Herbert Fux (Herbert Fux) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Three Crazy Jerks» (1987), «Zärtliche Chaoten» (1987), «Asterix and Obelix Take On Caesar» (1999), «Asteriks i Obeliks kontra Cezar» (1999), «The Three Musketeers» (1993),
Herbert Fux (25 marca 1927 – 13 marca 2007) był austriackim aktorem filmowym i politykiem. W latach 1960–2007 wystąpił w ponad 140 filmach.
Fux urodził się w Hallein, a w wieku pięciu lat przeniósł się z rodziną do Salzburga, gdzie jego ojczym pracował w zarządzie teatru stanowego (Landestheater). Po zdaniu matury w 1944 roku, w schyłkowej fazie II wojny światowej, studiował na Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu i rozpoczął karierę jako aktor teatralny.
Od lat 60. Fux pojawiał się na ekranach kinowych, a później telewizyjnych, często wcielając się w rolę złoczyńcy w licznych filmach klasy B i kryminałach, ale także w spaghetti westernach, a nawet bawarskich filmach pornograficznych. Ogromna liczba występów Fuxa w około 120 produkcjach filmowych i 300 telewizyjnych, w tym pod kierunkiem uznanych reżyserów, obejmowała szeroki wachlarz ról drugoplanowych, często jako wyraziste i ekscentryczne postaci. W trakcie swojej długiej kariery współpracował z takimi reżyserami jak Michael Anderson, Christian-Jaque, Wolfgang Staudte, Volker Schlöndorff, Ingmar Bergman i Werner Herzog, a także ze słynnymi aktorami, takimi jak Klaus Kinski, Udo Kier, Vincent Price i Ulrich Matthes.
Fux zmarł w wieku 79 lat w Zurychu w Szwajcarii, korzystając z pomocy szwajcarskiego stowarzyszenia eutanazji Dignitas.
W 1977 roku Fux był jednym z założycieli inicjatywy obywatelskiej przeciwko komercjalizacji i szpeceniu historycznego krajobrazu Salzburga i został wybranym członkiem rady miasta. W 1982 roku wraz z innymi założył partię Zjednoczeni Zieloni Austrii (Vereinte Grüne Österreichs, VGÖ), która w 1986 roku połączyła się z Zieloną Alternatywą (Grüne Alternative). Fux został wybrany posłem do Rady Narodowej Austrii w wyborach parlamentarnych w 1986 roku; zachował mandat do grudnia 1988 roku, a w listopadzie 1989 roku ponownie wszedł do parlamentu. W listopadzie 1990 roku przeszedł na emeryturę, a później pełnił funkcję przewodniczącego komisji kultury w swoim rodzinnym Salzburgu.