Roland Winters (Roland Winters)

Roland Winters (urodzony jako Roland Winternitz) był amerykańskim aktorem, który grał wiele ról charakterystycznych w filmach i telewizji, lecz dziś jest najlepiej zapamiętany z roli Charlie’ego Chana w sześciu filmach z końca lat 40.

Studio Monogram Pictures ostatecznie wybrało Wintersa na następcę Sidneya Tolera w serii filmów o Charlie’m Chanie. Winters miał 44 lata, gdy wystąpił w pierwszym z sześciu swoich filmów o Chanie, „Chińskim pierścieniu” (The Chinese Ring) z 1947 roku; seria zakończyła się filmem „Charlie Chan i Niebiański Smok” (Charlie Chan and the Sky Dragon, znany również jako Sky Dragon) z 1949 roku. Jego pozostałe filmy o Chanie to „Nabrzeża Nowego Orleanu” (Docks of New Orleans), „Szafa z Szanghaju” (Shanghai Chest), „Złote oko” (The Golden Eye) oraz „Pierzasty Wąż” (The Feathered Serpent). W czasie pracy nad serią o Chanie grał również role charakterystyczne w trzech innych pełnometrażowych filmach.

Yunte Huang w książce „Charlie Chan: The Untold Story of the Honorable Detective and His Rendezvous with American History” zwrócił uwagę na różnice w wyglądzie aktorów, zaznaczając w szczególności, że „wysokiego nosa Wintersa po prostu nie dało się sprawić, by wyglądał na chiński”. Huang wspomniał również o wieku aktora, pisząc, że „w wieku czterdziestu czterech lat wyglądał on zbyt młodo, by przypominać doświadczonego chińskiego mędrca”.

W przeciwieństwie do Huanga, Ken Hanke napisał w swojej książce „Charlie Chan at the Movies: History, Filmography, and Criticism”: „Roland Winters nigdy nie doceniono tak, jak na to zasługiwał... Winters wniósł do serii bardzo potrzebny powiew świeżości”. Przywołał on „bogactwo podejścia i werwę, z jaką realizowano serię” w erze Wintersa. Podobnie Howard M. Berlin w książce „Charlie Chan's Words of Wisdom” skomentował, że „Winters wniósł bardzo potrzebny powiew świeżości do słabnącej serii filmowej dzięki swojej autoironicznej, półsatyrycznej interpretacji Charlie’ego, która jest bardzo bliska postaci z powieści Biggersa”.

Po zakończeniu serii Winters kontynuował pracę w filmie i telewizji aż do 1982 roku. Wystąpił w filmach „So Big” oraz „Abbott and Costello Meet the Killer, Boris Karloff”, zagrał ojca Elvisa w „Błękitnych Hawajach” oraz sędziego w filmie z Elvisem „Podążaj za marzeniem”. Pojawił się w roli szefa w wczesnym serialu telewizyjnym „Meet Millie” oraz w dramacie sądowym „Perry Mason”. W jednym z odcinków serialu „Czaryzory” (Bewitched) zagrał zazwyczaj niewidocznego McManna z kancelarii McMann and Tate. W 1973 roku wcielił się również w postać pana Gimbela w filmie „Cud na 34. ulicy”.