James Flavin (James Flavin)

Amerykański aktor charakterystyczny, którego kariera trwała niemal pół wieku. James Wilson Flavin Jr. był synem kelnera hotelowego kanadyjsko-angielskiego pochodzenia oraz matki, Katherine, której ojciec był imigrantem z Irlandii. (Zatem Flavin, znany w Hollywood jako typ „Irlandczyk”, był Irlandczykiem tylko w jednej czwartej). Flavin urodził się i wychował w Portland w stanie Maine (fakt ten mógł wzbogacić jego późniejszą współpracę z reżyserem Johnem Fordem, który również pochodził z Portland). Uczęszczał do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point, lecz (wbrew niektórym źródłom) nie ukończył studiów. Zamiast tego przerwał naukę i wrócił do Portland, gdzie prowadził taksówkę. Wówczas, podobnie jak obecnie, letnie trupy teatralne zjeżdżały co roku do Maine i w 1929 roku poproszono go o zastępstwo za jednego z aktorów. Świetnie poradził sobie w tej roli, a dyrektor zespołu zaoferował mu 150 dolarów tygodniowo za wyjazd z trupą do Nowego Jorku. Flavin zgodził się i do wiosny 1930 roku mieszkał w pensjonacie przy 108 W. 87th Street na Manhattanie. W tamtym czasie nie udało mu się przebić na Broadwayu (jego debiut na Broadwayu nastąpił dopiero trzydzieści dziewięć lat później, w wznowieniu sztuki „The Front Page” z 1971 roku, w której Flavin grał Murphy’ego i na krótko przejął główną rolę Waltera Burnsa od gwiazdora Roberta Ryana). Przez lata występował w produkcjach stacjonarnych i objazdowych w całym kraju, docierając do Los Angeles około 1932 roku. Szybko przeszedł do kina, otrzymując główną rolę w swoim pierwszym filmie – serialu Universal „The Airmail Mystery” (1932). W tym samym roku znalazł również partnerkę życiową, żeniąc się z gwiazdą serialu, Lucile Browne. Jednakże serial ten był praktycznie ostatnim razem, kiedy Flavin zagrał główną rolę w filmie. Od tego momentu ograniczano go niemal wyłącznie do ról drugoplanowych, z których wiele nie posiadało nawet imienia. Specjalizował się w rolach mundurowych policjantów i twardych detektywów, lecz z taką samą pewnością siebie grał szoferów, taksówkarzy, a nawet strażnika pałacowego z XVI wieku. Flavin wystąpił w niemal czterystu filmach między 1932 a 1971 rokiem oraz w prawie stu odcinkach seriali telewizyjnych przed swoim ostatnim pojawieniem się na ekranie w roli prezydenta Dwighta D. Eisenhowera w filmie „Francis Gary Powers: The True Story of the U-2 Spy Incident” (1976). Flavin zmarł na chorobę serca w Cedars-Sinai Medical Center w Los Angeles 23 kwietnia 1976 roku. Jego wdowa, Lucile, zmarła siedemnaście dni później. Pozostawili syna, Williama Jamesa Flavina, który został później profesorem w United States Army War College. James i Lucile Brown Flavin zostali pochowani na cmentarzu Holy Cross w Culver City w Kalifornii.