Pandro S. Berman (Pandro S. Berman)

Pandro S. Berman (Pandro S. Berman) - Producer, Production Manager, Executive In Charge Of Production, Executive Producer znany z pracy przy tego typu projektach: «Top Hat» (1935), «Panowie w cylindrach» (1935), «The Prize» (1963), «Nagroda» (1963), «Jailhouse Rock» (1957),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Pandro Samuel Berman (28 marca 1905 – 13 lipca 1996), znany również jako Pan Berman, był amerykańskim producentem filmowym.

Berman był asystentem reżysera w latach 20. XX wieku pod kierownictwem Mala St. Clara i Ralfa Ince’a. W 1930 roku Berman został zatrudniony jako montażysta w RKO Radio Pictures, a następnie został asystentem producenta. Kiedy William LeBaron, nadzorujący producent w RKO, zrezygnował podczas produkcji nieszczęsnego filmu „The Gay Diplomat” (1931), Berman przejął obowiązki LeBarona, pozostając na tym stanowisku do 1939 roku.

Po tym, jak David O. Selznick został szefem produkcji w RKO w październiku 1931 roku, Berman zdołał przetrwać ogólne zwolnienia większości personelu. Selznick mianował Bermana producentem adaptacji opowiadania Fannie Hurst „Night Bell”, historii o wzroście żydowskiego lekarza z getta Dolnego Manhattanu do wysokości lekarza z Park Avenue, którą Selznick osobiście przemianował na „Symphony of Six Million”. Zarządził przywrócenie odniesień do życia etnicznego w żydowskim getcie. Film odniósł sukces kasowy i krytyczny. Zarówno Selznick, jak i Berman byli dumni z tego filmu, a Berman powiedział później, że był to „pierwszy dobry film”, który wyprodukował.

Musicale z Fredem Astaire’em i Ginger Rogers w produkcji powstały podczas okresu pełnienia funkcji przez Bermana, Katharine Hepburn zyskała sławę, a takie klasyki RKO jak „Dzwonnik z Notre Dame” i „Gunga Din” (oba z 1939 roku) zostały ukończone.

Zaniepokojony tym, że manewry władzy w RKO osłabiły jego autorytet, Berman odszedł do MGM w 1940 roku, gdzie nadzorował takie produkcje jak „Ziegfeld Girl” (1941), „National Velvet” (1944), „The Bribe” (1949), „Father of the Bride” (1950), „Blackboard Jungle” (1955) i „Butterfield 8” (1960).

Przetrwał kilka zmian w kierownictwie w MGM i pozostał tam do 1963 roku, a następnie rozpoczął niezależną produkcję, kończąc swoją karierę nieudanym filmem „Move” (1970).

Berman był laureatem Irvinga G. Thalberga Memorial Award w 1976 roku. Sześć jego filmów zostało nominowanych do Oscara w kategorii najlepszy film: „The Gay Divorcee” (1934), „Alice Adams” i „Top Hat” (oba z 1935), „Stage Door” (1937), „Father of the Bride” (1950) oraz „Ivanhoe” (1952).

Berman zmarł 13 lipca 1996 roku w swoim domu w Beverly Hills w wieku 91 lat na skutek niewydolności serca. Został pochowany w Hillside Memorial Park w Culver City w Kalifornii.

Najważniejsze dzieła Pandro S. Berman (Pandro S. Berman)

Cała filmografia Pandro S. Berman (Pandro S. Berman)