Felix Bressart (Felix Bressart)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Felix Bressart (2 marca 1892 – 17 marca 1949) był niemiecko-amerykańskim aktorem teatralnym i filmowym.

Felix Bressart (wymawiane jako „BRESS-ert”) urodził się w Prusach Wschodnich w Niemczech (obecnie część Rosji) i był już bardzo doświadczonym aktorem teatralnym, gdy w 1928 roku zadebiutował w kinie. Zaczynał jako aktor drugoplanowy, np. wcielając się w rolę komornika w hitowym filmie „Trzej z pompy benzynowej” (Die Drei von der Tankstelle, 1930), lecz szybko zapracował na główne role w mniejszych produkcjach. Po przejęciu władzy przez nazistów w 1933 roku, Bressart, pochodzący z rodziny żydowskiej, musiał opuścić Niemcy i kontynuował karierę w niemieckojęzycznych filmach w Austrii, gdzie żydowscy artyści byli wciąż stosunkowo bezpieczni. Po wystąpieniu w co najmniej 30 filmach w ciągu ośmiu lat wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

Jednym z dawnych europejskich współpracowników Bressarta był Joe Pasternak, wówczas już odnoszący sukcesy hollywoodzki producent. Pierwszym amerykańskim filmem Bressarta była produkcja „Trzy mądre dziewczyny dorastają” (Three Smart Girls Grow Up, 1939), stworzona z myślą o największej gwiazdzie Universal Pictures, Deannie Durbin. Pasternak wybrał również niezawodnego Bressarta do testów ekranowych z nowym odkryciem producenta, Glorią Jean. Wpływowa niemiecka społeczność w Hollywood pomogła Bressartowi ugruntować swoją pozycję w Ameryce, czego dowodem jest fakt, że jego pierwsze amerykańskie filmy reżyserowali Ernst Lubitsch, Henry Koster i Wilhelm Thiele (reżyser „Trzech z pompy benzynowej”).

Bressart odniósł wielki sukces w filmie Lubitscha „Ninotchka”, wyprodukowanym przez Metro-Goldwyn-Mayer. W 1939 roku MGM podpisało z Bressartem kontrakt studyjny. Większość jego pracy dla MGM obejmowała istotne role w dużych produkcjach, takich jak „Edison, człowiek”.

Łączył on lekki wschodnioeuropejski akcent z łagodnym sposobem mówienia, tworząc postaci serdeczne i przyjazne, jak w filmie Lubitscha „Być albo nie być”, w którym z wyczuciem recytuje słynny monolog Shylocka „Czyż Żyd nie ma oczu?” z „Kupca weneckiego”. Lubitsch wykorzystał talent Bressarta w podobny sposób również w filmie „Sklep za rogiem”.

Bressart szybko stał się popularnym aktorem charakterystycznym w takich filmach jak „Kwiaty w pyle” (Blossoms in the Dust, 1941), „Siódmy krzyż” (The Seventh Cross, 1944) i „Bez miłości” (Without Love, 1945). Być może jego największą rolą była rola w muzycznej komedii klasy B studia RKO Radio Pictures pt. „Ding Dong Williams”, nakręconej w 1945 roku. Bressart, wymieniony w napisach na trzecim miejscu, zagrał skonsternowanego kierownika działu muzycznego studia filmowego, pojawiając się w stroju wieczorowym podczas dyrygowania „Fantazją-improwizacją” Chopina.

Po wystąpieniu w niemal 40 hollywoodzkich obrazach Felix Bressart zmarł niespodziewanie na białaczkę w wieku 57 lat. Jego ostatnim filmem był „Moja przyjaciółka Irma” (My Friend Irma, 1949), ekranizacja popularnego programu radiowego. Bressart zmarł w trakcie produkcji, co zmusiło producentów do dokończenia filmu z udziałem Hansa Conrieda. W ostatecznej wersji filmu głos słychać Conrieda, ale w szerokich planach wciąż widać Bressarta.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Felix Bressart”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.