Czułe słówka
Krótki opis
Aurora Greenway to wdowa, która samotnie wychowała córkę Emmę. Obie kobiety pozostają ze sobą blisko, mimo że ich relacja staje się coraz bardziej napięta. Emma, wbrew sprzeciwowi matki, wychodzi za młodego profesora, Flapa Hortona. Film śledzi losy pary na przestrzeni kolejnych lat, gdy Emma zakłada rodzinę i mierzy się z problemami małżeńskimi, a pozostawiona sama sobie Aurora nawiązuje nieśmiałą relację ze swoim sąsiadem, Garrettem Breedlovem – emerytowanym astronautą z zamiłowaniem do alkoholu. Matka i córka wciąż szukają wsparcia w sobie nawzajem, próbując odnaleźć szczęście i powody, by iść naprzód.
Obraz jest adaptacją powieści Larry'ego McMurtry'ego; scenariusz napisał, wyprodukował i wyreżyserował James L. Brooks. Był to jego reżyserski debiut, przed takimi filmami jak Telepasja, Lepiej być nie może, Trudne słówka, Skąd wiesz? oraz Ella McCay. W rolach głównych wystąpiły Shirley MacLaine jako Aurora i Debra Winger jako Emma, a towarzyszą im Jack Nicholson w roli Garretta, Jeff Daniels jako Flap oraz Danny DeVito i John Lithgow w rolach drugoplanowych.
Premiera Czułych słówek odbyła się w listopadzie 1983 roku. Budżet filmu wyniósł około 8 milionów dolarów, natomiast globalne wpływy z biletów osiągnęły poziom 164 milionów dolarów, co świadczy o ogromnej popularności produkcji wśród widzów. Na portalu IMDb film otrzymał ocenę 7,4/10 na podstawie około 70 000 głosów, a w serwisie TMDB 7,1/10 z 859 głosów. Z kolei ocena krytyków, wynosząca 8,1/10 na podstawie 108 recenzji, jest wyższa od not ocen widzów.
Co pozostało za kulisami
- Shirley MacLaine odrzuciła propozycję zagrania dr Lesh w filmie grozy Toba Hoopera „Poltergeist” (1982), aby zagrać w filmie „Delikatna miłość”. Wcielenie się w rolę Aurory przyniosło aktorce nagrodę Oscara w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa. Dr Lesh w „Poltergeiście” zagrała Beatrice Strait.
- Początkowo prawa do powieści posiadała Jennifer Jones (1919-2009), a ona sama chciała zagrać rolę Aurory. Do roli, którą ostatecznie zagrała Debra Winger, początkowo rozważano Sissy Spacek. Jones z mężem, milionerem Nortonem Simonem (1907-1993), wykupiła scenariusz od Jamesa L. Brooksa, ale ten uznał, że lepiej nie dopasowywać postaci Aurory do konkretnej aktorki i przekonał firmę Paramount Pictures do zakupu praw od Jones i Simona. Odbierając Oscara za ten film, Brooks szczególnie podziękował Jennifer Jones Simon.
- Podczas kręcenia zdjęć Debru Winger charakteryzowało nie do końca adekwatne zachowanie, ponieważ w tym okresie odchodziła od poważnego uzależnienia od kokainy. W pewnym momencie ona i Shirley MacLean prawie doszły do bójki.
- W powieści będącej pierwowzorem nie ma postaci o imieniu Garrett Breedlove, został on specjalnie wprowadzony do scenariusza w nadziei, że na tę rolę zgodzi się Burt Reynolds (1936-2018). Reynolds zapoznał się ze scenariuszem, scenariusz mu się spodobał, ale był już zajęty na planie komedii romantycznej Hala Needhama (1931-2013) „Wyścigowiec Stroker” (1983). Od roli Breedlove'a zrezygnowali również Paul Newman (1925-2008) i Harrison Ford, a potem zgodził się na nią Jack Nicholson. Przygotowując się do roli, Nicholson specjalnie jeździł do Houston, gdzie rozmawiał z astronautami.
- Według Shirley MacLaine, Jack Nicholson też sporo psocił podczas kręcenia zdjęć, a raz zjawił się na planie filmowym prawie nagi. Wiele scen, które grali, było czystą improwizacją.
- Rola Emmy została pierwotnie napisana dla aktorki Sissy Spacek.
- Nie jest to powiedziane wprost, ale większość akcji rozgrywa się w latach 70. XX wieku. W mniej więcej połowie filmu na ścianie można zauważyć kalendarz z 1979 roku. W tym okresie NASA w ogóle nie potrzebowała usług Garretta. Ostatnia misja programu Apollo zakończyła się w 1975 roku, a następnym załogowym lotem kosmicznym był pierwszy lot wahadłowca w 1981 roku.
- John Lithgow znalazł się w obsadzie filmu, ponieważ zastępował innego aktora. Wszystkie sceny z jego udziałem nakręcono w trzy dni w przerwie między zdjęciami u Herberta Rossa (1927-2001) w dramacie „Wolni” (1984).
- Bliżej końca zdjęć reżysera i jednego z autorów scenariusza Jamesa L. Brooksa pogratulowano szybkiego zakończenia pracy nad pierwszym filmem i podarowano mu zeszyt komiksów „Life in Hell” Matta Groeninga. Komiksy tak zrobiły na Brooksie wrażenie, że poprosił Groeninga o stworzenie krótkometrażowych animacji do „The Tracey Ullman Show” (1987-1990), które dały początek serialowi animowanemu „Simpsonowie” (1989).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
