Kaukaska branka
Produkcja
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Aleksandr Demyanenko, Natalya Varley, Jurij Nikulin, Georgij Wicin, Yevgeni Morgunov, Vladimir Etush, Mher Mkrtchyan, Ruslan Akhmetov, Noy Avaliani, Nina Grebeshkova
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Moris Slobodskoy, Yakov Kostyukovskiy
Producent
L. Freydin
Operator
Konstantin Brovin
Kompozytor
Aleksandr Zatsepin
Artysta
Vladimir Kaplunovskiy
Casting
Instalacja
Valentina Yankovskaya
Cały zespół (21)
Cały zespół (21)
Krótki opis
Szurik, dobry, choć naiwny student etnografii, zakochuje się w inteligentnej, atletycznej i pięknej członkini Wszechzwiązkowego Leninowskiego Związku Młodzieży Komunistycznej, Ninie. Ma rywala w zamożnym towarzyszu Saachowie, który knuje plan porwania, aby zmusić Ninę do małżeństwa.
Co pozostało za kulisami
- Sowiecka cenzura zakazała następnej sceny wstępnej filmu, wymyślonej przez Gajdaja i Nikulina: Tchórz podchodzi do drewnianego płotu i, rozglądając się, kredą rysuje literę „X”. Następnie pojawia się Balbes i dopisuje literę „U”. Widzący to milicjant zaczyna gwizdać. Balbes jednak, nie tracąc zimnej krwi, dopisuje: „Film fabularny”.
- Pomysł na film narodził się po tym, jak Gajdaj przeczytał w jednej z gazet historię o porwaniu dziewczyny przez zakochanego dżigita w republice zakaukaskiej.
- Na planie rozpadła się trójka Vicina – Morgunowa – Nikulina. Aktorzy i tak się nie przyjaźnili. A tu rozkapryszony Morgunow zaczął zachowywać się bezceremonialnie. Pewnego razu przyprowadził jedną dziewczynę, a Gajdaj podczas przeglądania nakręconego materiału poprosił o wyjście wszystkich osób postronnych z sali. Dziewczyna chciała wstać, a Morgunow zatrzymał ją i powiedział, że to jej nie dotyczy, na co Gajdaj stwierdził, że to właśnie dotyczy dziewczyny Morgunowa, a Morgunow odpowiedział, że ona nie jest osobą postronną. Po tym Gajdaj w ostatnich scenach filmu, gdzie bohatera Morgunowa filmowano od tyłu, zastąpił go dublerem.
- Natalii Varley nie udało się zdubbingować swojej bohaterki Niny. „Kaukaska niewoła” mówi głosem Nadieżdy Rumiancewej.
- Wszyscy aktorzy podczas zdjęć jak szaleńcy starali się wymyślać zabawne sztuczki. A Gajdaj: on stworzył „złoty fundusz” z szampana i za każdy wymyślony trik wydawał autorowi butelkę.
- Początkowo film został zakazany. Zupełnie przypadkowo obejrzał go Leonid Iljicz Breżniew i dał zgodę na pokaz.
- Piosenkę o niedźwiedziach wykonuje Aida Vediszczewa.
- Film kręcono na Krymie (co można zauważyć na przykład po krymskich numerach na samochodach), w Aluszcie, okolicach Demerdży, w rejonie Massandry i Aj-Petri oraz na Kaukazie w Krasnej Polanie (nieumyślna kąpiel w górskim strumieniu).
- Początkowo film miał składać się z 2 nowel: pierwszej – „Kaukaska niewolnica”, drugiej – „Człowiek Śnieżny i inni”, gdzie za człowieka śnieżnego podają się Trus, Balbes i Bywały, aby zmylić milicję.
- Film zajmuje 4. miejsce pod względem popularności wśród krajowych filmów w całej historii radzieckiej dystrybucji kinowej.
- Scena, w której bohaterka Natalii Varley miała przez kilka minut zaraźliwie się śmiać, nie wychodziła. Wtedy Nikulin, Vicin i Morgunow podczas kręcenia nagle podnieśli koszulki i zaczęli drapać się po brzuchach, robiąc przy tym przezabawne miny. Ujęcie nakręcono bez zarzutu.
- Natalia Varley musiała nauczyć się prowadzić samochód i sama wykonywać skomplikowane kaskaderskie triki.
- A pod koniec zdjęć omal nie trzeba było poddubingować połowy filmu. Sekretarz partyjnej organizacji „Mosfilmu” nosił nazwisko Saakow. A w filmie był towarzysz Saachow. Prawdziwy Saakow uznał, że pojawienie się w obrazie Saachowa – to ukryta kpina. I zarządził, żeby nazwisko zmieniono. Sytuację uratował Nikulin. Dotarł do ministra kultury ZSRR Jekateriny Furcewej i poskarżył się, że z kaprysu jednej osoby trzeba będzie wydać ogromne pieniądze państwowe. Furcewa rozwiązała problem jednym telefonem do studia: „Skończcie z tym idiotyzmem!”
- Drzewo starego orzecha włoskiego pod Demerdży, na którym siedział bohater Nikulina i rzucał orzechami, po premierze filmu stało się swoistą atrakcją Krymu i otrzymało nazwę „Orzech Nikuliński”. To drzewo znajduje się w pobliżu południowego zbocza góry Demerdży, obok słynnej „Dolinie Duchów”.
- Początkowo słowa „Piosenki o niedźwiedziach” brzmiały następująco: „Gdzieś na białej krze, tam gdzie zawsze mróz, niedźwiedzie drapią grzbiet o oś Ziemi”. Jednak na naleganie komisji artystycznej („czy oni mają wszy?“) słowa zmieniono na „Gdzieś na białym świecie,… Trą się grzbietem niedźwiedzie…”.
- W piosence „Gdybym był sułtanem” pierwotnie był jeszcze jeden zwrot („Gdyby wszystkie trzy żony nalały mi po sto (wariant – pozwoliłyby mi każdej po sto), łącznie trzysta gramów – to coś…“), ale do filmu nie wszedł. Pełna wersja epizodu piosenki z tym zwrotem została pokazana w telewizji w „Niebieskim Ognie” w 1966 roku, w części „Baśń Rosyjskiego Lasu”.
- W scenie z piwem trzeźwemu Georgijowi Vicinowi trzeba było wypić pełną kufę prawdziwego piwa. Początkowo Vicin stanowczo odmówił piwa i zażądał naparu z dzikiej róży, ale napar z dzikiej róży w kadrze wyglądał niewiarygodnie z powodu braku piany.
- Samochód, którym jeździła trójka Trusa, Balbesa i Bywałego – „Adler Trumpf”, był produkowany w Niemczech od 1932 do 1939 roku, miał napęd na przednie koła i silnik o pojemności 1.6 litra o mocy 48 KM. Samochód, który pojawił się w filmie, należał do Jurija Nikulina i został gruntownie przebudowany w czasie kręcenia: wszystkie zespoły zostały w nim zamontowane z „Moskwicza-407” (w finale pościgu na kołpakach samochodu można dostrzec napis „ZMA”).
- Samochód, którym jeździł kierowca Edik, to przedwojenne podwozie z ręcznie wykonaną karoserią, przypominającą wyglądem sanitarny samochód GAZ-55, którego produkcja rozpoczęła się jeszcze przed wojną (w latach 1938–1945). W okresie, gdy kręcono film, spotkanie takich samochodów na ulicach radzieckich miast było już praktycznie niemożliwe.
- Samochód, którym pod koniec filmu odjeżdża bohaterka Natalii Warlei – rzadki, eksperymentalny mikrobus „Start”, wyjątkowy swoją karoserią z włókna szklanego. Wyprodukowano go zaledwie około 100 sztuk, a do naszych czasów w dobrym stanie dotrwało kilka – w dużej mierze ze względu na specyficzny materiał karoserii.
- Jurij Nikulin i Jewgienij Morgunow uważali, że wiele elementów scenariusza jest naciąganych i z tego powodu początkowo odmówili udziału w zdjęciach. Jednak reżyserowi filmu, Leonidowi Gajdajowi, udało się ich przekonać, obiecując wspólną przeróbkę scenariusza w celu jego poprawy.
- Do roli Niny przez długi czas nie mogli znaleźć odpowiedniej aktorki – trzeba było przeprowadzić ponad 500 prób. Ostatecznie wybór padł na Natalię Warlej.
- W trakcie opracowywania scenariusza wielokrotnie modyfikowano go przez cenzurę. Na przykład, trzeba było zmienić frazę Trusego „Niech żyje sowiecki sąd, najbardziej humanitarny sąd na świecie!” na „Niech żyje nasz sąd, najbardziej humanitarny sąd na świecie!”, ponieważ pierwszą wersję uznano za kpiny z sądownictwa sowieckiego.
- Fraza Nikulina „Bambarbia! Kergudu!” została użyta przez Jurija Stojanowa i Ilję Olejnikowa w 1992 roku jako tytuł ich serialu komediowego „Kergudu” – pierwowzoru programu „Gorodok”.
- Do nakręcenia sceny „szczepienia” Nikulin zaproponował, aby Bywałego ukłuł cyrkową superstrzykawką („żane”). Oczywiście, nie wbił jej w miękkie miejsce Morgunowa. Aktora położono z poduszką między nogami. Pomimo wszelkich środków ostrożności, Jewgienij Aleksandrowicz początkowo nie chciał ryzykować, ale potem się poddał: „Kłujcie, cholera wie… Ale tam wszystko blisko, i jeśli coś…” Wszystko przebiegło pomyślnie: Aleksandr Diemianienko okazał się mieć lekką rękę i nie chybił, robiąc siedem dubli!
- Trikiem z obrotem głowy Vicina o sto osiemdziesiąt stopni kręcono w kilku etapach. Pierwszy: Vicin, opuszczając papachę na twarz, porusza palcami rąk złożonymi na piersi – kamera nagrywa, zatrzymuje się. Drugi: Vicin zakłada marynarkę tyłem na przód, papacha na twarzy, palce poruszają się – kamera nagrywa, zatrzymuje się. A te kadry „rozbijane” są jeszcze jednym fragmentem, na którym nagrano tył głowy Georgija Michajłowicza: najpierw pod papachą, a potem kiedy ją zsuwają do góry.
- Cenzura odrzuciła również epizod, w którym Frunzik Mkrtczjan na uwagę „żony”, że jak mogłeś ukraść taką dziewczynę, odpowiada: „A w sąsiedniej dzielnicy narzeczony ukradł członka partii!”. Rozwiązanie znalazł Nikulin: „Wszystko w akcencie Mkrtczjana. Pozwól, że powiem za niego”. W ustach Balbesa, wypluwającego pestki arbuza, fraza zabrzmiała tak głupio, że nie rzucała cienia na żadnego partyjnego działacza. Od razu wszystkim stało się jasne: Balbes kłamie i nie ma prawdy w jego słowach.
- W scenie targów w gabinecie Saachowa, bohater Mkrťczana wypowiada frazę – „Przecież nie dostajesz kozy!”. W tej frazie słowo „dostajesz” wypowiedział inny aktor.
- Początkowo do epizodu, w którym Szurik w śpiworze wpada do górskiej rzeki, a Nina rzuca się go ratować, zaproszono kaskaderkę, ale ta ku zaskoczeniu wszystkich zaczęła… tonąć. Okazało się, że dziewczyna tak bardzo chciała zagrać w filmie i skłamała, że umie pływać. Natalia Warlej zrobiła to wszystko sama.
- Ten moment, kiedy Nina i Szurik na brzegu trzęsą się z zimna, nie był upozorowany – woda była naprawdę lodowata. A żeby aktorzy się nie rozchorowali, po krzyku „Stój!” parę napoiła się czystym spirytusem.
- Nazwisko Saachowa dla bohatera Włodzimierza Etusza zostało zmienione niemal tuż przed zdjęciami. W scenariuszu bohater nazywał się Ochochow, na co pośrednio wskazują przynajmniej dwa fakty: 1) wypowiedź wuja Dżabrajila w scenie „rozmowy” z Niną („Albo wyjdziesz stąd żoną towarzysza Saachowa… Ach, jaki pan młody!” (w oryginale „Albo wyjdziesz żoną towarzysza Ocha… Och, jaki pan młody!”)) 2) na 17 minucie filmu prezentowana jest tabliczka na drzwiach gabinetu „Kierownik Rajkomhozu tow. Saachow B.G.”, przy czym widać, że słowo „Saachow” jest napisane na naklejonej na tabliczkę kartce (lub dodane na montażu), a inicjały „B.G.” znajdowały się na tabliczce pierwotnie. Jednak w Ministerstwie Kultury okazał się wysoko postawiony funkcjonariusz partyjny o nazwisku Ochochow, który zażądał natychmiastowej zmiany imienia negatywnego bohatera. Ale nazwiska Saachowa również zażądano zmiany, i to z tego samego powodu – tym razem w partyjnej organizacji „Mosfilmu” znalazł się ważny urzędnik o nazwisku Saakow. Jurij Nikulin przypadkowo opowiedział o tym ministrowi kultury Jekaterinie Aleksiejewnie Furcewej, co ją rozwścieczyło: „A co, gdyby go nazwano Iwanowem? W naszym Ministerstwie Kultury jest 180 Iwanowów! I co teraz? Nie można nazywać głupca Iwanowem? Zostawić tak, jak jest!”
- Pomimo tytułu filmu i stworzonych w nim wizerunków, sam film nie był kręcony na Kaukazie, a w Krymie, główne miejsce zdjęć: centrum miasta Ałuszta i Dolina Duchów u podnóża Demerdży. Ponadto, w filmie pojawiają się epizody nakręcone w mieście Symferopol (szpital psychiatryczny), na szczycie Aj-Petri (samochód zatrzymany przez Szurika z Niną) i na Kaukazie, w dzielnicy Adler w Soczi nad rzeką Mzymtą (górski strumień, w którym Nina ratuje Szurika, oraz przepaść z okna pokoju Niny).
- Orzech włoski, którym Nikulin rzucał niedojrzałymi orzechami („Orzech Nikulina”) i duży prostokątny kamień z innego filmu Gajdaja „Sportloto-82”, który omija San Sanicz, znajdują się w odległości zaledwie kilku metrów od siebie.
- Ponieważ przed rozpoczęciem kariery aktorskiej Natalia Varley pracowała w cyrku jako chodzicielka po linie, dobrze radziła sobie ze scenami kaskaderskimi. Jednak w jej przypadku problem stanowiły sceny dramatyczne z powodu braku umiejętności aktorskich. W przypadku Saachowa pojawiły się rozbieżności w wizji postaci między Leonidem Gajdajem a Władimirem Etuszem, który grał Saachowa. Jeśli Etusz postrzegał swoją postać jako zawsze poważnego człowieka, który na przykład nie rozumiał, jak mogło dojść do odrzucenia jego zalotów i polania go winem, to Gajdaj chciał stworzyć groteskowy wizerunek.
- Podczas narady w domu Dżabrajila, po wypowiedzi Trusa „Dajesz nierealne plany!”, Balbes podchwycił — „To jak jego… woluntaryzm!”, po czym nastąpiła gniewna odpowiedź Dżabrajila: „U mnie nie wyrażaj się!”. Chodzi o to, że jedną z przyczyn odwołania Chruszczowa, które miało miejsce rok wcześniej, było oskarżenie o woluntaryzm, a to słowo było jednym z głównych politycznych obelg tamtych czasów. Fakt, że ta replika nie została usunięta z filmu po obejrzeniu go przez Breżniewa, może świadczyć o tym, że żart mu się spodobał.
- W scenie wykonywania piosenki „Gdybym był sułtanem…” w posiadłości Saachowa, pokazany jest połączony zestaw radiowo-telewizyjny „Krysztal-104”. Łączył on w jednej obudowie telewizor z przekątną ekranu 53 cm, wysokiej klasy odbiornik radiowy wielozakresowy, gramofon i magnetofon. Aparaty te produkowano w Moskwie w latach 1958–1959 w bardzo małej serii (kilkaset sztuk).
- W epizodzie, gdy Nina próbuje wydostać się z pokoju w domu towarzysza Saachowa, uderza butami z czarną podeszwą, które zostawiają na drzwiach dwie widoczne czarne smugi. W kolejnych kadrach, gdy wchodzą bohaterowie Vicina i Nikulina — drzwi są idealnie czyste.
- Pod koniec filmu Szurik z osłem i Nina idą drogą. Nina zatrzymuje taksówkę, która zatrzymuje się tak, że widać nogi wszystkich trzech bohaterów. Następnie nogi znikają, czyli do taksówki wsiadli wszyscy trzej, taksówka rusza, a w następnym kadrze pokazana jest odjeżdżająca taksówka i Szurik jadący za nią na osle, mimo że przed chwilą wsiadł do taksówki.
Podobne filmy
8.7/10
8.3/10
8.2/10
8/10
8/10
8/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
