Jak przygotować się do przesłuchania online przez wideorozmowę

Przesłuchania online stały się osobnym formatem: służą one do zamykania pierwszego etapu w dużych produkcjach, sprawdzania aktorów z innych miast niż Warszawa, Łódź czy Kraków, a także do zapoznania kandydata z reżyserem przed spotkaniem na żywo. Różnią się one zasadniczo od tzw. self-tapes (samoprób) — tutaj mamy do czynienia z żywym rozmówcą, natychmiastową informacją zwrotną i możliwością otrzymania uwag w trakcie procesu. Od przesłuchań stacjonarnych różnią się tym, że całe zaplecze techniczne spoczywa na Was.

Czym różni się ten format

• Drugiego podejścia może nie być. Slot czasowy jest krótki, a za Wami czeka kolejna osoba.
• Gorsza jakość obrazu. Kompresja danych zjada półtony, a subtelna mimika może zginąć. Należy grać nieco wyraźniej niż do kamery filmowej, ale nie głośniej.
• Dźwięk jest kluczowy. Przy złej jakości dźwięku rozmówca skupia się na rozszyfrowywaniu słów i przestaje zwracać uwagę na grę aktorską.
• Opóźnienia psują dialog. Pauza rzędu pół sekundy sprawia, że Wasza kwestia brzmi jak przerywanie rozmówcy.
• Widać pokój. Tło staje się częścią pierwszego wrażenia, niezależnie od tego, czy chcecie, by tak było.

Technika: co przygotować wcześniej

Łącze. Kabel jest pewniejszy niż Wi-Fi, a Wi-Fi pewniejsze niż internet mobilny. Jeśli nie macie wyboru — usiądźcie bliżej routera i poproście domowników, aby w tym czasie nie oglądali filmów w sieci. Sprawdźcie prędkość łącza wcześniej, a nie na minutę przed połączeniem.

Urządzenie. Laptop lub komputer, a nie telefon trzymany w ręce. Jeśli dysponujecie tylko telefonem — koniecznie postawcie go na statywie lub podstawce i podłączcie do ładowarki: godzinna rozmowa z włączoną kamerą szybko drenuje baterię.

Kamera na wysokości oczu. Laptop stojący na stole daje raкурс z dołu, który jest najmniej korzystny. Podłóżcie stos książek, aż kamera znajdzie się w linii wzroku.

Światło z przodu. W dzień — przodem do okna. Wieczorem — lampa za kamerą, nieco powyżej poziomu oczu. Okno za plecami zmieni Was w sylwetkę (cień); światło górne z żyrandola tworzy nieestetyczne cienie pod oczami.

Dźwięk. Słuchawki są obowiązkowe — bez nich mikrofon zbiera głos rozmówcy, co tworzy echo. Lepiej sprawdzają się słuchawki przewodowe: bezprzewodowe czasem „ucinają” pierwsze sylaby. Wyłączcie lodówkę, klimatyzację oraz powiadomienia we wszystkich urządzeniach.

Tło. Jednokolorowa ściana. Nie zaleca się stosowania wirtualnych teł: rozmywają one kontury głowy i „zjadają” palce podczas gestykulacji.

Pół godziny przed startem

1. Zainstalujcie i zaktualizujcie potrzebny program wcześniej, a nie klikając w link na minutę przed rozpoczęciem.
2. Wykonajcie testowy telefon do kogoś bliskiego i zobaczcie, jak wyglądacie w oczach drugiej osoby.
3. Zamknijcie wszystkie zbędne karty i aplikacje w komputerze — ciężkie procesy obniżają jakość wideo.
4. Postawcie obok siebie wodę.
5. Połóżcie tekst obok kamery, a nie pod nią, jeśli nagle będziecie musieli do niego zerknąć.
6. Uprzedźcie domowników i wyprowadźcie zwierzęta z pokoju.
7. Połączcie się pięć minut przed czasem.

Jak zachować się w kadrze

Patrzcie w kamerę, a nie na twarz rozmówcy. Jest to nienaturalne, ale tylko w ten sposób powstaje wrażenie bezpośredniego kontaktu wzrokowego. Pomaga fizyczny znacznik: kolorowa karteczka przyklejona obok obiektywu.

Plan — od klatki piersiowej w górę. Zbyt bliski kadr przytłacza, zbyt daleki sprawia, że twarz ginie. Sprawdźcie, czy podczas gestykulacji ręce mieszczą się w kadrze i nie pojawiają się „znikąd”.

Zachowajcie pauzę przed odpowiedzią. Pół sekundy opóźnienia to norma w komunikacji sieciowej. Jeśli zaczniecie mówić jednocześnie z rozmówcą, dialog się rozsypie.

Nie grajcie „na całe pomieszczenie”. Mikrofon jest blisko, kamera jest blisko. To zbliżenie, a nie scena teatralna.

Mniej gwałtownych ruchów. Gwałtowne przemieszczanie się w kadrze kompresja obrazu zamienia w pikselowatą plamę.

Scena i poprawki

Kolejność jest zazwyczaj taka sama jak na przesłuchaniach stacjonarnych: krótkie zapoznanie, tzw. slate (podanie danych), scena, poprawki, pytania. Kwestie partnera czyta ktoś z uczestników rozmowy — równo i bez gry.

Uwagi reżysera są tutaj cenniejsze niż w samopróbach: słyszycie „spróbuj ciszej” i od razu widać efekt. Reakcja powinna być taka sama jak na żywo — wysłuchać, w razie potrzeby dopytać jednym pytaniem i wykonać. Spieranie się o interpretację przez wideorozmowę jest jeszcze gorsze niż w pokoju castingowym: intonacja przy skompresowanym dźwięku brzmi ostrzej, niż w rzeczywistości.

Gdy technika zawodzi

Obraz zawiesił się w połowie sceny. Przerwijcie grę i powiedzcie spokojnie: „Chyba zawiesił mi się obraz, czy mnie słychać?”. Nie grajcie dalej w próżnię.

Zniknął dźwięk. Sprawdźcie, czy mikrofon nie został wyciszony w programie — to najczęstsza przyczyna. Jeśli to nie pomogło, napiszcie na czacie rozmowy.

Rozłączyło Was z rozmowy. Wróćcie natychmiast, bez długich przeprosin: „Przepraszam, zerwało połączenie. Kontynuujemy?”.

Łącze jest bardzo słabe. Zaproponujcie wyłączenie wideo u rozmówców — to odciąży kanał. Lub, jeśli zostało to ustalone wcześniej, spróbujcie przełączyć się na internet mobilny.

Problemy techniczne zdarzają się każdemu i zazwyczaj nie są podstawą do oceny aktora. Ocenia się to, jak na nie reagujecie: panika jest zauważalna, ale spokojne rozwiązanie problemu również świadczy o Was profesjonalizmie.

Częste błędy

• Światło z okna za plecami. Najczęstszy i najbardziej rażący błąd.
• Brak słuchawek. Echo i konieczność powtarzania kwestii zjadają połowę czasu slotu.
• Kamera z dołu. Perspektywa, której nie uratuje żadne przygotowanie merytoryczne.
• Czytanie z ekranu. Biegające oczy są widoczne natychmiast.
• Włączone powiadomienia. Wyskakująca wiadomość w połowie sceny rozprasza obie strony.
• Łączenie się w ostatniej sekundzie. Pięć minut zapasu rozwiązuje problemy z nagłą aktualizacją programu.

W skrócie

Światło z przodu, kamera na wysokości oczu, słuchawki, kabel, jednokolorowa ściana, połączenie pięć minut przed czasem. Patrzymy w obiektyw, zachowujemy pauzę, gramy w skali zbliżenia. W razie awarii — mówimy wprost i kontynuujemy. Technikę przygotowuje się raz, a potem służy ona na każdym kolejnym castingu.

Projekty, które aktualnie prowadzą nabór, znajdziecie w sekcji castingi.