Lillian Bronson (Lillian Bronson)

Lillian Bronson (Lillian Bronson) - znana z pracy przy takich projektach: «Marnie» (1964), «Marnie» (1964), «Gaslight» (1944), «Gasnący płomień» (1944), «Christmas in Connecticut» (1945),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Lillian Bronson (21 października 1902 – 2 sierpnia 1995) była amerykańską charakterystyczną aktorką.

Wystąpiła w ponad 80 filmach, z czego 60 zrealizowano w latach 1939–1964, a w latach 1949–1975 pojawiła się w ponad stu produkcjach telewizyjnych.

Bronson, urodzona jako Lillian Rumsey Bronson w Lockport w stanie Nowy Jork, była córką budowniczego powozów i studiowała na Uniwersytecie Michigan. Karierę artystyczną rozpoczęła od występów w sztukach teatralnych na Broadwayu. W czasie Wielkiego Kryzysu Bronson wraz ze zmarłą siostrą Dorothy otworzyły w Nowym Jorku studio Bronson Studio, w którym projektowały i wykonywały pluszowe zwierzęta oraz poduszki.

W 1943 roku Bronson wystąpiła w filmie „Happy Land” jako Mattie Dyer, a w telewizji w odcinku „The Druid Circle” programu „The Philco Television Playhouse”, wyemitowanym 6 marca 1949 roku, w roli panny Dagnall.

Następnie, od początków telewizji aż do połowy lat 70., grała w wielu odcinkach seriali telewizyjnych w serii drugoplanowych ról, w tym w wielu produkcjach z gatunku westernu. Zyskała szeroką rozpoznawalność dzięki roli babci w serialu telewizyjnym „Kings Row”.

Ostatnim występie Bronson na małym ekranie była rola „babci Nussbaum”, babci Fonziego, w odcinku „Fonzie Moves In” sitcomu stacji ABC-TV „Happy Days”, który wyemitowano 9 września 1975 roku.

Jej ostatni występ na wielkim ekranie miał miejsce w filmie „Kisses for My President” (1964), w którym wcieliła się w postać panny Currier.

Najważniejsze dzieła Lillian Bronson (Lillian Bronson)

Cała filmografia Lillian Bronson (Lillian Bronson)