Klaus Doldinger (Klaus Doldinger)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Klaus Doldinger (ur. 12 maja 1936) jest niemieckim saksofonistą, szczególnie znanym z jazzu oraz jako kompozytor muzyki filmowej. Był laureatem Bawarskiej Nagrody Filmowej w 1997 roku.

Doldinger urodził się w Berlinie, a w 1947 roku rozpoczął naukę w konserwatorium w Düsseldorfie, studiując początkowo grę na pianinie, a następnie na klarnecie; ukończył studia w 1957 roku. W czasach studenckich Doldinger zdobywał profesjonalne doświadczenie wykonawcze, zaczynając w 1953 roku w niemieckim zespole dixielandowym The Feetwarmers, z którym nagrał w 1955 roku. Pod koniec tego samego roku założył Oscar's Trio, wzorując się na twórczości Oscara Petersona.

W latach 60. pracował jako saksofonista tenorowy, współpracując z odwiedzającymi Niemcy amerykańskimi muzykami jazzowymi i wydając własne nagrania.

Doldinger jest prawdopodobnie najbardziej znany z muzyki do uznanego niemieckiego filmu o U-bootach „Das Boot” (1981), a później do filmu „Niekończąca się historia” (1984).

W 1960 roku Doldinger ożenił się z Inge Beck; mają troje dzieci: Violę, Melanie i Nicolasa Doldingera. Od 1968 roku mieszkają w Icking, małej bawarskiej wiosce na południe od Monachium.

Zespół jazzowy Doldingera, Passport (2008)

Wieloletni projekt jazzowy Doldingera, Passport, rozpoczęty w 1971 roku (wówczas pod nazwą „Klaus Doldinger's Passport”), wciąż cieszy się ogromnym sukcesem w Niemczech. Ze względu na swój wpływ był niekiedy nazywany europejską wersją grupy Weather Report.

W różnym czasie w skład zespołu Passport wchodzili m.in. Peter O'Mara (gitara), Roberto DiGioia (klawisze), Patrick Scales (bas, od 1994), Ernst Stroer (perkusjonalia, od 1989), Christian Lettner (perkusja, od 2000), Michael Hornek (klawisze, od 2009), Biboul Darouiche (perkusjonalia, od 1995) i inni. Gośćmi zespołu byli m.in. Brian Auger (1973), Johnny Griffin (1973) i Pete York (1973). Pierwszy właściwy album Passport miał silne powiązania z grupą Amon Düül II i zawierał wkład Olafa Küblera, Lothara Meida oraz Jimmy’ego Jacksona; do dziś pozostaje on niedocenianą, lecz istotną pozycją w nurcie krautrocka.