Peter Frampton (Peter Frampton)

Peter Kenneth Frampton (ur. 22 kwietnia 1950) to angielsko-amerykański gitarzysta, wokalista i autor piosenek, który zdobył popularność jako członek zespołów rockowych the Herd i Humble Pie. Później w swojej karierze Frampton odniósł sukces jako artysta solowy. Wydał kilka albumów, w tym przełomową płytę koncertową Frampton Comes Alive! (1976), z której pochodzi kilka hitowych singli i która otrzymała ośmiukrotny platynowy certyfikat RIAA w Stanach Zjednoczonych. Współpracował również z takimi artystami jak Ringo Starr, John Entwistle z The Who, David Bowie oraz Matt Cameron i Mike McCready z Pearl Jam.

Frampton jest najbardziej znany z takich hitów jak „Show Me the Way”, „Baby, I Love Your Way”, „Do You Feel Like We Do” oraz „I'm in You”, które pozostają stałymi elementami playlist stacji radiowych grających klasycznego rocka. Wystąpił także jako on sam w serialach telewizyjnych, takich jak „Simpsonowie”, „Family Guy” i „Madam Secretary”.

Peter Kenneth Frampton urodził się w Beckenham w hrabstwie Kent, jako syn Owena Framptona i Peggy (z domu ffitch) Frampton. Uczęszczał do Bromley Technical High School, w której jego ojciec był nauczycielem i kierownikiem wydziału sztuki. Zainteresował się muzyką w wieku siedmiu lat. Po znalezieniu na strychu banjolele swojej babci, nauczył się na nim grać, a później samodzielnie opanował grę na gitarze i pianinie. W wieku ośmiu lat zaczął brać lekcje muzyki klasycznej.

Wczesne inspiracje czerpał z twórczości Cliffa Richarda & the Shadows, Buddy’ego Holly, Eddiego Cochrana, a później The Ventures, Jimiego Hendrixa i The Beatles. Ojciec zapoznał go z nagraniami belgijskiego gitarzysty jazzu cygańskiego, Django Reinhardta.

W wieku 12 lat Frampton grał w zespole o nazwie the Little Ravens. Zarówno on, jak i David Bowie, który był o trzy lata starszy, byli uczniami Bromley Technical School, gdzie ojciec Framptona był nauczycielem plastyki Bowiego. The Little Ravens występowali w szkolnych programach obok zespołu Bowiego, George and the Dragons. Peter i David spędzali wspólnie przerwy obiadowe, grając utwory Buddy’ego Holly.

W wieku 14 lat Peter grał w zespole the Trubeats, a następnie w grupie the Preachers, która później zmieniła nazwę na Moon's Train i była produkowana oraz zarządzana przez Billa Wymana z The Rolling Stones.

Został utalentowanym wokalistą dziecięcym, a w 1966 roku dołączył do zespołu the Herd. Jako główny gitarzysta i wokalista osiągnął kilka hitów na brytyjskich listach pop. Magazyn dla młodzieży „Rave” okrzyknął go „Twarzą roku 1968”.

W 1969 roku, gdy Frampton miał 18 lat, połączył siły ze Steve'em Marriottem z Small Faces, aby założyć Humble Pie.

Grając w Humble Pie, Frampton brał udział w sesjach nagraniowych dla innych artystów, w tym dla Harry'ego Nilssona, Jerry'ego Lee Lewisa oraz w projekcie Whistle Rymes Johna Entwistle'a w 1972 roku. Pete Drake zapoznał go z „talk boxem”, który miał stać się jednym z jego znak rozpoznawczych w efektach gitarowych.

Po czterech albumach studyjnych i jednej płycie koncertowej z Humble Pie, Frampton opuścił zespół i w 1971 roku rozpoczął karierę solową, akurat w czasie, gdy album Rockin' the Fillmore wspinał się na amerykańskie listy przebojów. Pozostał pod opieką Dee Anthony'ego (1926–2009), tego samego managera, z którego usług korzystało Humble Pie. ...