Robert V. Barron (Robert V. Barron)

Wysoki, chudy, kościsty aktor charakterystyczny, o głębokim głosie, przypominający Johna Carradine’a. Ukończył studia na Morris Harvey College w Charleston, w Wirginii Zachodniej, oraz studiował sztukę teatralną na UCLA. Profesjonalne szkolenie odbył w American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku i w Max Reinhardt Workshop w Los Angeles. Zanim zaatakował Hollywood, przez kilka lat pracował w teatrach regionalnych na terenie całych Stanów Zjednoczonych, budując imponujące portfolio pełne entuzjastycznych recenzji za występy w rolach takich jak „Cyrano de Bergerac”, „Abe Lincoln w Illinois”, „Sir Thomas More” w „Człowieku na wszelkie czasy”, „Henry Drummond” w „Dziedzictwie wiatru”, „Ryszard III” i tym podobnych, jednak nigdy nie otrzymał tak ambitnych ról w filmach czy telewizji. Mimo to nie popadał w marazm, lecz czerpał radość z każdej okazji, by zagrać przed kamerą, zarówno w wysokiej jakości produkcjach dużych studiów, jak i w najtańszych, krótkotrwałych produkcjach. Kiedy nie grał, wyjmował maszynę do pisania i tworzył scenariusze telewizyjne i filmowe. Być może najbardziej zapamiętanym scenariuszem telewizyjnym był jego debiut, lekka komedia z serialu „Bonanza” (1959) pt. „Bonanza: Hoss i Leprekony” (1963). Jako scenarzysta zajmował się adaptacją scenariuszy dialogowych do angielskich wersji filmów zagranicznych. Amerykańscy producenci zaczęli kupować popularne japońskie serie animowane i dubbingować je na język angielski, a Barron był pionierem w tej branży, która szybko i ogromnie się rozwinęła. Został dyrektorem wykonawczym i redaktorem scenariuszy w „Saban Productions”, które w ciągu pięciu lat stało się jednym z największych producentów programów dziecięcych na świecie, z takimi serialami jak „X-Men: Wersja animowana” (1992) i „Mighty Morphin Power Rangers” (1993).