Alfred Junge (Alfred Junge)

Alfred Junge (Alfred Junge) - Scenografia, Kierownictwo artystyczne, Asystent kierownika artystycznego znany z pracy przy tego typu projektach: «Young and Innocent» (1937), «Młody i niewinny» (1937), «The Man Who Knew Too Much» (1934), «Człowiek, który wiedział za dużo» (1934), «Black Narcissus» (1947),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Alfred Junge (29 stycznia 1886, Görlitz, Śląsk (obecnie Saksonia), Niemcy – 16 lipca 1964, Londyn) był urodzonym w Niemczech scenografem, który znaczną część swojej kariery spędził, pracując w brytyjskim przemyśle filmowym.

Junge od dzieciństwa pragnął zostać artystą. W okresie nastoletnim próbował swoich sił w teatrze, a w wieku osiemnastu lat dołączył do Görlitz Stadttheater, gdzie angażował się we wszystkie obszary produkcji. Pracował w teatrze przez ponad piętnaście lat. Karierę filmową rozpoczął w berlińskich studiach UFA, gdzie od 1920 do 1926 roku pracował jako kierownik artystyczny, aż do momentu dołączenia do zespołu reżysera E.A. Duponta, który przenosił się do British International Pictures. Pozostał w BIP w studiach Elstree do 1930 roku, kiedy to na krótko powrócił na kontynent, by pracować w Niemczech, a następnie we Francji z Marcelem Pagnolem. Od 1932 roku pozostał w Wielkiej Brytanii.

Michael Balcon powierzył mu kierownictwo nad nowym działem artystycznym Gaumont British, gdzie jego umiejętności organizacyjne oraz talent w pełni się rozwinęły; zarządzał on licznym zespołem scenografów i rzemieślników, którzy pracowali jednocześnie nad wieloma filmami. Po tym, jak został pierwszym prawdziwym nadzorującym kierownikiem artystycznym w Gaumont Britain, przeniósł się do MGM-British, gdzie pracował aż do wybuchu drugiej wojny światowej. Po krótkim okresie internowania jako obywatel wrogiego państwa na wyspie Man, Junge powrócił do Londynu, gdzie rozpoczął pracę nad filmem „Cytadela” (1938) w reżyserii Kinga Vidora. W 1939 roku współpracował z Powellem i Pressburgerem przy filmie „Kontrabanda” – pierwszym z ośmiu obrazów, które zrealizował z tym duetem.

Ostatnim z nich był „Czarny narcyz” (1947); projekty do tego osadzonego w Himalajach filmu przyniosły Junge’owi Oscara za najlepszą scenografię. Drugą nominację otrzymał za arturiański epos „Rycerze Okrągłego Stołu” (1954). Był pierwszym scenografiem filmowym, którego praca została wystawiona w Royal Academy w Londynie. Był to szkic „Drogi do Estaminet du Pont”, który stworzył w ramach przygotowań do pracy nad filmem „Życie i śmierć pułkownika Blimpa” (1943).

Najważniejsze dzieła Alfred Junge (Alfred Junge)

Cała filmografia Alfred Junge (Alfred Junge)