Raf Wallone (Raf Vallone)

Raffaele „Raf” Vallone (17 lutego 1916 – 31 października 2002) był włoskim aktorem i międzynarodową gwiazdą kina.

Urodzony w Tropea w Kalabrii jako syn prawnika, Vallone uczęszczał do Liceo classico Cavour w Turynie, studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie w Turynie, a następnie wstąpił do kancelarii ojca. W młodości grał profesjonalnie w piłkę nożną, występując w Serie A w barwach klubu Torino. W sezonie 1935–1936 zdobył z drużyną Puchar Włoch. Następnie został redaktorem naczelnym działu kultury w „L'Unità”, ówczesnej oficjalnej gazecie Włoskiej Partii Komunistycznej, a także krytykiem filmowym i teatralnym w turyńskim dzienniku „La Stampa”. Podczas II wojny światowej Vallone służył w komunistycznym ruchu oporu.

Zadebiutował na ekranie w roli marynarza w filmie „My, żyjący” (1942), jednak początkowo nie był zainteresowany karierą aktorską. Niemniej jednak otrzymał rolę żołnierza rywalizującego z Vittorio Gassmanem o miłość Silvany Mangano w filmie „Gorzki ryż” (1949). Produkcja ta stała się klasykiem neorealizmu, a Vallone rozpoczął międzynarodową karierę. W 2001 roku opublikował swoją autobiografię pt. „L'alfabeto della memoria” w wydawnictwie Gremese (Rzym).

Od 1952 roku aż do śmierci Vallone był żonaty z aktorką Eleną Varzi. Mieli troje dzieci, z których dwoje – Eleonora Vallone i Saverio Vallone – również zostali aktorami.

Zmarł w Rzymie 31 października 2002 roku.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Raf Vallone”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.