(Yuri Norstein)

(Yuri Norstein) - Animation znany z pracy przy tego typu projektach: «The Property of Republic» (1972), «Достояние республики» (1972), «Magia Russica» (2004), «Волшебная Русь» (2004),

Jurij Norsztejn (ros. Ю́рий Бори́сович Норште́йн, Yuriy Borisovich Norshteyn; ur. 15 września 1941) to radziecki i rosyjski animator, najbardziej znany z krótkometrażowych filmów animowanych „Jeżyk we mgle” oraz „Opowieść opowieści”. Od 1981 roku pracuje nad pełnometrażowym filmem pt. „Płaszcz”, opartym na jednoimiennym opowiadaniu Nikołaja Gogola. Według „The Washington Post” „wielu uważa go nie tylko za najlepszego animatora swojej ery, ale za najlepszego w historii”.

Jurij Norsztejn urodził się w żydowskiej rodzinie w wiosce Andriejewka w obwodzie penzańskim podczas ewakuacji jego rodziców w czasie II wojny światowej. Dorastał na przedmieściach Moskwy, w dzielnicy Maryina Roszczą. Po studiach w szkole artystycznej Norsztejn początkowo znalazł zatrudnienie w fabryce mebli. Następnie ukończył dwuletni kurs animacji i w 1961 roku podjął pracę w studiu Sojuzmultfilm. Pierwszym filmem, w którym uczestniczył jako animator, był „Kto powiedział »miau«?” (1962).

Po pracy w charakterze artysty animacji przy około pięćdziesięciu filmach, Norsztejn otrzymał szansę na wyreżyserowanie własnego dzieła. W 1968 roku zadebiutował filmem „25 października, pierwszy dzień”, który współreżyserował z Arkadijem Tiurinem. W filmie wykorzystano prace radzieckich artystów lat 20. XX wieku – Natana Altmana i Kuzmy Pietrowa-Wodkina.

Kolejnym filmem, w którym odegrał główną rolę, była „Bitwa nad Kierżeneckiem” (1971) – koprodukcja z rosyjskim reżyserem animacji Iwanem Iwanowem-Wanem, pod którego kierownictwem Norsztejn pracował wcześniej przy filmie „Pory roku” z 1969 roku.

Przez całe lata 70. Norsztejn kontynuował pracę jako animator w wielu filmach, a także wyreżyserował kilka z nich. W miarę upływu dekady jego styl animacji stawał się coraz bardziej wyrafinowany; przestał przypominać płaskie wycinanki, a zaczął przypominać płynnie poruszające się obrazy lub kunsztowne szkice ołówkiem. Jego najsłynniejszym filmem jest „Opowieść opowieści” – nielinearny, autobiograficzny film o dorastaniu w powojennym radzieckim świecie.

Norsztejn stosuje w swojej animacji specjalną technikę z wykorzystaniem wielu tafli szkła, aby nadać obrazowi trójwymiarowy wygląd. Kamera jest umieszczona na górze i skierowana w dół na serię szklanych tafli o głębokości około jednego metra (jedna co 25–30 cm). Poszczególne tafle szkła mogą poruszać się poziomo, a także w stronę kamery i od niej (aby uzyskać efekt zbliżania się lub oddalania postaci).

Przez wiele lat współpracował ze swoją żoną, artystką Franciszką Jarbusową, oraz operatorem Aleksandrem Żukowskim.

Źródło: Wikipedia

Najważniejsze dzieła (Yuri Norstein)

Cała filmografia (Yuri Norstein)