George Seaton (George Seaton)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

George Seaton (17 kwietnia 1911 – 28 lipca 1979) był amerykańskim scenarzystą, dramaturgiem, reżyserem i producentem filmowym oraz reżyserem teatralnym.

Urodzony jako George Stenius w South Bend w stanie Indiana, Seaton po ukończeniu studiów przeniósł się do Detroit, aby pracować jako aktor w stacji radiowej WXYZ. John L. Barrett grał Samotnego Jeźdźca w emisjach próbnych serialu na początku stycznia 1933 roku, jednak gdy program stał się częścią stałego harmonogramu, w rolę główną obsadzono Seatona. W późniejszych latach twierdził, że to on wymyślił okrzyk „Hi-yo, Silver!”, ponieważ nie potrafił gwizdać na konia, czego wymagał scenariusz.

W 1933 roku Seaton związał się z wytwórnią Metro-Goldwyn-Mayer jako scenarzysta kontraktowy. Jego pierwszym znaczącym osiągnięciem w kinematografii była komedia z Braćmi Marx „Dzień na wyścigach” z 1937 roku. Na początku lat 40. przeszedł do 20th Century Fox, gdzie pozostał do końca dekady, pisząc scenariusze do takich filmów jak „Księżyc nad Miami”, „Coney Island”, „Ciocia Charley”, „Pieśń o Bernardette” i innych, zanim zadebiutował jako reżyser w filmie „Diamentowa podkowa” z 1945 roku. Od tego momentu w większości swoich filmów występował zarówno jako scenarzysta, jak i reżyser, w tym w produkcjach: „Szokująca panna Pilgrim”, „Cud na 34. ulicy”, „Mieszkanie dla Peggy”, „Kurczak w każdą niedzielę”, „Wielki transport”, „Dla dobra nieba”, „Zagubiony chłopiec”, „Wiejska dziewczyna” oraz „Dumni i bezbożni”.

„But Not Goodbye”, debiut Seatona jako dramaturga na Broadwayu z 1944 roku, został zdjęty z afisza po zaledwie 23 przedstawieniach, choć później Karen DeWolf zaadaptowała go na potrzeby filmu „The Cockeyed Miracle” z 1946 roku. W 1967 roku powrócił na Broadway, aby wyreżyserować sztukę Normana Krasny „Love in E Flat”, która okazała się klapą krytyków i widzów. Bardziej udany okazał się musical „Here's Love”, zaadaptowany przez Meredith Willson z jego scenariusza do filmu „Cud na 34. ulicy”.

Seaton dwukrotnie zdobył Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany – za „Cud na 34. ulicy” (za który otrzymał również Złoty Glob za najlepszy scenariusz) oraz „Wiejską dziewczynę”, a dodatkowo był trzykrotnie nominowany do tej nagrody. W 1961 roku otrzymał Humanitarną Nagrodę Jeana Hersholta.

Seaton zmarł na raka w Beverly Hills w Kalifornii.

Opis powyższy pochodzi z artykułu George Seaton w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.