Jan Bairimor (John Barrymore)

John Sidney Blyth Barrymore (15 lutego 1882 – 29 maja 1942) był wybitnym amerykańskim aktorem. Początkowo zyskał sławę jako przystojny aktor sceniczny w komediach, a następnie w dramatach, osiągając szczyt w przełomowych rolach w sztukach szekspirowskich, takich jak Hamlet i Ryszard III. Jego sukces kontynuował się w filmach różnych gatunków, zarówno w erze kina niemego, jak i dźwiękowego. Życie osobiste Barrymore’a było i nadal jest przedmiotem wielu publikacji, zarówno przed, jak i po jego śmierci w 1942 roku. Dziś John Barrymore jest najbardziej znany ze swoich ról w filmach takich jak „Doktor Jekyll i pan Hyde” (1920), „Grand Hotel” (1932), „Kolacja o ósmej” (1933), „XX wiek” (1934) oraz „Don Juan” (1926), pierwszego filmu wykorzystującego ścieżkę dźwiękową Vitaphone.

Pochodził z wielopokoleniowej dynastii teatralnej, był bratem Lionela Barrymore’a i Ethel Barrymore, oraz dziadkiem Drew Barrymore.