Björn Andrésen (Björn Andrésen) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Death in Venice» (1971), «Śmierć w Wenecji» (1971), «Pelicanman» (2004), «Pelikaanimies» (2004), «One-Week Bachelors» (1982),
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Björn Johan Andrésen (ur. 26 stycznia 1955 r. w Sztokholmie, Szwecja) to szwedzki aktor i muzyk. Jest najbardziej znany z roli czternastoletniego Tadzia w filmowej adaptacji noweli Thomasa Manna „Śmierć w Wenecji” z 1971 roku w reżyserii Luchino Viscontiego.
W momencie obsadzenia w „Śmierci w Wenecji”, która przyniosła mu międzynarodowe uznanie, Andrésen wystąpił tylko w jednym filmie – „En kärlekshistoria” (1970). Choć produkcja wypadła stosunkowo słabo pod kątem finansowym, Andrésen został dostrzeżony za rolę Tadzia, pięknego polskiego chłopca, którym obsesyjnie fascynuje się starszy protagonista filmu, Gustav von Aschenbach. Historyk filmu Lawrence J. Quirk w swojej pracy „The Great Romantic Films” (1974) zauważył, że niektóre ujęcia z Andrésenem „mogłyby zostać wyjęte z klatki filmu i powieszone na ścianach Luwru lub Watykanu”.
W czasie premiery filmu w Ameryce krążyły plotki na temat tego, czy Andrésen jest homoseksualistą (ponieważ rola wymagała, aby wymieniał romantyczne spojrzenia z protagonistą, a w innej scenie był całowany i pieszczony przez innego nastolatka). Andrésen stanowczo zaprzeczył tym doniesieniom, a później wspominał o dyskomforcie, jaki odczuwał, gdy reżyser Luchino Visconti zmusił go podczas zdjęć do odwiedzenia baru gejowskiego, gdzie przyciągnął uwagę wielu starszych mężczyzn. Pragnąc rozwiać plotki dotyczące swojej orientacji seksualnej i odciąć się od wizerunku „ładnego chłopca”, Andrésen unikał w późniejszym czasie ról homoseksualnych oraz takich, które w jego odczuciu bazowały na jego urodzie. Był również rozgniewany, gdy feministyczna pisarka Germaine Greer użyła jego zdjęcia na okładce książki „The Beautiful Boy” (2003) bez uzyskania jego osobistej zgody. Choć Greer skonsultowała się z fotografem Davidem Baileyem (który posiadał prawa autorskie do zdjęcia) przed publikacją książki, Andrésen twierdził, że w przypadku wykorzystania wizerunku osoby przez stronę trzecią, nawet gdy prawa autorskie należą do kogoś innego, powszechną praktyką jest poinformowanie tej osoby. Oświadczył również, że nie wyraziłby zgody na wykorzystanie swojego zdjęcia, gdyby Greer poinformowała go o swoich planach.
Andrésen wystąpił także w kilku innych filmach, m.in. w „Pelikaanimies” (2004), „Kojan” (1992) oraz „Smugglarkungen” (1985).
Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Björn Andrésen”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.