(Mark Sandrich)

(Mark Sandrich) - Director, Producer znany z pracy przy tego typu projektach: «Top Hat» (1935), «Panowie w cylindrach» (1935), «Holiday Inn» (1942), «Gospoda świąteczna» (1942), «Gospoda świąteczna» (1942),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Mark Sandrich (prawdziwe nazwisko: Mark Rex Goldstein) (26 października 1900 – 4 marca 1945) był żydowskim amerykańskim reżyserem, scenarzystą i producentem filmowym.

Jeden z najbardziej utalentowanych, lecz niedocenionych reżyserów lat 30. i wczesnych 40. XX wieku, Sandrich był studentem inżynierii na Uniwersytecie Columbia, kiedy przypadkowo rozpoczął karierę w przemyśle filmowym. Odwiedzając przyjaciela na planie filmowym, zauważył, że reżyser ma problem z ustawieniem ujęcia; Sandrich zaproponował swoją radę. Zadziałało. Następnie trafił do działu rekwizytów, a w 1927 roku został reżyserem specjalizującym się w krótkich komediach. Rok później zrealizował swój pierwszy film pełnometrażowy, ale po pojawieniu się dźwięku powrócił do krótkich form. W 1933 roku wyreżyserował krótkometrażowy film „So This Is Harris!”, który zdobył Oscara. Później wrócił do filmów pełnometrażowych, głównie komedii, z zespołem Bert Wheeler i Robert Woolsey w filmie „Hips, Hips, Hooray!”. W 1934 roku Sandrich otrzymał swoje pierwsze zlecenie reżyserskie przy musicalu Freda Astaire'a i Ginger Rogers „The Gay Divorcee”, który okazał się sukcesem.

W następnym roku wyreżyserował to, co powszechnie uważa się za najlepszy film w historii legendarnego zespołu tanecznego, „Top Hat”, który wyróżniał się pod każdym względem, w tym muzyką i choreografią. Sandrich sprawnie połączył to wszystko w całość. Następnie powstało kilka innych filmów, takich jak „Follow the Fleet”, „Shall We Dance” i „Carefree”. W 1940 roku Sandrich odszedł z RKO do Paramount, które zaoferowało mu możliwość bycia nie tylko reżyserem, ale także producentem. Zrealizował tam kilka kolejnych udanych filmów, w tym dwa z Jackiem Benny'm, „Buck Benny Rides Again” i „Love Thy Neighbor”, oba wydane w 1940 roku, oraz komedię romantyczną „Skylark” z Claudette Colbert i Rayem Millandem. Jednak choć wszystkie te filmy odniosły sukces, to „Holiday Inn” z 1942 roku, z Fredem Astaire'em i Bingiem Crosbym oraz muzyką Irvinga Berlina, pokazało Sandricha z najlepszej strony. Musical/komedia rozpoczęła się w przededniu wejścia Ameryki do II wojny światowej. Zawierała wystarczająco dużo poważnych tonów, aby oddać nastroje tamtych czasów, i ukazała Crosby'ego i Astaire'a jako genialnych artystów rywalizujących o tę samą kobietę; a także zaprezentowała piosenkę „White Christmas”, wykonywaną przez Crosby'ego, która przez pięćdziesiąt dwa lata pozostawała najpopularniejszą piosenką w historii. „So Proudly We Hail!” była adaptacją hitowej sztuki, wyprodukowaną i wyreżyserowaną przez Sandricha. Była niezwykle popularna i odniosła duży sukces, a w rolach głównych wystąpili Adrian Booth i George Reeves – aktorzy, których Sandrich zamierzał wypromować po wojnie. Jednak tak się nie stało.

W 1945 roku, podczas przygotowań do sequela „Holiday Inn” zatytułowanego „Blue Skies”, z udziałem Binga Crosby'ego i muzyką Irvinga Berlina, oraz pełniąc funkcję prezesa Gildii Reżyserów, Sandrich nagle zmarł na atak serca. W tym czasie był jednym z najbardziej zaufanych i wpływowych reżyserów w Hollywood, szanowanym przez współpracowników i kierownictwo studia. Jego synowie, Mark Sandrich Jr. i Jay Sandrich, również osiągnęli sukces jako reżyserzy. Został pochowany na cmentarzu Home of Peace Cemetery.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Mark Sandrich w Wikipedii, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista współautorów na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (Mark Sandrich)

Cała filmografia (Mark Sandrich)