Pachnidło: Historia mordercy
Krótki opis
Jean-Baptiste Grenouille przychodzi na świat w odorach i nędzy XVIII-wiecznego Paryża jako dziecko niechciane przez wszystkich. To, co go wyróżnia, to niezwykły zmysł węchu – zdolność tak wyostrzona, że potrafi zidentyfikować i wyodrębnić każdy napotkany zapach. Dorasta z obsesją chwytania i utrwalania aromatów, co prowadzi go do warsztatu perfumiarza. Tam zgłębia tajniki rzemiosła i wykazuje talent znacznie przewyższający umiejętności mistrza. Jednak zapachy, na których najbardziej mu zależy, nie dają się łatwo zamknąć w flakonach, a pogoń za idealną wonią popycha go do czynów, które stawiają go w konflikcie z otoczeniem, w tym z bogatym człowiekiem i jego córką.
Film jest adaptacją powieści Patricka Süskinda w reżyserii Toma Tykwera. Zadebiutował w 2006 roku, pojawiając się w filmografii reżysera po obrazach Biegnij Lola, biegnij oraz Niebo. W rolę Grenouille wcielił się Ben Whishaw, a towarzyszą mu Dustin Hoffman jako perfumiarz Baldini, Alan Rickman jako Richis, Rachel Hurd-Wood jako Laura oraz John Hurt w roli narratora. Producentem był Bernd Eichinger, który współtworzył scenariusz wraz z Tykwerem i Andrew Birkinem. Przy budżecie wynoszącym około 64 milionów USD, film zarobił na całym świecie w przybliżeniu 135 milionów USD.
Reakcje widzów są pozytywne, choć niejednoznaczne: produkcja uzyskała ocenę 7,5/10 w serwisie IMDb na podstawie około 278 000 głosów oraz 7,4/10 w TMDB. Ocena krytyków, wynosząca 6,5/10 na podstawie 131 recenzji, jest zauważalnie niższa, co sugeruje cieplejszy odbiór filmu wśród widzów niż wśród recenzentów. Czas trwania wynoszący 147 min oraz obsada licząca 62 osoby świadczą o rozmachu tej adaptacji literackiej.
Co pozostało za kulisami
- W reżyserskie krzesło „Pachnidła” mogli trafić Tim Burton i Ridley Scott.
- Do roli głównej bohaterki próbowała dostać się późniejsza tragicznie zmarła top modelka Rusłana Korshunowa.
- Reżyser i scenarzysta Tom Tykwer uważał, że scena orgii musi być starannie zaplanowana i wystawiona, dlatego zaprosił hiszpańską grupę teatralną „La Fura Dels Baus”. Wybrał z jej składu 50 głównych wykonawców, którzy znajdowali się bezpośrednio przed kamerami, a następnie kolejnych 100 osób na drugi plan i tło. Razem z 600 aktorami statystami, tych 150 wykonawców stanowiło ogólną liczbę zaangażowanych w scenę – 750 osób.
- Sceny na Targowisku Rybnym kręcono w Dzielnicy Gotyckiej w Barcelonie. Na potrzeby zdjęć dostarczono tam 2,5 tony ryb i tonę mięsa, a przechodnie skarżyli się na smród, będąc oddalonymi od Dzielnicy Gotyckiej o prawie 10 km.
- Film jest nakręcony na podstawie powieści Patricka Süskinda „Pachnidło. Historia jednego mordercy” (Das Parfum. Die Geschichte eines Morders, 1985).
- Wśród osób, które chciały wyreżyserować „Pachnidło”, byli Martin Scorsese i Miloš Forman. Stanley Kubrick również rozważał adaptację powieści na ekran, ale ostatecznie doszedł do wniosku, że dzieło Patricka Süskinda nie nadaje się do sfilmowania.
- W procesie preprodukcji reżyser i scenarzysta Tom Tykwer, operator Frank Griebe, scenograf Uli Hanisch oraz kostiumograf Pierre-Yves Géraud studiowali prace Caravaggia (1571-1610), Rembrandta (1606-1669) i Josepha Wrighta (1734-1797), aby dokładniej oddać atmosferę Francji XVIII wieku.
- Podczas kręcenia scen paryskich Tom Tykwer poświęcał ogromną uwagę temu, aby brud wyglądał dokładnie tak, jak brud w Paryżu, przez co członkowie ekipy filmowej nadali mu przydomek „Władca brudu”.
- Jak wiadomo, Patrick Süskind odnosił się do ekranizacji swojej kultowej powieści bardzo sceptycznie. Doświadczenie jego kontaktów z Berndem Eichingerem i innymi przedsiębiorczymi producentami, desperacko próbującymi nabyć prawa do adaptacji powieści, zostało ukazane w satyrycznym filmie „Rossini” (1997). Süskind samodzielnie napisał scenariusz tego filmu, którego główny bohater – ekscentryczny pisarz Jacob Windig. Wizerunek innego bohatera filmu – Oscara Reutersa został odwzorowany z Bernda Eichingera. Większość pozostałych postaci w „Rossinim” jest karykaturami przedstawicieli monachijskiego biznesu medialnego.
- Sceny orgii kręcono w Barcelonie, a zdjęcia trwały ponad tydzień. W scenie wzięło udział 750 osób, z którymi pracowało 40 wizażystów, a na wsparcie stale obecnych było 35 asystentów kostiumografii.
- W scenie zabójstwa prostytutki w Grasse wyraźnie widzimy, że Jean-Baptiste obcina jej włosy (które później znajduje Drew, zakopane w warsztacie), jednak kiedy rano policja wynosi ciało, z noszy zwisają kępy czarnych włosów.
- Budżet filmu (50 mln euro) stał się najwyższym w historii niemieckiej kinematografii.
- Zanim dał zielone światło na stworzenie kostiumów, Pierre-Yves Gayraud przez 15 tygodni studiował kostiumy z odpowiedniego okresu historycznego. Łącznie stworzono ponad 1400 kostiumów. Kiedy zostały one przywiezione z Bukaresztu, kostiumy trzeba było jeszcze „postarzyć” i lekko pobrudzić (aby nie wyglądały na nowo uszyte). Tom Tykwer nalegał, aby aktorzy i aktorki naprawdę nosili odpowiednie kostiumy i suknie i nie zdejmowali ich przez kilka dni z rzędu (a nawet spali w nich, jak było to przyjęte w tamtej epoce).
- Zanim zdecydowano się na hiszpańską Barcelonę, ekipa filmowa objechała osiem krajów w poszukiwaniu miasta, które można było by przedstawić jako Paryż z XVIII wieku.
- Przez wiele lat Patrick Süskind odmawiał producentowi Berndowi Eichingerowi nabycia praw do ekranizacji powieści. Dopiero w 2001 roku stronom udało się porozumieć. Cena transakcji wyniosła 10 milionów euro.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
