Zemsta Frajerów
Revenge of the Nerds (1984)
Budżet
$8 000 000
Opłaty
$40 874 452
Reżyser
Scenariusz
Miguel Tejada-Flores
Autor
Kompozytor
Producent
Aktorzy
Robert Carradine
Lewis Skolnick
Anthony Edwards
Gilbert Lowell
Timoti Basfild
Arnold Poindexter
Kartis Armstrong
'Booger' Dawson
Larry B. Scott
Lamar Latrell
Andrew Cassese
Harold Wormser
Brian Tochi
Toshiro Takashi
Julia Montgomery
Betty Childs
Krótki opis
Zemsta Frajerów to komedia z 1984 roku, której akcja toczy się w Adams College, gdzie życie studenckie zdominowało bractwo Alpha Beta. Lewis Skolnick i Gilbert Lowell przybywają na uczelnię jako nowi studenci pierwszego roku i szybko stają się celem ataków piłkarzy zarządzających systemem bractw. Odtrąceni przez wszystkie domy studenckie, razem z innymi wyrzutkami postanawiają założyć własne bractwo – Tri-Lambs. Konflikt z Alpha Beta przeradza się w otwartą walkę o pozycję i prestiż na kampusie.
Film wyreżyserował Jeff Kanew; był to jego drugi pełnometrażowy obraz po Dopaść Ediego, a po nim nastąpiły Mam cię! oraz Drużyna z Beverly Hills. W rolach głównych wystąpili Robert Carradine jako Lewis i Anthony Edwards jako Gilbert, a w obsadzie drugoplanowej znaleźli się Timothy Busfield, Curtis Armstrong, Larry B. Scott oraz Andrew Cassese. Scenariusz napisali Steve Zacharias i Jeff Buhai, a za produkcję odpowiadały firmy 20th Century Fox, Interscope Communications oraz Zacharias-Buhai Productions.
Przy budżecie wynoszącym około 8 milionów dolarów film zarobił na całym świecie mniej więcej 41 milionów dolarów, co stanowiło solidny zwrot z inwestycji. W serwisie IMDb produkcja otrzymała ocenę 6,6/10 na podstawie około 62 000 głosów, natomiast w TMDB nota ta wynosi 6,4/10 przy 839 głosach. Ocena krytyków na poziomie 6/10 z 40 recenzji jest zbliżona do wyników przyznanych przez widzów, co sugeruje podobny, umiarkowany odbiór filmu przez obie grupy.
Co pozostało za kulisami
- Kiedy trener Harris w wykonaniu Johna Goodmana zwraca się do drużyny po przegranej w meczu, za jego plecami widać niebieską ścianę, napis „Przetrwają tylko silni” oraz drzwi z tabliczką „Trener Harris”. Dzieje się to w szatni. Jednak gdy członkowie bractwa Alfa-Beta wychodzą z szatni, niebieska ściana stała się już biała, a napis zniknął.
- Scenariusz nie był rozpisany bardzo szczegółowo, dzięki czemu aktorzy mogli improwizować. Na przykład Timothy Busfield wspominał później, że wymyślił krzyk swojego bohatera w chwili, gdy ten oglądał nagrania wideo dziewcząt z akademika. Robert Carradine opowiadał, że jego postać miała wypowiedzieć kwestię: „Chłopaki myślą tylko o sporcie. W rzeczywistości jednak, gdy chłopak kończy 10 lat, zaczyna myśleć wyłącznie o seksie”. Coś w tej replice go nie satysfakcjonowało, więc pominął wzmiankę o wieku. Curtis Armstrong i Brian Tochi zimprowizowali natomiast grę w karty.
- Kiedy producenci (Ted Field, Peter Samuelson, Steve Zacharias, Peter Bart, Peter McGregor-Scott, David Obst) rozmawiali z reżyserem Jeffem Kenyem przed zaangażowaniem go do projektu, zapytali, jaki film ma nadzieję nakręcić, na co usłyszeli: „Film, w napisach którego będę wstydził się zobaczyć swoje nazwisko”. Po takiej odpowiedzi natychmiast zatrudnili go jako reżysera.
- Scena dziwnej rozmowy postaci granej przez Curtisa Armstronga z właścicielem domu – pustelnikiem – poprzez otwór pocztowy w drzwiach była improwizowana.
- Scenę rozmowy telefonicznej z bohaterem Berniego Casey'a, w której wita on idiotów w imieniu studenckiego bractwa Tri-Lambda, wymyślono w celu powiązania różnych wątków fabularnych, ponieważ zdecydowano się nie kręcić wątku wyjazdu idiotów do Las Vegas.
- Aby wczuć się w postać Lewisa, na dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć Robert Carradine przeniósł się na kampus Uniwersytetu Arizony. Miał przy sobie jedynie kostium idioty, w którym miał występować. Przez trzy dni Carradine nie był w stanie zmusić się do wyjścia na zewnątrz w tym stroju.
- Wielu aktorów zaangażowanych w film (w tym Robert Carreradin, Curtis Armstrong i Timothy Busfield) początkowo nie chciało występować w tej komedii, jednak zgodzili się wziąć udział w projekcie albo ze względu na obiecaną gażę, albo dlatego, że byli wtedy początkującymi aktorami. Atmosfera podczas zdjęć była bardzo przyjazna, a aktorzy często spędzali czas ze studentami Uniwersytetu Arizony, z których wielu pojawiło się na ekranie w rolach epizodycznych.
- Na potrzeby zdjęć Donald Gibb ogolił głowę na łyso. Odpowiedzialni za casting uznali, że przez to zaczął wyglądać zbyt staro jak na studenta.
- Postać grana przez Donalda Gibbsa zabiera cudzy kawałek ciasta i przy tym się brudzi. W następnym ujęciu ślad kremowej plamy na jego garniturze znika.
- Mimo że w jednym z popularnych żartów twierdzi się inaczej, dźwięk bekania podczas kopulacji nie został wydany przez dwa wielbłądy. Był to dźwięk bekającego człowieka, na który w celu wydłużenia brzmienia nałożono odgłos wydawany przez wielbłąda. Tą osobą był robotnik Bill Livengood.
- Szkła w okularach Pointdextera były tak grube, że odtwórca tej roli, Timothy Busfield, nic w nich nie widział.
- Jedną ze scen kręcono w starym budynku, w którym gnieździły się hordy szczurów. Na potrzeby zdjęć względną estetykę udało się wprowadzić jedynie w jednym holu całego obiektu.
- O jedną z ról ubiegał się profesjonalny wrestler Sting (właściwe imię i nazwisko – Steve Borden), jednak odpowiedzialni za casting uznali, że ta konkretna postać nie powinna wyglądać jak Sting, i do roli wybrano Donalda Gibba.
- Curtis Armstrong, Michelle Mayne i Timothy Busfield potrafią grać na instrumentach muzycznych. Ostatniego z nich nie można nazwać doświadczonym skrzypkiem. Podczas zdjęć liczył on, że jego błędy zostaną ukryte za pomocą nagrania gry prawdziwego mistrza. Jednak tak się nie stało. Busfield był bardzo rozczarowany, słysząc z ekranu dźwięki skrzypiec, które sam wydobywał.
- Przez cały film nikt ani razu nie wymawia imienia postaci granej przez Johna Goodmana. Jego tożsamość ujawnia jedynie tabliczka na drzwiach (trener Harris) oraz napisy końcowe.
- Według Roberta Carredina, prawie wszystkie kwestie w scenie powrotu do domu wymyślił wspólnie z Anthonym Edwardsem.
- W czasie zdjęć Andrew Casses był jeszcze dzieckiem, więc pozostali aktorzy wraz z reżyserem Jeffem Kenyu opiekowali się nim, przez co Casses nie widział zdjęć wielu scen (a tym bardziej nie brał w nich udziału), przez które film otrzymał kategorię wiekową „R”. Tak czy inaczej, Casses obejrzał film, zanim skończył 17 lat, i był bardzo zaskoczony tym, jak wiele pominął podczas zdjęć.
- Pewnego razu Robert Carradine i Anthony Edwards, w charakteryzacjach i kostiumach swoich bohaterów, udali się na spotkanie bractw studenckich w celu rekrutacji nowych członków. Przewodniczący pierwszego bractwa, ledwo na nich spojrzał, stwierdził: „Nie pasujecie do nas. Wynoście się”.
- Larry B. Scott przyszedł na casting do roli Lamara z włosami posmarowanymi błyszczącym lakierem. Według niego, gdy specjaliści od castingu na niego spojrzeli, nie mogli powstrzymać się od wybuchu śmiechu.
- Lamar, postać grana przez Larry'ego B. Scotta, pojawił się na imprezie w towarzystwie Lance'a Lombardo. W roli właściciela domu wystąpił pewien „twardziel” (tak został opisany w napisach końcowych), podczas gdy Lamar nazywał go „panem Wilsonem”. W rzeczywistości nazywa się on William B. Wilson.
- Według Roberta Carreradina, gdy po raz pierwszy przeczytał scenariusz i opis śmiechu swojej postaci (grał Lewisa), zaczął zastanawiać się, jak dokładnie wydać ten dźwięk. Okazało się, że pierwszą kręconą sceną była ta, w której ojciec podwozi go oraz postać graną przez Anthony'ego Edwardsa do kolegium. W samochodzie usłyszał śmiech Jamesa Cromwella, a potem po prostu zaczął go naśladować.
- James Cromwell opowiedział, że gdy wymyślił śmiech idiotów, a inni aktorzy zaczęli go naśladować, nagle przypomniał sobie, że dokładnie tak śmiała się jego była żona.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
