John Milius (John Milius)

John Frederick Milius to amerykański scenarzysta, reżyser i producent filmowy. Był jednym z autorów scenariuszy do dwóch pierwszych części serii „Brudny Harry”, otrzymał nominację do Oscara za scenariusz do filmu „Apokalipsa teraz” oraz napisał i wyreżyserował filmy „Wiatr i lew”, „Conan barbarzyńca” oraz „Czerwony świt”.

Jest autorem wielu ikonicznych kwestii filmowych, takich jak „Charlie nie surfuje” oraz „Uwielbiam zapach napalmu o poranku” z „Apokalipsy teraz”, a także słynnych, krótkich ripost Brudnego Harry’ego wygłaszanych przez Clinta Eastwooda, w tym „Dawaj, spraw, bym poczuł się lepiej” oraz „Zadaj sobie jedno pytanie: »czy mam szczęście?«. No i jak, punkie?”. Milius napisał również monolog o USS Indianapolis w filmie „Szczęki”, wygłoszony przez Roberta Shawa. Po pracy nad filmem „Rough Riders” (1997), Milius stał się kluczową postacią w lobbowaniu Kongresu na rzecz pośmiertnego odznaczenia prezydenta Theodore’a Roosevelta Medalem Honoru za wybitne akty odwagi podczas walk na wzgórzu San Juan. Milius stworzył dwa filmy z udziałem Roosevelta: „Wiatr i lew” (gdzie zagrał go Brian Keith) oraz telewizyjny film „Rough Riders” (w którym rolę tę powierzono Tomowi Berengerowi).

Postać Johna Milnera z filmu George'a Lucasa „American Graffiti” z 1973 roku była inspirowana Miliusem, który był bliskim przyjacielem Lucasa w czasie studiów na szkole filmowej USC. Podobnie postać Waltera Sobchaka w filmie „Big Lebowski” z 1998 roku, stworzonym przez jego przyjaciół, braci Coen, była częściowo oparta na Miliusie. W noweli Aleksandra Hemona „Ślepy Józef Pronek i martwe dusze” pojawia się epizod z Miliusem, opisanym jako człowiek „siedzący przy biurku i ssący cygaro długie jak laska”.

W 2013 roku ukazał się dokument o jego życiu zatytułowany „Milius”.

Pisarz Nat Segaloff nazwał Miliusa:

„Najlepszym pisarzem tak zwanej Mafii USC, zżytej grupy, która wskrzesiła – a według niektórych ujednoliciła – amerykańskie kino w latach 70... Wychowany na dziełach Forda, Hawksa, Leana i Kurosawy, ukształtowany przez tak różnych twórców jak Fellini i Delmer Daves, Milius przedkłada książki historyczne nad komiksy, charakter postaci nad efekty specjalne i bohaterów zakorzenionych w rzeczywistości, czasie, miejscu i obyczajach. Historie Miliusa odzwierciedlają jego własną, głęboko zakorzenioną etykę, która obejmuje wartości tradycji, przygody, spirytualizmu, honoru i żarliwej lojalności wobec przyjaciół... Choć prywatnie denerwuje go publiczny wizerunek prowokatora z bronią w ręku, drwiącego z liberałów, pozwala on na taką interpretację, a niekiedy sam trzyma pędzel. Gra w hollywoodzką grę jak profesjonalista, ale trzyma się własnych zasad; jest romantykiem kina, który unika scen miłosnych; w jego filmach występuje przemoc, lecz żadna śmierć nie jest w nich pozbawiona znaczenia”.

Sam Milius powiedział kiedyś:

„Nigdy nie idź na kompromis w kwestii doskonałości. Pisanie dla kogoś innego to największy błąd, jaki może popełnić pisarz. Powinieneś być swoim największym konkurentem, największym krytykiem i największym fanem, ponieważ nie wiesz, co myślą inni. Jaką to arogancja zakładać, że zna się rynek, że wie się, co jest dziś popularne [...] Pisz to, co sam chcesz zobaczyć. Bo jeśli tego nie zrobisz, nie włożysz w to prawdziwej pasji i nie zostanie to wykonane z prawdziwym kunsztem”.