Wendell Corey (Wendell Corey)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wendell Reid Corey (20 marca 1914 – 8 listopada 1968) był amerykańskim aktorem i politykiem. Karierę aktorską rozpoczął na scenie, występując w wielu produkcjach teatrów letnich. Debiutował na Broadwayu w sztuce Comes the Revelation (1942). Po zagraniu w kilku rolach drugoplanowych odniósł pierwszy sukces jako cyniczny dziennikarz w komedii Elmera Rice'a Dream Girl (1945). Podczas występu w tej sztuce został dostrzeżony przez producenta Hala Wallisa, który przekonał go do podpisania kontraktu z Paramount i rozpoczęcia kariery filmowej w Hollywood. Debiutem kinowym była rola gangstera w filmie Desert Fury (1947).

Występował u boku Caseya Waltersa w serialu telewizyjnym Harbor Command (1957–1958), grał w The Nanette Fabray Show (1961), a w pierwszym sezonie medycznego dramatu The Eleventh Hour (1962–1963) wcielił się w główną rolę.

Corey pojawił się gościnnie w wielu programach, m.in. w Target: The Corruptors!, Channing, Alfred Hitchcock Presents, The Untouchables, Burke's Law, Perry Mason, The Road West oraz The Wild Wild West.

W latach 1961–1963 pełnił funkcję prezesa Akademii Sztuk Filmowych i Kinowych, a także był członkiem zarządu Screen Actors Guild. Od 1956 roku angażował się w ogólnokrajowe kampanie wyborcze Partii Republikańskiej, a w kwietniu 1965 roku został wybrany do rady miasta Santa Monica. W 1966 roku ten konserwatywny polityk ubiegał się o mandat w Kongresie Stanów Zjednoczonych z okręgu Kalifornii, jednak przegrał w wyborach prawyborczych. W chwili śmierci wciąż sprawował funkcję radnego.