Méditerranée

Pollet stworzył dzieło, które jest uosobieniem tego, co francuscy krytycy lubią nazywać *ovni* lub *ufem* (czyli „niezidentyfikowanym obiektem filmowym”). Opisywano je jako „komety na niebie francuskiego kina”, „nieznane arcydzieło” oraz „bezprecedensowe” dzieło, które odmawia interpretacji, choć wywołało tony krytycznych opracowań. Jego rytmiczny kolaż obrazów – dziewczyna na noszach, rybak, greckie ruiny, sycylijski ogród, hiszpańska corrida – towarzyszy abstrakcyjny komentarz autorstwa Sollersa, a jedynie ponura liryczność muzyki Antoine'a Duhamela spaja elementy filmu. Przy pierwszym obejrzeniu obawiasz się, że może rozpaść się na niespójne fragmenty. Zamiast tego, w ciągu tych 45 minut wymyśla własne zasady i zdajesz sobie sprawę, że oglądasz coś na kształt filmowego kanału starożytnego rytuału.