Rosalind Knight (Rosalind Knight)

Rosalind Marie Knight, wszechstronna aktorka charakterystyczna, urodziła się w londyńskiej dzielnicy Marylebone w rodzinie teatralnej. Jej ojciec był uznanym artystą scenicznym, Esmondem Knightem, a matka, komiczka Frances Clare, często występowała w operetkach Ivora Novello. Zainteresowanie teatrem obudziło się w Rosalind w wieku sześciu lat, kiedy wraz z matką udała się na spektakl „The Dancing Years” Novello w Drury Lane. Podczas wojny Rosalind została ewakuowana na wieś wraz ze swoją nianią. W 1949 roku towarzyszyła ojcu w teatrze Old Vic, gdzie zachwyciła się produkcją „Królowej Śniegu”, w której wystąpili głównie nowicjusze ze szkoły dramatycznej. W roku następnym pomyślnie przeszła przesłuchanie i spędziła dwa lata w szkole teatralnej przy Old Vic. Następnie rozpoczęła długi okres stażu w teatrach repertuarowych, zdobywając dalsze doświadczenie jako asystentka inspicjenta w West of England Theatre Company, Midland Theatre Company w Coventry oraz Piccolo Theatre Company w Manchesterze.

W 1955 roku zadebiutowała na ekranie w roli damy dworskiej w „Ryszardzie III” (1955) w reżyserii Laurence'a Oliviera, w którym wystąpił również jej ojciec. Rok później, po tym jak zwróciła uwagę producenta filmowego, zagrała Annabel, jedną z uczennic, w filmie „Blue Murder at St. Trinian's” (1957) (dekady później powróciła do tej serii jako nauczycielka w kontynuacji „The Wildcats of St. Trinian's” z 1980 roku). Wyznaczyło to kierunek dla wielu kolejnych ról komediowych, w tym kilku wczesnych części serii „Carry On” oraz w filmie „Tom Jones” (1963) w reżyserii Tony'ego Richardsona, gdzie wcieliła się w postać roztrzepanej pani Harriet Fitzpatrick. Podczas występów w filmach „Carry On” nie była związana żadnym kontraktem i otrzymywała zaledwie 50 dolarów tygodniowo. W 1957 roku Rosalind wystąpiła u boku ojca w wczesnej adaptacji BBC „Nicholas Nickleby” (1957) jako złośliwa Fanny Squeers. W późniejszym miniserialu opartym na twórczości Karola Dickensa, „Martin Chuzzlewit” (1964), stworzyła znakomitą rolę kłótliwej Charity Pecksniff.

W swojej owocnej karierze Rosalind z radością wykorzystywała każdą okazję do wcielania się w różnorodne postacie, zarówno dobre, jak i złe – od służących po księżniczki (Alicja z Battenbergu w „The Crown” z 2016 roku), od starych panien (Aspasia Fitzgibbon w „The Pallisers” z 1974 roku) po zamożne damy z wyższych sfer (Margot Asquith w „Nancy Astor” z 1982 roku) i nieprzyjemne arystokratyczne wdowy (Daphne Winkworth w „Jeeves and Wooster” z 1990 roku). Zagrała nawet emerytowaną prostytutkę, która została właścicielką pensjonatu, w sitcomie „Gimme Gimme Gimme” (1999). Oprócz stałej obecności w dramatach kostiumowych, gościnnie wystąpiła w licznych serialach dramatycznych, w tym w „Poirot” (1989), „Dalziel and Pascoe” (1996), „Heartbeat” (1992), „Marple” (2004), „Midsomer Murders” (1997) i „Sherlock” (2010). Przez cały ten czas pozostała silnie zaangażowana w pracę teatralną w Old Vic, Royal Shakespeare Company oraz Royal Court Theatre; jej ostatnią rolą była surowa i nieprzekupna guwernantka, pani Prism, w sztuce Shawa „Znaczenie bycia poważnym”.

Od 1959 roku Rosalind była żoną reżysera i producenta Michaela Elliotta. W 1976 roku pomogła w odbudowie i ponownym otwarciu Royal Exchange Theatre w Manchesterze, w którym jej mąż był jednym z pięciu dyrektorów artystycznych. Była również patronką Actor's Centre w Londynie oraz Ladies' Theatrical Guild (organizacji charytatywnej założonej w 1891 roku). Rosalind Knight występowała jako aktorka aż do śmierci, która nastąpiła 19 grudnia 2020 roku w wieku 87 lat.