Gra
Krótki opis
Nicholas Van Orton jest zamożnym bankierem z San Francisco, który całe swoje życie oparł na kontroli i samodyscyplinie. W dniu czterdziestych ósmych urodzin otrzymuje od młodszego brata, Conrada, niezwykły prezent: udział w tajemniczej grze organizowanej przez anonimową firmę. Nicholas przyjmuje zaproszenie, jednak doświadczenie to szybko wymyka się spod jego kontroli. Zmienne zasady i nieznani uczestnicy oddalają go od codzienności, sprawiając, że przestaje on odróżniać to, co jest wyreżyserowane, od rzeczywistości.
Reżyserem filmu jest David Fincher. Jest to trzecia z trzynastu pełnometrażowych produkcji w jego karierze, następująca po filmie Siedem i poprzedzająca Podziemny krąg. Scenariusz napisali Larry Gross, John Brancato oraz Michael Ferris, a producentami byli Steve Golin i Ceán Chaffin. W rolę Nicholasa wcielił się Michael Douglas, jako Conrada wystąpił Sean Penn, a w obsadzie wspierającej znaleźli się m.in. Deborah Kara Unger, James Rebhorn, Peter Donat i Carroll Baker. W napisach wymieniono 68 aktorów oraz 140 członków ekipy.
Film wszedł na ekrany we wrześniu 1997 roku. Przy budżecie wynoszącym 50 milionów dolarów, produkcja zarobiła na całym świecie około 109 milionów dolarów. W serwisie IMDb obraz uzyskał ocenę 7,7 na podstawie około 468 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,6 przy ponad 7 500 głosów. Średnia ocena krytyków wynosi 7,3 na podstawie 65 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- David Fincher poinformował w wywiadzie dla angielskiego magazynu Empire, że w każdej scenie filmu znajduje się flaczki (ang. haggis). Jest to związane z przydomkiem operatora filmu, Savidisa Harrisa – Haggis.
- Główny bohater nosi złoty zegarek Patek Philippe.
- Na 38. minucie filmu, kiedy Christina przypadkowo oblewa Nicolasa w restauracji, na jej bluzce widać czerwone plamy po winie. Przy zmianach ujęcia plamy na jej koszuli znikają i pojawiają się ponownie.
- Fabuła filmu opiera się na realnie istniejącej grze fabularnej, popularnej w Stanach Zjednoczonych. Pomysł tej gry wywodzi się z filmu z 1980 roku „Midnight Madness” (Szaleństwo o północy). W „Grze” można również znaleźć reminiscencje z powieści Johna Fowlesa „Mag”.
- Zielona książka, z którą bohater Michaela Douglasa przychodzi do hotelu w poszukiwaniu brata, to „Zabić drozd” Harper Lee.
- Podczas kręcenia filmu Deborah Kara Unger doznała pęknięcia kości (w nodze), a także skoczyła do kontenera na śmieci z szczurami.
- Dom głównego bohatera w San Francisco to w rzeczywistości historyczna willa Filoli w Woodside w stanie Kalifornia, w odległości 40 km od San Francisco. Ze względu na stan kuchni wszystkie sceny tam kręcono w słabym i przygaszonym świetle. Do scen, w których pokazano wnętrza posiadłości pokryte graffiti, ściany drewniane obito specjalną okładziną. Wszystkie sceny w willi nakręcono w ciągu jednego dnia zdjęciowego.
- Scena, w której bohater Michaela Douglasa dochodzi do siebie w grobowcu w Meksyku, jest nawiązaniem do thrillera Sama Peckinpaha „Przynieś mi głowę Alfredo Garcii” (1974), gdzie głównego bohatera w wykonaniu Warrena Oatesa zakopano żywcem i musi wydostać się na zewnątrz. Porywacze głównego bohatera ubrali go nawet tak samo, jak postać grana przez Oatesa.
- Oprócz „prawdziwej” rozszyfrowki akronimu CRS (Consumer Recreation Services), w filmie pojawiają się również inne. To karta na desce rozdzielczej pędzącej taksówki, w której jedzie Nicholas (California Regal Sedans) oraz napis na furgonetce zaparkowanej przed domem Christine, skąd później uzbrojeni ludzie otwierają ogień do budynku (Cable Repair Specialists).
- Spike Jonze zagrał epizod medyka, świecącego w oko Nicolasa pod koniec filmu.
- W filmie demonstrowany jest tzw. trójkąt Penrose’a (jest to jedna z podstawowych figur niemożliwych). Autorstwo tej iluzji optycznej przypisuje się angielskiemu psychiatrze Lionelowi Penrose’owi i jego synowi, laureatowi Nagrody Nobla w dziedzinie matematyki sir Rogerowi Penrose’owi.
- Kiedy Nicholas wchodzi do pokoju hotelowego Nikko, w telewizorze można zobaczyć fragmenty filmu pornograficznego z udziałem znanego aktora pornograficznego Tony'ego Tedeschi.
- Kiedy główny bohater zauważa, że w kieszeni jego koszuli rozlał się niebieski długopis, koszula na nim jest niebieska. W następnej scenie, kiedy próbuje odplamić plamę, koszula jest już w drobną kratkę. Potem, kiedy wsiada do samochodu, splamiona koszula znowu jest niebieska.
- Początkowo Jodie Foster miała grać siostrę głównego bohatera, w którego wcielał się Michael Douglas, ale wkrótce zmieniła zdanie i zadeklarowała, że wolałaby zagrać jego córkę. Douglas i reżyser filmu David Fincher byli zdecydowanie przeciwni temu pomysłowi, więc w fabułę wprowadzono młodszego brata głównego bohatera (zagrał go Sean Penn). Foster złożyła pozew do sądu, żądając od firmy „PolyGram” kary umownej w wysokości 54,5 miliona dolarów, ale sprawę udało się rozwiązać polubownie. Douglas i Foster są przyjaciółmi, a Douglas przyznał, że myśl o graniu ojca bohaterki Foster wcale go nie kręciła, ponieważ różnica wieku między nimi wynosi zaledwie 18 lat.
- Kiedy główny bohater chce wezwać pogotowie, bierze telefon i mówi „rozładowana bateria”, nie udaje mu się zadzwonić. W windzie telefon już działa, ponieważ wyjmuje telefon i mówi „Brak zasięgu”.
- Jodie Foster planowała wziąć udział w zdjęciach do filmu, ale nie mogła tego zrobić z powodu napiętego harmonogramu.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
