Marina Sirtis (Marina Sirtis) - znana z pracy przy takich projektach: «Star Trek: Generations» (1994), «Star Trek: Pokolenia» (1994), «Star Trek: First Contact» (1996), «Star Trek: Pierwszy kontakt» (1996), «Star Trek: Insurrection» (1998),
Marina Sirtis (ur. 29 marca 1955 r., wzrost 1,64 m) jest angielsko-amerykańską aktorką. Jest najbardziej znana z roli doradcy Deanny Troi w serialu telewizyjnym Star Trek: Następne Pokolenie oraz w czterech kontynuujących go filmach pełnometrażowych.
Biografia
Marina Sirtis urodziła się w East Endzie w Londynie jako córka pochodzących z klasy robotniczej Greków – Despiny, asystentki krawca, oraz Johna Sirtisa. Wychowywała się w Harringay w północnym Londynie, a w 1986 roku wyemigrowała do USA, gdzie później uzyskała obywatelstwo. Wbrew woli rodziców starała się o przyjęcie do szkoły dramatycznej, ostatecznie dostając się do Guildhall School of Music and Drama. Jest mężatką; jej mężem jest gitarzysta rockowy Michael Lamper (małżeństwo od 21 czerwca 1992 r.). Jej młodszy brat, Steve, grał w piłkę nożną w Grecji, a na początku lat 80. reprezentował Uniwersytet Columbia. Sama Marina jest zagorzałą kibiczką klubu Tottenham Hotspur F.C.
Kariera
Sirtis rozpoczęła karierę w 1976 roku jako członkini zespołu repertuarowego w Connaught Theatre w Worthing w West Sussex. Pod kierownictwem Nica Younga wystąpiła w sztuce Joe Ortona „Co widział lokaj” oraz w roli Ofelii w „Hamlecie”.
Przed rolą w Star Treku Sirtis grała role drugoplanowe w kilku filmach. W filmie z 1983 roku „Wicked Lady” z Faye Dunaway w roli głównej, wzięła udział w pojedynku na bicze z Dunaway. W kontynuacji filmu z Charlesem Bronsonem pt. „Śmiercionośna zemsta 3”, postać grana przez Sirtis jest ofiarą gwałtu. W filmie „Ślepa randka” pojawia się jako prostytutka zamordowana przez szaleńca.
Do jej innych wczesnych prac należą liczne role gościnne w brytyjskich serialach telewizyjnych. Sirtis wystąpiła m.in. w „Raffles” (1977), „Hazell” (1978), „Minder” (1979), sitcomie Jima Davidsona „Up the Elephant and Round the Castle” (1985) oraz „Powrocie Sherlocka Holmesa” (1986). Zagrała również stewardessę w słynnej reklamie telewizyjnej Cinzano Bianco z 1979 roku z udziałem Leonarda Rossitera i Joan Collins, w której Collins została oblana napojem.