(Irene Rich)

Irene Rich (13 października 1891 – 22 kwietnia 1988) była amerykańską aktorką, która występowała zarówno w filmach niemych, jak i dźwiękowych, a także w radiu.

Rich współpracowała z Wilem Rogersem, który zaangażował ją do ośmiu filmów, w tym „Woda wszędzie” (1920), „Dziwny lokator” (1920), „Po prostu nazywaj mnie Jim” (1920), „Chłopcy będą chłopcami” (1921) i „Szalejący kowboj” (1921). Często wcielała się w role dam z towarzystwa, jak w adaptacji „Wachlarza Lady Windermere” z 1925 roku, a także w „Królowej Yukonu” (1940).

W dwóch z jej ostatnich filmów grała żonę i matkę na pograniczu: była matką postaci Gail Russell w filmie Johna Wayne’a „Anioł i łotrzyk” (1947); w filmie Johna Forda „Fort Apache” (1948) zagrała panią O’Rourke, żonę sierżanta O’Rourke’a (Warda Bonda).

W latach 30. XX wieku Rich dużo pracowała w radiu. Od 1933 do 1944 roku prowadziła ogólnokrajowy program antologiczny seriali minidramatów „Drogi Janie” (znany również jako „Program Irene Rich”). Jej partnerem był aktor Gale Gordon (który później grał apoplektycznego szefa Lucille Ball, „pana Mooney’ego” w telewizji).

Rich występowała w produkcjach scenicznych, w tym w „Siedmiu kluczach do Baldpate” (1935) z udziałem George’a M. Cohana, autora sztuki, a później w „Tak jak idą dziewczyny” w 1948 roku.

Rich posiada dwie gwiazdy na Hollywoodzkiej Alei Sław, jedną za jej wkład w przemysł filmowy pod adresem 6225 Hollywood Boulevard, a drugą za jej wkład w przemysł radiowy pod adresem 6150 Hollywood Boulevard.