Wyrok w Norymberdze
![Wideo do filmu Wyrok w Norymberdze — Judgment at Nuremberg (1961) ORIGINAL TRAILER [HD 1080p]](https://www.acmodasi.pl/amdb/images/movie/w1920/0/8/judgment-at-nuremberg-1961-157698.webp)
Kraj
Produkcja
Budżet
$3 000 000
Opłaty
$10 000 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Stanley Kramer, Philip Langner
Operator
Ernest Laszlo
Kompozytor
Artysta
Casting
James Lister
Instalacja
Frederic Knudtson
Cały zespół (26)
Cały zespół (26)
Krótki opis
Na proces w Norymberdze skierowane są oczy całego świata, a waga popełnionych przez nazistów zbrodni przekracza wszelkie wyobrażenia o potwornościach, do których zdolny jest człowiek. Sędzia Dan Haywood , prokurator Tad Lawson , obrońca Hans Rolfe muszą zmierzyć się z ciężarem odpowiedzialności, która na nich spoczywa.
Co pozostało za kulisami
- Roli adwokata Hansa Rolfa chciał zagrać Marlon Brando (1924-2004). Aktor nawet zwrócił się z prośbą o zatwierdzenie go na tę rolę do reżysera Stanleya Kramera (1913-2001), co było zupełnie nietypowe dla Brando. Kramerowi i autorowi scenariusza Abby Mannowi schlewiło, że o rolę ubiega się aktor takiego kalibru, jednak obaj byli pod wrażeniem gry w tej roli Maximiliana Schella (1930-2014) w projekcie na ten sam temat z 1959 roku. Rolfa ostatecznie zagrał stosunkowo mało znany w tamtym czasie Schell i otrzymał za nią Oscara w kategorii „Najlepsza męska rola”.
- W momencie zakończenia zdjęć wszyscy skazani zbrodniarze nazistowscy przetrzymywani w amerykańskiej strefie okupacyjnej Niemiec zostali już zwolnieni.
- Zawsze przywiązująca dużą wagę do swojego wyglądu, Marlene Dietrich (1901-1992) przeszła przed zdjęciami operację plastyczną (nie pierwszą w swoim życiu). Wynik zdjęć z „nową twarzą” ją głęboko rozczarował.
- Piosenka, o której Frau Berthold opowiada starszemu sędziemu Haywoodowi, to „Lili Marleen”. W czasie II wojny światowej była bardzo popularna zarówno wśród niemieckich żołnierzy, jak i sprzeciwiających im się armii aliantów. W latach 40. i 50. XX wieku piosenkę tę nagrała również Marlene Dietrich, odtwórczyni roli Frau Berthold.
- Niektóre epizody w sali sądowej obejmują demonstrację filmów dokumentujących okrucieństwa popełnione w obozach koncentracyjnych.
- Marlene Dietrich miała duże trudności z odegraniem sceny dialogu z sędzią Heywoodem, w której jej bohaterka twierdzi, że zwykli Niemcy nie mieli pojęcia o okrucieństwach popełnianych przez nazistów podczas wojny. Podczas wojny Dietrich była po stronie aliantów i zajmowała antyniemiecką pozycję. Stwierdzenie jej bohaterki, Frau Bertholt, wydało się jej tak obłudne i odrażające, że aktorka nie potrafiła przekonująco go wypowiedzieć. Udało jej się to dopiero po rozmowie ze Spencerem Tracym. Wnuk aktorki później opowiadał, że po zagraniu w tej scenie Dietrich czuła się źle. Pewnego razu córka aktorki, Maria Riva, poradziła jej: „wciel się w swoją matkę”. Dietrich posłuchała tej rady. Jej Frau Bertholt jest ekranowym ucieleśnieniem matki Marlene Dietrich.
- Film został nakręcony w Norymberdze, w Niemczech.
- Od premiery jej poprzedniego musicalu „Narodziny gwiazdy” (George Cukor, 1954), Judy Garland (1922-1969) przybrała na wadze. Aktorka zamierzała schudnąć, ale reżyser Stanley Kramer zniechęcił ją do tego pomysłu.
- Aby ożywić monotonne sceny w sali sądowej, Stanley Kramer spróbował nagrywać z ruchomą kamerą. W jednej scenie, na przykład, postanowił okrążyć Richarda Widmarka (1914-2008) kamerą, podczas gdy jego bohater wygłaszał przemówienie. Zajęło to dużo czasu, ponieważ personel musiał zostać wytrenowany w przemieszczaniu sprzętu filmowego i przewodów wokół aktora.
- Pomimo poważnych problemów spowodowanych nadmiernym zamiłowaniem do alkoholu, Spencer Tracy udał się na długie zdjęcia do Niemiec, a następnie pracował niestrudzenie w hollywoodzkim studiu. Uważa się, że Katherine Hepburn (1907-2003) stale się nim opiekowała, a ich kreatywny i romantyczny związek trwał 26 lat aż do jego śmierci. Tracy najbardziej bał się zapomnieć swoje repliki. Reżyser ułożył harmonogram zdjęć tak, aby Tracy nie zdążył się zmęczyć. W kontrakcie Tracy'ego znajdował się nawet punkt, zgodnie z którym jego dzień zdjęciowy kończył się dokładnie o godzinie 17:00.
- Marlene Dietrich przywiązywała wagę do każdego szczegółu. Zażądała na przykład, aby wszystkie jej stroje do roli uszył projektant Jean Louis (1907-1997). Na jej żądanie portret męża jej bohaterki został również przemalowany. Każdego ranka przychodziła na plan filmowy i natychmiast zaczynała wydawać polecenia dotyczące ustawienia światła i rozmieszczenia kamer.
- Stanley Kramer marzył o nakręceniu filmu w tej samej sali posiedzeń, w której odbył się proces norymberski, ale odmówiono mu tego, ponieważ nadal odbywały się tam rozprawy sądowe. Na planie zbudowano kopię sali posiedzeń, nieco mniejszą – dla wygody kręcenia.
- W prawdziwej sali posiedzeń odległość między miejscem, w którym siedział prokurator, a miejscem do składania zeznań wynosiła 12 metrów, ale w sali zbudowanej na potrzeby filmu została skrócona do 8 metrów. Aby aktorzy siedzący w oddali pozostawali w ostrości, musiano na nich skierować wiele reflektorów, przez co aktorzy mocno się pocili.
- Finałową przemowę Spencera Tracy'ego (1900-1967) trwającą 11 minut nakręcono za pierwszym podejściem.
Podobne filmy
8.7/10
8.6/10
8.6/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
