Dżinger Rogers (Ginger Rogers)

Dżinger Rogers (Ginger Rogers) - znana z pracy przy takich projektach: «42nd Street» (1933), «42nd Street» (1933), «Top Hat» (1935), «Panowie w cylindrach» (1935), «The Purple Rose of Cairo» (1985),

Ginger Rogers (16 lipca 1911 – 25 kwietnia 1995) była amerykańską aktorką, tancerką i piosenkarką, która występowała w filmach, na scenie, w radiu i telewizji przez większą część XX wieku.

W trakcie swojej długiej kariery zagrała w łącznie 73 filmach i jest znana ze współpracy z Fredem Astaire’em w serii dziesięciu filmów muzycznych. Osiągnęła wielki sukces w różnorodnych rolach filmowych i otrzymała Oscara dla Najlepszej Aktorki za rolę w filmie Kitty Foyle. Po wygranej w konkursie tańca charleston w 1925 roku, który zapoczątkował jej udaną karierę w wodewilu, zyskała uznanie jako aktorka broadwayowska dzięki swojemu debiutowi scenicznemu w „Girl Crazy”. To doprowadziło do kontraktu z Paramount Pictures, który zakończył się po pięciu filmach. Rogers zadebiutowała na ekranie w roli drugoplanowej w filmie „42nd Street”, odnosząc w nim swój pierwszy sukces.

W latach 30. dziewięć filmów Rogers z Fredem Astaire’em przyniosło firmie RKO Pictures jedne z największych sukcesów, szczególnie „Kapelusz cylindryczny” i „Swing Time”. Jednak po dwóch komercyjnych porażkach z Astaire’em, rozszerzyła swój repertuar o filmy dramatyczne i komediowe. Jej aktorstwo spotkało się z uznaniem krytyków i publiczności, a ona stała się jedną z największych gwiazd kasowych i najlepiej opłacanych aktorek lat 40. XX wieku. Jej rola w „Kitty Foyle” przyniosła jej Oscara dla Najlepszej Aktorki.

Popularność Rogers osiągnęła szczyt pod koniec dekady. W 1949 roku ponownie spotkała się z Astaire’em w komercyjnie udanych „Barkleys of Broadway”. Po nieudanych latach 50., powróciła na Broadway w 1965 roku, grając główną rolę w „Hello, Dolly!”. Kolejne role na Broadwayu pojawiły się wraz z jej reżyserskim debiutem scenicznym w 1985 roku, w off-broadwayowskiej produkcji „Babes in Arms”. Pojawiała się również w rolach aktorskich w telewizji do 1987 roku. W 1992 roku Rogers została uhonorowana na Kennedy Center Honors. Zmarła na atak serca w 1995 roku, w wieku 83 lat.

Rogers kojarzona jest z powiedzeniem „wstecz i na wysokich obcasach”, które przypisuje się komiksowi Franka i Ernesta Boba Thavesa z 1982 roku, z podpisem „Owszem, on [Astaire] był świetny, ale nie zapomnij, że Ginger Rogers robiła wszystko, co on... wstecz i na wysokich obcasach”. To powiedzenie jest czasami błędnie przypisywane Ann Richards, która użyła go w swoim przemówieniu inauguracyjnym na Konwencji Krajowej Partii Demokratycznej w 1988 roku.

Rogers, republikanka i gorąca chrześcijanka-naukowczyni, była zamężna pięć razy, a wszystkie jej małżeństwa zakończyły się rozwodem i nie miała dzieci. W trakcie swojej długiej kariery Rogers zagrała w 73 filmach, a jej filmy muzyczne z Astaire’em są uznawane za zrewolucjonizowanie tego gatunku. Rogers była wielką gwiazdą filmową w „Złotej Erze” Hollywood i jest często uważana za amerykańską ikonę. Zajmuje 14. miejsce na liście AFI’s 100 Years...100 Stars – najwspanialszych aktorek amerykańskiego kina. Jej autobiografia „Ginger: My Story” została opublikowana w 1991 roku.

Najważniejsze dzieła Dżinger Rogers (Ginger Rogers)

Cała filmografia Dżinger Rogers (Ginger Rogers)