James Flavin (James Flavin)

James Flavin (James Flavin) - znany z pracy przy tego typu projektach: «King Kong» (1933), «King Kong» (1933), «The Grapes of Wrath» (1940), «Grona gniewu» (1940), «Laura» (1944),

Amerykański aktor charakterystyczny, którego kariera trwała niemal pół wieku. James Wilson Flavin Jr. był synem kelnera hotelowego kanadyjsko-angielskiego pochodzenia oraz matki, Katherine, której ojciec był imigrantem z Irlandii. (Zatem Flavin, znany w Hollywood jako typ „Irlandczyk”, był Irlandczykiem tylko w jednej czwartej). Flavin urodził się i wychował w Portland w stanie Maine (fakt ten mógł wzbogacić jego późniejszą współpracę z reżyserem Johnem Fordem, który również pochodził z Portland). Uczęszczał do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point, lecz (wbrew niektórym źródłom) nie ukończył studiów. Zamiast tego przerwał naukę i wrócił do Portland, gdzie prowadził taksówkę. Wówczas, podobnie jak obecnie, letnie trupy teatralne zjeżdżały co roku do Maine i w 1929 roku poproszono go o zastępstwo za jednego z aktorów. Świetnie poradził sobie w tej roli, a dyrektor zespołu zaoferował mu 150 dolarów tygodniowo za wyjazd z trupą do Nowego Jorku. Flavin zgodził się i do wiosny 1930 roku mieszkał w pensjonacie przy 108 W. 87th Street na Manhattanie. W tamtym czasie nie udało mu się przebić na Broadwayu (jego debiut na Broadwayu nastąpił dopiero trzydzieści dziewięć lat później, w wznowieniu sztuki „The Front Page” z 1971 roku, w której Flavin grał Murphy’ego i na krótko przejął główną rolę Waltera Burnsa od gwiazdora Roberta Ryana). Przez lata występował w produkcjach stacjonarnych i objazdowych w całym kraju, docierając do Los Angeles około 1932 roku. Szybko przeszedł do kina, otrzymując główną rolę w swoim pierwszym filmie – serialu Universal „The Airmail Mystery” (1932). W tym samym roku znalazł również partnerkę życiową, żeniąc się z gwiazdą serialu, Lucile Browne. Jednakże serial ten był praktycznie ostatnim razem, kiedy Flavin zagrał główną rolę w filmie. Od tego momentu ograniczano go niemal wyłącznie do ról drugoplanowych, z których wiele nie posiadało nawet imienia. Specjalizował się w rolach mundurowych policjantów i twardych detektywów, lecz z taką samą pewnością siebie grał szoferów, taksówkarzy, a nawet strażnika pałacowego z XVI wieku. Flavin wystąpił w niemal czterystu filmach między 1932 a 1971 rokiem oraz w prawie stu odcinkach seriali telewizyjnych przed swoim ostatnim pojawieniem się na ekranie w roli prezydenta Dwighta D. Eisenhowera w filmie „Francis Gary Powers: The True Story of the U-2 Spy Incident” (1976). Flavin zmarł na chorobę serca w Cedars-Sinai Medical Center w Los Angeles 23 kwietnia 1976 roku. Jego wdowa, Lucile, zmarła siedemnaście dni później. Pozostawili syna, Williama Jamesa Flavina, który został później profesorem w United States Army War College. James i Lucile Brown Flavin zostali pochowani na cmentarzu Holy Cross w Culver City w Kalifornii.

Najważniejsze dzieła James Flavin (James Flavin)

Cała filmografia James Flavin (James Flavin)