Anri-Żorż Kluzo (Henri-Georges Clouzot)

Henri-Georges Clouzot (18 sierpnia 1907 – 12 stycznia 1977) był francuskim reżyserem filmowym, scenarzystą i producentem. Zapamiętano go przede wszystkim z twórczości w gatunku thrillera; wyreżyserował m.in. „Krok w nieznane” oraz „Diaboli”, które przez krytyków uznawane są za jedne z najwybitniejszych filmów lat 50. XX wieku. Clouzot reżyserował również filmy dokumentalne, w tym „Tajemnicę Picassa”, która została uznana przez rząd Francji za skarb narodowy.

Clouzot od wczesnych lat był pasjonatem kina i pragnąc kariery pisarza, przeprowadził się do Paryża. Później został zatrudniony przez producenta Adolphe'a Osso do pracy w Berlinie, gdzie pisał francuskie wersje językowe niemieckich filmów. Po zwolnieniu z niemieckich studiów z powodu przyjaźni z żydowskimi producentami, Clouzot powrócił do Francji, gdzie spędził kilka lat przykuty do łóżka z powodu gruźlicy. Po wyzdrowieniu znalazł zatrudnienie w okupowanej przez nazistów Francji jako scenarzysta w należącej do Niemców firmie Continental Films. W Continental Clouzot pisał i reżyserował filmy, które cieszyły się w Francji ogromną popularnością. Jego drugi film, „Kruk”, wzbudził kontrowersje ze względu na surowy obraz francuskiej prowincji, przez co Clouzot został zwolniony z Continental jeszcze przed jego premierą. Z powodu współpracy z Continental, rząd francuski nałożył na Clouzota zakaz tworzenia filmów aż do 1947 roku.

Po zniesieniu zakazu Clouzot odbudował swoją reputację i popularność we Francji pod koniec lat 40., tworząc udane filmy, takie jak „Nabrzeże Złotników”. Po premierze komedii „Miquette i jej matka” Clouzot ożenił się z Vérą Gibson-Amado, która wystąpiła w jego trzech kolejnych pełnometrażowych filmach. Na początku i w połowie lat 50. Clouzot zdobył uznanie międzynarodowych krytyków i widzów dzięki filmom „Krok w nieznane” oraz „Diaboli”. Oba dzieła posłużyły jako materiał źródłowy do remaków stworzonych kilka dekad później. Po premierze filmu „Prawda” żona Clouzota, Véra, zmarła na zawał serca, a kariera reżysera ucierpiała z powodu depresji, choroby oraz nowych nurtów krytycznych związanych z francuską Nową Falą. W późniejszych latach aktywność zawodowa Clouzota zmalała i ograniczyła się do kilku dokumentów telewizyjnych oraz dwóch pełnometrażowych filmów w latach 60. W latach 70. Clouzot napisał kilka scenariuszy, które nie zostały zrealizowane. Zmarł w Paryżu w 1977 roku.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Henri-Georges Clouzot”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.