(Christiane Taubira)

(Christiane Taubira) - znana z pracy przy takich projektach: «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017), «Christiane Taubira : une loi pour mémoire» (2026), «Christiane Taubira : une loi pour mémoire» (2026),

Christiane Marie Taubira urodziła się 2 lutego 1952 roku w Kajenie (Gujana Francuska). Jest francuską polityczką lewicową i byłą minister sprawiedliwości Francji.

Taubira, która wcześniej wykładała ekonomię, była dyrektorką Narodowego Konserwatorium Sztuk i Rzemiosł w Gujanie Francuskiej (Conservatoire National des Arts et Métiers).

Współzałożyła stowarzyszenie rolnicze Caricoop w Gujanie Francuskiej (Karybska konfederacja współpracy rolniczej), którym kierowała w latach 1982–1985. Następnie została mianowana dyrektorką ds. pomocy technicznej dla rybołówstwa rzemieślniczego w Gujanie Francuskiej, a w 1990 roku stanęła na czele Biura Handlu Zagranicznego i Współpracy Gospodarczej Gujany.

W 1993 roku Taubira założyła gwiadzką partię Walwari i została wybrana posłanką do Zgromadzenia Narodowego Francji z okręgu Gujany Francuskiej. Została wybrana ponownie w 1997, 2002 i 2007 roku. W 1994 roku została wybrana członkinią Parlamentu Europejskiego.

W 2002 roku była kandydatką Partii Radykalnej Lewicy (PRG) w wyborach prezydenckich.

Christiane Taubira jest autorką ustawy z 21 maja 2001 roku, która uznaje transatlanticki handel niewolnikami oraz niewolnictwo za zbrodnię przeciwko ludzkości. Opublikowała książkę pt. „Niewolnictwo opowiedziane mojej córce”.

W czerwcu 2012 roku, po wyborze François Hollande'a na prezydenta Republiki Francuskiej, została mianowana minister sprawiedliwości i strażniczką pieczęci. Jako minister sprawiedliwości broniła w parlamencie francuskim ponad dwudziestu aktów prawnych. W 2013 roku wprowadziła ustawę legalizującą małżeństwa osób tej samej płci we Francji. Ustawa ta umożliwia parom jednopłciowym adopcję dzieci. W tym samym roku przeforsowała projekt ustawy powołujący krajowego Prokuratora Generalnego specjalizującego się w sprawach finansowych. W 2014 roku zreformowała wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych, wprowadzając indywidualne i efektywne wyroki.

Sprzeciwiając się projektowi ustawy o pozbawianiu obywatelstwa, Taubira opuściła rząd Francji 27 stycznia 2016 roku.

Christiane Taubira to kobieta przekonań, silnie zaangażowana w walkę o prawa obywatelskie i prawa kobiet. W 2013 roku opublikowała esej „Słowa wolności”, w którym podjęła kwestie dyskryminacji i rasizmu (którego sama doświadczyła). W swojej ostatniej książce, „Murmures à la Jeunesse” („Szepty do młodzieży”), zwraca się do młodych ludzi. Odnosząc się do ataków terrorystycznych, których Francja doświadczyła w 2015 roku, argumentuje, że Republika posiada w sobie zasoby niezbędne do walki z terroryzmem.

Pierwsza powieść Taubiry, „Gran Balan” (Paryż: Plon), została wydana we wrześniu 2020 roku.

Głęboko oddana poezji i literaturze, jest wielką fanką jazzu (jej idolami są m.in. Nina Simone, Miles Davis i Aretha Franklin). Jest rozwiedziona, ma czworo dzieci i dwoje wnuków.

Najważniejsze dzieła (Christiane Taubira)

Cała filmografia (Christiane Taubira)