William Stack (William Stack)

W nielicznych dostępnych informacjach biograficznych o Williamie Stacku często błędnie uznawano go za Brytyjczyka – potrafił on bowiem naśladować wiele brytyjskich akcentów. W rzeczywistości urodził się w Oregonie. Jednak podobnie jak wielu Amerykanów pragnących zostać poważnymi aktorami teatralnymi, którzy postrzegali Nowy Jork jako zbyt konkurencyjny, udał się jako młody człowiek do Londynu. O jego tamtejszej karierze wiadomo niewiele, ale przy ogromnej liczbie teatrów (prawie pięćdziesięciu) i trup teatralnych, utalentowany młody człowiek miał tam spore możliwości. Dzięki modzie na pocztówki ze zdjęciami – a zwłaszcza zdjęciami aktorów – która panowała mniej więcej między 1890 a 1914 rokiem, zachowały się fotografie Stacka w roli Hamleta. Stack odniósł więc początkowy sukces, a do 1918 roku spróbował swoich sił w rozwijającym się brytyjskim przemyśle filmu niemego, choć początkowo bez większego zainteresowania – zagrał tylko w jednym filmie w tamtym roku i w kolejnym w 1922, po czym powrócił na scenę.

Do 1930 roku Stack wrócił jednak do Ameryki – i to nie na Broadway (być może występował w trupie objazdowej, ale przynajmniej nie odnotowano go jako głównego aktora), co było zazwyczaj naturalną ścieżką aktora teatralnego. Ostatecznie trafił do wczesnych hollywoodzkich filmów dźwiękowych – tych o niskiej jakości audio – najpierw w „Sarah and Son” (1930), gdzie gwiazdą był Fredric March. Dzięki głębokiemu głosowi aktora teatralnego i umiejętności stosowania akcentów tam, gdzie było to potrzebne – co doceniano w miarę rozwoju technologii dźwiękowej – w latach 30. występował w liczbie od czterech do nawet dziesięciu filmów rocznie. Wchodząc w pięćdziesiątkę, łysy i pełen godności, specjalizował się w wyrazistych rolach charakterystycznych – pewnych siebie lekarzy, prawników, sędziów, szlachciców oraz kilku lokajów. Wystąpił jako jeden z członków klanu Crawley w „Becky Sharp” (1935), pierwszym pełnometrażowym filmie trójkolorowym. Prawdopodobnie zyskał rozgłos dzięki udziałowi w filmie o pewnej skandalizującej sławie – „Tarzan i jego partnerka” (1934), w którym Maureen O'Sullivan zdawała się pływać nago (w rzeczywistości była to inna osoba w obcisłym kostiumie). Choć miał kilka kwestii jako biały myśliwy, w tym i innych filmach (warto wspomnieć o pierwszej i najsłynniejszej wersji „Buntu na Bounty” studia MGM z 1935 roku), Stack nie był wymieniany w napisach za swoje zawsze przekonujące kreacje.

Rok 1936 przyniósł Stackowi niektóre z jego najbardziej pamiętnych ról historycznych. W popularnych „Ostatnich z Mohikan” (1936) z Randolph Scottem zagrał francuskiego generała Montcalma z czasów wojny siedmioletniej w Ameryce Północnej. W tym samym roku wcielił się w znacznie bogatszą postać w ekranizacji sztuki „Maria Szkocka” (1936) w reżyserii Johna Forda. Wraz z plejadą jednych z najlepszych aktorów charakterystycznych Hollywood, Stack zagrał jednego z całej galerii łotrów i interesownych szkockich lordów, wśród których znaleźli się: Robert Barrat, Gavin Muir (kolejny Amerykanin, który spędził czas w Anglii i często był brany za Brytyjczyka) oraz Ian Keith. Stack ukazał się tu w swojej najbardziej szekspirowskiej odsłonie, rywalizując w szkockim dialekcie ze swoimi współspiskowcami jako przebiegły Lord Ruthven. Choć Stack pojawił się w wielu z najlepszych produkcji klasy A z końca lat 30., wiele z nich nie oddało należytego uznania jego wielkim umiejętnościom aktorskim. W latach 40. wystąpił już tylko w kilku filmach, zanim przeszedł na emeryturę – pozostawiając historię kina bogatszą o swoją ekranową obecność.