Herbi Hankok (Herbie Hancock)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Herbert Jeffrey Hancock (ur. 12 kwietnia 1940 r.) to amerykański pianista, lider zespołu i kompozytor. Jako członek „drugiego wielkiego kwintetu” Milesa Davisa, Hancock pomógł przedefiniować rolę sekcji rytmicznej w jazzie i był jednym z głównych architektów brzmienia „post-bop”. Był jednym z pierwszych jazzmanów, którzy zaczęli korzystać z syntezatorów i funku. Muzyka Hancocka jest często melodyjna i przystępna; wiele jego utworów zyskało popularność poza środowiskiem jazzowym, osiągając sukces wśród odbiorców muzyki pop. Jego twórczość łączy elementy funku i soulu, przyjmując jednocześnie swobodniejsze rozwiązania stylistyczne charakterystyczne dla jazzu. W swoich jazzowych improwizacjach posługuje się unikalną, kreatywną mieszanką jazzu, bluesa i nowoczesnej muzyki klasycznej, stosując rozwiązania harmoniczne zbliżone do stylu Claude’a Debussy’ego i Maurice’a Ravela.

Do najbardziej znanych solowych utworów Hancocka należą „Cantaloupe Island”, „Watermelon Man” (później wykonywany przez dziesiątki muzyków, w tym lidera zespołu Mongo Santamaríę), „Maiden Voyage”, „Chameleon” oraz single „I Thought It Was You” i „Rockit”. Jego wydany w 2007 roku album hołdowniczy River: The Joni Letters zdobył w 2008 roku nagrodę Grammy w kategorii Album Roku, stając się dopiero drugim albumem jazzowym w historii, który otrzymał to wyróżnienie (po Getz/Gilberto z 1965 roku).

Jako członek Soka Gakkai, Hancock jest wyznawcą szkoły Nichiren w buddyzmie mahajany.

Opis powyżej pochodzi z artykułu Herbie Hancock w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA; pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.