Philippe Sollers (Philippe Sollers)

Philippe Sollers (Philippe Sollers) - Podziękowania, Scenarzysta, znany z pracy przy tego typu projektach: «Salò, or the 120 Days of Sodom» (1976), «Salo, czyli 120 dni Sodomy» (1976), «Méditerranée» (1963), «Méditerranée» (1963), «2000 Cinématons» (2001),

Philippe Sollers (urodzony jako Philippe Joyaux; 28 listopada 1936 – 5 maja 2023) był francuskim pisarzem i krytykiem. W 1960 roku założył (wraz z pisarzem i krytykiem sztuki Marcelinem Pleynetem) awangardowe czasopismo literackie „Tel Quel”, wydawane przez wydawnictwo Le Seuil do 1982 roku. Następnie Sollers stworzył pismo „L'Infini”, publikowane najpierw przez Denoël, a później przez Gallimard, w którym pozostał jedynym redaktorem.

Sollers znajdował się w centrum intelektualnego wrzenia w Paryżu lat 60. i 70. XX wieku. Przyczynił się do publikacji prac takich krytyków i myślicieli jak Jacques Derrida, Jacques Lacan, Louis Althusser i Roland Barthes. Niektórzy z nich zostali później opisani w jego powieści „Kobiety” (Femmes, 1983), obok innych postaci francuskiego intelektualizmu aktywnych przed i po maju 1968 roku.

Jego pisarstwo i podejście do języka zostały przeanalizowane i pochwalone przez francuskiego krytyka Rolanda Barthes'a w książce „Pisarz Sollers”.

Sollers urodził się jako Philippe Joyaux 28 listopada 1936 roku w Talence we Francji. Jego rodzina prowadziła lokalną firmę Société Joyaux Frères – fabrykę żelaza Recalt, która podczas II wojny światowej, pod niemiecką administracją wojskową w okupowanej Francji, produkowała wyposażenie kuchenne, konstrukcje metalowe oraz maszyny dla producenta samolotów SNCASO. Jego rodzicami byli Octave Joyaux i Marcelle Molinié. W 1955 roku przeniósł się do Paryża; uczył się w prywatnym liceum Sainte-Geneviève w Wersalu oraz w szkole biznesu ESSEC.

Sollers ożenił się z Julią Kristevą w 1967 roku. Zmarł 5 maja 2023 roku w wieku 86 lat.

Po swojej pierwszej powieści „Dziwna samotność” (Une solitude étrange, 1958), docenionej przez François Mauriaca i Louisa Aragona, Sollers rozpoczął w „Parku” (Le Parc, 1961) eksperymenty z formą narracyjną, które doprowadziły do powstania utworów „Dramat” (Drame, 1965) i „Liczby” (Nombres, 1968). Jacques Derrida przeanalizował te powieści w swojej książce „Rozproszenie”. Sollers próbował następnie przeciwstawić wysoką powagę „Liczb” powieścią „Prawa” (Lois, 1972), która charakteryzowała się większym zainteresowaniem stylistycznym poprzez zastosowanie gier słownych i mniej formalnego stylu. Kierunek obrany w „Prawach” został rozwinięty poprzez zwiększoną intensywność rytmiczną tekstów pozbawionych interpunkcji, takich jak „Raj” (Paradis, 1981).

Do pozostałych powieści Sollersa należą m.in. „Kobiety” (Femmes, 1983), „Portret gracza” (Portrait du joueur, 1984), „Serce absolutne” (Le cœur absolu, 1986), „Watteau w Wenecji” (Watteau à Venise, 1991), „Studio” (1997), „Stała pasja” (Passion fixe, 2000) oraz „Gwiazda kochanków” (L'étoile des amants, 2002), które wprowadziły do jego twórczości pewien stopień realizmu, w tym bardziej wyraźne wykorzystanie fabuły, postaci i rozwoju tematycznego. Oferują one czytelnikowi beletrystyczne studium społeczeństwa, w którym żyje, reinterpretując między innymi rolę polityki, mediów, seksu, religii i sztuki.

Najważniejsze dzieła Philippe Sollers (Philippe Sollers)

Cała filmografia Philippe Sollers (Philippe Sollers)