(Michel Sardou)

(Michel Sardou) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Is Paris Burning?» (1966), «Paris brûle-t-il?» (1966), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «Michel Sardou : Je me souviens d'un adieu - Le concert au cinéma» (2024),

Michel Charles Sardou, znany jako Michel Sardou (ur. 26 stycznia 1947) to francuski piosenkarz i okazjonalny aktor.

Słynie nie tylko z piosenek miłosnych („La maladie d'amour”, „Je vais t'aimer”), ale także z utworów poruszających różne kwestie społeczne i polityczne, takie jak prawa kobiet w krajach islamskich („Musulmanes”), celibat duchownych („Le curé”), kolonializm („Le temps des colonies”, „Ils ont le pétrole mais c'est tout”) czy kara śmierci („Je suis pour”). Kolejnym, czasem kontrowersyjnym tematem w niektórych jego piosenkach („Les Ricains” i „Monsieur le Président de France” na przykład) jest jego szacunek i poparcie dla kultury oraz polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych Ameryki. Został oskarżony o rasizm z powodu piosenki z 1976 roku „Le temps des colonies”, w której były żołnierz kolonialny z dumą opowiada o swoich wspomnieniach z czasów kolonializmu, ale Sardou zawsze twierdził, że piosenka miała charakter satyryczny. Jego singiel z 1981 roku „Les lacs du Connemara” odniósł międzynarodowy sukces (szczególnie w Holandii). Wiele jego przebojów powstało we współpracy z Jacques’em Revaux i Pierre’em Delanoë, a kilka innych (głównie „En chantant”) z włoskim piosenkarzem Toto Cutugno.

Sardou wyprzedał osiemnaście kolejnych koncertów w Palais Omnisports de Paris-Bercy w 2001 roku, a jego album z 2004 roku „Du plaisir” od razu trafił na szczyt francuskiej listy sprzedaży albumów. Mając pięćdziesięcioletnią karierę nagraniową, Sardou wydał 25 albumów studyjnych, 18 albumów koncertowych i nagrał ponad 350 piosenek (głównie po francusku, ale także po hiszpańsku, włosku, a nawet angielsku) oraz sprzedał ponad 100 milionów płyt. Obecnie jest uważany za jednego z najpopularniejszych artystów we francuskojęzycznym świecie i jednego z najbardziej dochodowych, zarówno pod względem sprzedaży, jak i występów.

Michel Sardou urodził się 26 stycznia 1947 roku w Paryżu. Jego ojciec, Fernand Sardou, był piosenkarzem i aktorem, a matka, Jackie Sardou, aktorką. Dziadek ze strony ojca, Valentin Sardou, był komikiem w Marsylii, a babcia piosenkarką.

Sardou skończył szkołę w wieku 17 lat.

Sardou zaczął pracować jako kelner w kabarecie swojego ojca w Montmartre. Ostatecznie poznał Michela Fugaina i przesłuchał się dla Eddie’ego Barclaya. W 1965 roku Sardou rozpoczął karierę nagraniową utworem „Le madras”, napisanym we współpracy z Michelem Fugainem i Patrice’em Laffontem.

W 1967 roku jego kariera nabrała tempa dzięki cenzurze: kiedy Francja opuściła zintegrowane dowództwo wojskowe NATO, a wojna w Wietnamie powodowała antyamerykańskie nastroje we Francji, Sardou wydał „Les Ricains” (Amerykanie), piosenkę wyrażającą wdzięczność wobec USA za wyzwolenie Francji. Charles de Gaulle nie lubił tej piosenki i doradzał przeciwko jej nadawaniu w państwowych radiu i telewizji. Dało to piosenkarzowi nową sławę, a piosenka pozwoliła mu położyć podwaliny pod jego przyszły styl artystyczny. Jednak od 1967 do 1970 roku wciąż trudno mu było odnieść duże sukcesy. ...

Źródło: Artykuł „Michel Sardou” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Michel Sardou)

Cała filmografia (Michel Sardou)