Pierre Braunberger (Pierre Braunberger)

Pierre Braunberger (Pierre Braunberger) - Producent, Producent wykonawczy, znany z pracy przy tego typu projektach: «Vivre Sa Vie» (1962), «Żyć własnym życiem» (1962), «Shoot the Piano Player» (1960), «Strzelajcie do pianisty!» (1960), «Private Collections» (1979),

Pierre Braunberger (29 lipca 1905, Paryż – 16 listopada 1990, Aubervilliers) był francuskim producentem, producentem wykonawczym i aktorem.

Urodzony w rodzinie lekarzy, Braunberger już w wieku siedmiu lat postanowił, że nie będzie prowadził takiego życia jak jego ojciec i nie wybierze medycyny jako ścieżki zawodowej. Po obejrzeniu projekcji filmu „Fantômas” w Gaumont Théâtre, pierwszym kinie otwartym w Paryżu, zdecydował się pracować w branży filmowej.

Po I wojnie światowej, mając 15 lat, wyprodukował i wyreżyserował swój pierwszy film: „Frankfurt” w Niemczech. Następnie wyruszył w kolejne podróże, pracując m.in. w Berlinie oraz w Londynie w zakładach Brocklis.

W 1923 roku wyjechał do Nowego Jorku, gdzie przez kilka tygodni pracował w Fox Film Corporation i wraz z Ferdinandem H. Adamem został dyrektorem produkcji, współpracując również przy filmach Franka Merrilla.

Podczas pracy nad filmami w Los Angeles poznał Irvinga Thalberga, który zatrudnił go w Metro-Goldwyn-Mayer jako jednego ze swoich asystentów. Spędził tam osiemnaście miesięcy, nawiązując kontakty z jednymi z największych reżyserów tamtej epoki.

Pragnąc reżyserować i produkować w Francji, powrócił do Paryża i poznał Jeana Renoira, z którym współpracował przy filmach „Avec qui il va tourner”, „The Whirlpool of Fate”, „Nana” oraz „Tire-au-flanc”.

W 1929 roku Braunberger założył firmy Productions Pierre Braunberger oraz Néofilms, aby wyprodukować swój pierwszy francuskojęzyczny film („La route est belle” w reżyserii Roberta Floreya).

W 1930 roku Braunberger został szefem kina Pantheon, którym zarządzał przez sześćdziesiąt lat. Odnowił hol, stworzył 450 miejsc siedzących oraz zainstalował projektory i sprzęt nagłaśniający firmy Western Electric. Choć napisy nie zostały jeszcze wynalezione, był pierwszym, który wyświetlał filmy zagraniczne w oryginalnych wersjach językowych.

Rok później połączył siły z Rogerem Richebé, tworząc firmę Établissements Braunberger-Richebé. Wyprodukowano wówczas kilka filmów, m.in. „le Blanc et le noir” Roberta Floreya, „Isn't Life a Bitch?” Jeana Renoira oraz „Chocolatière et Fanny” Marca Allégreta. W 1933 roku, mając zaledwie 28 lat, postanowił działać samodzielnie i założył studios de Billancourt, które przekształciło się w Paris-Studio-Cinéma. Podczas II wojny światowej nie mógł produkować filmów ze względu na swoje żydowskie pochodzenie.

Pod koniec II wojny światowej Braunberger przekształcił lokalny urząd Gestapo w kino studyjne „Studio Lhmond”, które wykorzystał do odkrywania nowych talentów „nowej fali”, w tym Jean-Pierre'a Melville'a, Jean-Luca Godarda i Alaina Resnais.

W 1966 roku był przewodniczącym jury 16. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie.

Braunberger utrzymywał bliskie relacje z filozofem Gillesem Deleuzem.

Pod koniec lat 70. Braunberger wyprodukował dwa filmy dla polskiego twórcy Waleriana Borowczyka.

Braunberger zmarł w 1990 roku.

Najważniejsze dzieła Pierre Braunberger (Pierre Braunberger)

Cała filmografia Pierre Braunberger (Pierre Braunberger)