. Ta Gra nie ma reguł, a być może nie ma i końca.
Co pozostało za kulisami
- David Fincher poinformował w wywiadzie dla angielskiego magazynu Empire, że w każdej scenie filmu znajduje się flaczki (ang. haggis). Jest to związane z przydomkiem operatora filmu, Savidisa Harrisa – Haggis.
- Jodie Foster planowała wziąć udział w zdjęciach do filmu, ale nie mogła tego zrobić z powodu napiętego harmonogramu.
- Fabuła filmu opiera się na realnie istniejącej grze fabularnej, popularnej w Stanach Zjednoczonych. Pomysł tej gry wywodzi się z filmu z 1980 roku „Midnight Madness” (Szaleństwo o północy). W „Grze” można również znaleźć reminiscencje z powieści Johna Fowlesa „Mag”.
- Główny bohater nosi złoty zegarek Patek Philippe.
- Spike Jonze zagrał epizod medyka, świecącego w oko Nicolasa pod koniec filmu.
- Kiedy Nicholas wchodzi do pokoju hotelowego Nikko, w telewizorze można zobaczyć fragmenty filmu pornograficznego z udziałem znanego aktora pornograficznego Tony'ego Tedeschi.
- Oprócz „prawdziwej” rozszyfrowki akronimu CRS (Consumer Recreation Services), w filmie pojawiają się również inne. To karta na desce rozdzielczej pędzącej taksówki, w której jedzie Nicholas (California Regal Sedans) oraz napis na furgonetce zaparkowanej przed domem Christine, skąd później uzbrojeni ludzie otwierają ogień do budynku (Cable Repair Specialists).
- Zielona książka, z którą bohater Michaela Douglasa przychodzi do hotelu w poszukiwaniu brata, to „Zabić drozda” Harper Lee.
- Kiedy główny bohater chce wezwać karetkę, bierze telefon i mówi „rozładowana bateria”, nie udaje mu się zadzwonić. W windzie telefon znowu działa, ponieważ wyciąga telefon i mówi, że „nie ma zasięgu”.
- Kiedy główny bohater zauważa, że w kieszeni jego koszuli rozlał się niebieski długopis, koszula na nim jest niebieska. W następnej scenie, kiedy próbuje odplamić plamę, koszula jest już w drobną kratkę. Potem, kiedy wsiada do samochodu, splamiona koszula znowu jest niebieska.
- Podczas kręcenia filmu Deborah Kara Unger doznała pęknięcia kości (w nodze), a także skoczyła do kontenera na śmieci z szczurami.
- Początkowo Jodie Foster miała grać siostrę głównego bohatera, w którego wcielał się Michael Douglas, ale wkrótce zmieniła zdanie i zadeklarowała, że wolałaby zagrać jego córkę. Douglas i reżyser filmu David Fincher byli zdecydowanie przeciwni temu pomysłowi, więc w fabułę wprowadzono młodszego brata głównego bohatera (zagrał go Sean Penn). Foster złożyła pozew do sądu, żądając od firmy „PolyGram” kary umownej w wysokości 54,5 miliona dolarów, ale sprawę udało się rozwiązać polubownie. Douglas i Foster są przyjaciółmi, a Douglas przyznał, że myśl o graniu ojca bohaterki Foster wcale go nie kręciła, ponieważ różnica wieku między nimi wynosi zaledwie 18 lat.
- Dom głównego bohatera w San Francisco to w rzeczywistości historyczna willa Filoli w Woodside w stanie Kalifornia, w odległości 40 km od San Francisco. Ze względu na stan kuchni wszystkie sceny tam kręcono w słabym i przygaszonym świetle. Do scen, w których pokazano wnętrza posiadłości pokryte graffiti, ściany drewniane obito specjalną okładziną. Wszystkie sceny w willi nakręcono w ciągu jednego dnia zdjęciowego.
- W filmie demonstrowany jest tzw. trójkąt Penrose’a (jest to jedna z podstawowych figur niemożliwych). Autorstwo tej iluzji optycznej przypisuje się angielskiemu psychiatrze Lionelowi Penrose’owi i jego synowi, laureatowi Nagrody Nobla w dziedzinie matematyki sir Rogerowi Penrose’owi.
- Scena, w której bohater Michaela Douglasa dochodzi do siebie w grobowcu w Meksyku, jest nawiązaniem do thrillera Sama Peckinpaha „Przynieś mi głowę Alfredo Garcii” (1974), gdzie głównego bohatera w wykonaniu Warrena Oatesa zakopano żywcem i musi wydostać się na zewnątrz. Porywacze głównego bohatera ubrali go nawet tak samo, jak postać grana przez Oatesa.
- Zielona książka, z którą bohater Michaela Douglasa przychodzi do hotelu w poszukiwaniu brata, to „Zabić drozd” Harper Lee.
- Kiedy główny bohater chce wezwać pogotowie, bierze telefon i mówi „rozładowana bateria”, nie udaje mu się zadzwonić. W windzie telefon już działa, ponieważ wyjmuje telefon i mówi „Brak zasięgu”.
- Na 38. minucie filmu, kiedy Christina przypadkowo oblewa Nicolasa w restauracji, na jej bluzce widać czerwone plamy po winie. Przy zmianach ujęcia plamy na jej koszuli znikają i pojawiają się ponownie.
Podobne filmy
8.8/10
8.5/10
8.4/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
