Ed Nelson (Ed Nelson)

Ed Nelson (Ed Nelson) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Judgment at Nuremberg» (1961), «Wyrok w Norymberdze» (1961), «Who Am I?» (1998), «Zgadnij, kim Jestem?» (1998), «Runaway Jury» (2003),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Edwin Stafford Nelson (ur. 21 grudnia 1928 r.) jest amerykańskim aktorem.

Nelson wystąpił w licznych programach telewizyjnych, ponad pięćdziesięciu filmach kinowych i setkach produkcji teatralnych. Do 2005 roku wykładał aktorstwo i scenariopisarstwo w swoim rodzinnym Nowym Orleanie na dwóch tamtejszych uniwersytetach. Huragan Katrina skłonił go do przeprowadzki z rodziną do Sterlington w pobliżu Monroe w parafii Ouachita w północno-wschodniej Luizjanie.

Nelson zaczął aktorzyć podczas studiów na Uniwersytecie Tulane w Nowym Orleanie. Po dwóch latach opuścił uczelnię, aby studiować w New York School of Radio and Television Technique. Po ukończeniu szkoły podjął pracę jako reżyser w stacji WDSU-TV w Nowym Orleanie. Do 1956 roku aktorstwo stało się jego głównym celem i przeprowadził się w okolice Los Angeles. Na początku swojej kariery współpracował ze słynnym producentem filmów klasy B, Rogerem Cormanem, w takich produkcjach jak „Cry Baby Killers”, „A Bucket of Blood”, „Teenage Cave Man” i „Attack of the Crab Monsters”. W 1958 roku wystąpił w filmie science-fiction i horrorze Bruna VeSoty pt. „The Brain Eaters”.

Wczesny etap jego kariery telewizyjnej obfitował w liczne role gościnne w takich serialach jak „Uciekinier”, „Gunsmoke”, „Harbor Command”, „Tombstone Territory”, „Tightrope”, „The Blue Angels” (jako arogancki instruktor lotu, porucznik Dayl Martin), „Laramie”, „Coronado 9”, „The Eleventh Hour”, „Bonanza”, „Thriller” (amerykański serial telewizyjny) oraz „Channing”, dramat stacji ABC o życiu studenckim.

W 1964 roku otrzymał swoją najsłynniejszą rolę, wcielając się w postać dr. Michaela Rossiego w dramacie stacji ABC pt. „Peyton Place”, który był emitowany od 1964 do 1969 roku. W obsadzie obok Nelsona znaleźli się Mia Farrow, Ryan O'Neal i Dorothy Malone. Postać dr. Rossiego okazała się tak popularna, że do 1968 roku stał się on głównym aktorem serialu. Nelson powrócił do swojej roli w dwóch filmach telewizyjnych: „Murder in Peyton Place” oraz „Peyton Place: The Next Generation”.

Po zakończeniu „Peyton Place” Nelson wystąpił w wielu innych produkcjach różnego rodzaju, w tym w rolach głównych w wielu filmach tygodnia, w drugim serialu telewizyjnym „The Silent Force” oraz w popularnym porannym programie rozmawiajnym, który prowadził przez trzy lata.

Niedługo potem Nelson odniósł wielki sukces dzięki uznanej przez krytyków kreacji nieuchwytnego szefa ekipy serwisowej Roberta Denby’ego w hitowym filmie „Riding with Death” (1976), co przyniosło mu kilka prestiżowych wyróżnień i rzesze oddanych fanów.

W filmie przygodowym „For the Love of Benji” (1977) wcielił się w rolę niebezpiecznego oszusta.

W latach 80. Nelson przyjął rolę senatora Marka Denninga w dziennej operze mydlanej „Capitol”.

Nelson spędził również kilka lat na scenie jako Harry Truman, zastępując Jamesa Whitmore w krajowej trasie spektaklu „Give 'Em Hell, Harry”.

Mieszkając w Los Angeles, Nelson był aktywnym członkiem Screen Actors Guild i przez wiele lat zasiadał w zarządzie związku. Nelson jest wieloletnim członkiem Akademii Nauk i Sztuk Filmowych i kontynuuje długą tradycję udziału w głosowaniu nad Oscarami.

W 1999 roku Nelson powrócił na Uniwersytet Tulane, aby uzupełnić punkty niezbędne do uzyskania dyplomu licencjata, który ukończył w następnym roku w wieku siedemdziesięciu jednego lat. Nelson nadal aktorzy, gdy nadarza się okazja. On i jego żona od pięćdziesięciu ośmiu lat, Patsy, cieszą się półemeryturą, odwiedzając sześcioro dzieci i czternastoro wnuków.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Ed Nelson”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Ed Nelson (Ed Nelson)

Cała filmografia Ed Nelson (Ed Nelson)