Robert Aldrich (Robert Aldrich)

Robert Aldrich (Robert Aldrich) - Asystent reżysera, Reżyser, Producent, Scenariusz, , Nadzorca produkcji znany z pracy przy tego typu projektach: «The Dirty Dozen» (1967), «Parszywa dwunastka» (1967), «The Longest Yard» (1974), «Najdłuższy jard» (1974), «What Ever Happened to Baby Jane?» (1962),

Robert Aldrich był amerykańskim reżyserem, scenarzystą i producentem filmowym, znanym z takich produkcji jak „Pocałuj mnie na śmierć” (1955), „Wielki nóż” (1955), „Co się stało z Baby Jane?” (1962) oraz „Brudna dwunastka” (1967).

Urodził się w Cranston w stanie Rhode Island jako syn Lory Lawson i wydawcy gazet Edwarda Burgessa Aldricha. Był wnukiem senatora USA Nelsona W. Aldricha i kuzynem Nelsona Rockefellera. Studiował ekonomię na Uniwersytecie Wirginii. W 1941 roku przerwał studia, aby podjąć pracę w RKO Radio Pictures za 50 dolarów tygodniowo. W konsekwencji został wydziedziczony przez rodzinę, tracąc potencjalny udział w Chase Bank, który miałby odziedziczyć. Mówi się, że „żaden amerykański reżyser nie urodził się w tak wielkim bogactwie jak Aldrich – i nie został tak całkowicie odcięty od rodzinnych funduszy”.

Szybko piął się w górę w branży filmowej jako asystent reżysera; współpracował z Jeanem Renoirem, Abrahamem Polonskym, Robertem Rossenem, Josephem Loseyem oraz Charliem Chaplinem, pełniąc funkcję asystenta przy filmie „Światło rampy”. W latach 50. został reżyserem telewizyjnym, a w 1953 roku nakręcił swój pierwszy pełnometrażowy film, „Wielka liga”. W tej dekadzie Aldrich reżyserował głównie filmy akcji, takie jak „Apache” czy „Vera Cruz” z Burtem Lancasterem. Wkrótce zyskał uznanie jako reżyser autorski, realizując swoją liberalno-humanistyczną wizję tematyczną w wielu gatunkach – w takich filmach jak klasyk kina noir „Pocałuj mnie na śmierć” (1955), „Wielki nóż” (1955), będący adaptacją sztuki Clifforda Odetsa o kulisach Hollywood, oraz „Atak” (1956), film o walkach piechoty podczas II wojny światowej, analizujący, jak karierowiczostwo w armii USA decydowało o tym, kto atakuje, a kto wydaje rozkazy.

W latach 60. wyreżyserował kilka sukcesów komercyjnych, m.in. gotyckie horrory: „Co się stało z Baby Jane?” (1962) z Bette Davis i Joan Crawford w rolach złośliwych sióstr i zapomnianych gwiazd dziecięcych oraz „Ciii... ciii, słodka Charlotte”, w którym Bette Davis wcieliła się w postać kobiety z Południa mieszkającej w rezydencji i przekonanej o swoim szaleństwie (w filmie miały wystąpić zarówno Crawford, jak i Davis, lecz Crawford opuściła plan); kontrowersyjny „Zabójstwo siostry George” (1968) oraz ogromnie popularny film wojenny „Brudna dwunastka” (1967).

Sukces „Brudnej dwunastki” pozwolił mu przez pewien czas prowadzić własne studio produkcyjne, jednak seria niepowodzeń zmusiła go do powrotu do konwencjonalnych komercyjnych produkcji hollywoodzkich. Niemniej jednak jego humanizm jest widoczny w filmie „Najdłuższy jard” (1974), traktującym o polityce ustawianych gier, oraz w „Rajdzie Ulzany” (1972) – bezkompromisowej produkcji opartej na prawdziwej historii ucieczki grupy Indian pod wodzą wodza Ulzany z rezerwatu, ekstremalnej przemocy i torturach, jakich dopuścili się wobec odizolowanych rodzin pionierów na terytorium Arizony, oraz pościgu za nimi przez kawalerię USA.

Z małżeństwa z Harriet Foster (1941–65) Robert Aldrich miał czworo dzieci, z których wszystkie pracują w branży filmowej: Adell, William, Alida i Kelly. Aldrich zmarł z powodu niewydolności nerek 5 grudnia 1983 roku w szpitalu w Los Angeles. Krytyk filmowy John Patterson podsumował jego karierę w 2012 roku: „Był reżyserem uderzającym, kąśliwym, macho i pesymistycznym, który bez wahań ukazywał korupcję i zło oraz przez całą swoją karierę przesuwał granice przemocy. Jego agresywny i bojowy styl filmowania, często wulgarny i toporny, ale zawsze niezwykle żywotny i autentyczny, zasługuje na Państwa natychmiastową uwagę – i z pewnością ją wynagrodzi”.

Najważniejsze dzieła Robert Aldrich (Robert Aldrich)

Cała filmografia Robert Aldrich (Robert Aldrich)