Mary Marquet (Mary Marquet)

Mary Marquet (urodzona jako Micheline Marguerite Delphine Marquet; 14 kwietnia 1895 – 29 sierpnia 1979) była francuską aktorką teatralną i filmową.

Marquet pochodziła z rodziny artystów: jej rodzice byli aktorami, ciotka była gwiazdą baletu w Operze Paryskiej, a druga sprawowała funkcję urzędniczą w Comédie-Française. W 1913 roku dostała się do Narodowego Wyższego Konserwatorium Sztuki Dramatycznej, gdzie studiowała pod kierunkiem Paula Mouneta. Choć nie zdała egzaminów końcowych, natychmiast została zaangażowana do zespołu Sarah Bernhardt, która była bliską przyjaciółką jej rodziny. Później wystąpiła u jej boku w sztuce „Katedra” Eugene'a Moranda.

Ugruntowała swoją pozycję rolą w „Orlątku” Edmonda Rostanda, którego kochanką została w 1915 roku i pozostała aż do jego śmierci w 1918 roku. Debiut filmowy miała w 1914 roku w niemym filmie „Les Frères ennemis”, który nigdy nie został ukończony. Jej pierwszą znaczącą rolą filmową była rola w „Sappho” w reżyserii Léonce'a Perreta z 1932 roku. Po I wojnie światowej, w 1923 roku, dołączyła do Comédie-Française, gdzie pozostała przez ponad dwadzieścia lat, zanim przeniosła się do teatru bulwarowego.

Podczas II wojny światowej, w czasie okupacji, szukała protekcji u niemieckich oficerów, aby chronić syna, który wyjawił jej zamiar wstąpienia do ruchu oporu. Odpowiedzią było jego aresztowanie i deportacja do obozu koncentracyjnego Buchenwald, gdzie zmarł w wieku 21 lat. Było to prawdopodobnie przyczyną jej problemów w czasie Wyzwolenia, kiedy to z powodu domniemanych relacji z wrogiem Marquet została aresztowana i osadzona w Drancy, a następnie we Fresnes. Została później zwolniona z braku dowodów.

W latach 50. zajęła się recytacją poezji, kontynuując jednocześnie karierę w teatrach bulwarowych. Pracowała dla ORTF w odcinkach z Maigretem w programach „Les Cinq Dernières Minutes” i „Les Saintes Chéries” oraz w telewizyjnej adaptacji powieści Stendhala „Lucien Leuwen”.

Równolegle do kariery aktorskiej, jako antykwariuszka przez wiele lat prowadziła stoisko w Village Suisse – ważnym paryskim targu staroci, gdzie wykazała się talentem sprzedażowym, łącząc pamiątki teatralne z interesami komercyjnymi.

Wśród jej najpopularniejszych ról w ponad czterdziestu filmach znalazły się występy w „Landru” (1962) Claude'a Chabrola, „Wielkiej ucieczce” (1966) Gérarda Oury’ego oraz „Casanovie” (1975) Federico Felliniego. Po tych trzech drugoplanowych rolach zagrała istotne partie w „La vie de château” (1966) jako matka Philippe'a Noireta i macocha Catherine Deneuve oraz w „Le malin plaisir” (1975) u boku Claude Jade i Anny Duperey.

Mary Marquet i Victor Francen w dniu ich ślubu w 1934 roku.

Jej pierwszym kochankiem był Edmond Rostand około 1915 roku; żyli razem przez trzy lata. W 1920 roku poślubiła Maurice'a Escande'a, przyszłego dyrektora „domu Molière'a”, co zakończyło się rozwodem w 1921 roku. Następnie poznała Firmina Gémiera, dyrektora nowego Théâtre National Populaire, który był wciąż żonaty, lecz jego żona była bezpłodna. W 1922 roku Marquet urodziła ich syna.

Przed śmiercią Gémiera w 1933 roku Marquet została kochanką ówczesnego przewodniczącego Rady, André Tardieu, z którym łączyła ją półoficjalna relacja. Po rozstaniu z Tardieu wyszła za mąż za Victora Francena. Para rozstała się po siedmiu latach wspólnego życia. Marquet zmarła na zawał serca w wieku 84 lat w swoim mieszkaniu przy Rue Carpeaux. Spoczywa na cmentarzu Montmartre.

Źródło: Artykuł „Mary Marquet” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.