Aarón Hernán (Aarón Hernán)

Jego rodzicami byli José de la Luz Hernández i Amadita Rodríguez. Ma brata, Héctora Hernandeza. Po śmierci ojca matka zabrała go do Miasta Meksyk w 1956 roku. Studiował księgowość, choć jego powołaniem było aktorstwo. Ożenił się z Edith Sánchez, z którą miał dwoje dzieci, Aaróna i Edith.

Zadebiutował jako aktor teatralny w latach 50. w sztuce „Brudne ręce” Jean-Paula Sartre’a, u boku Tere Velázquez, Carlosa Bracho i Sergio Barrios. Po osiedleniu się w Mieście Meksyk rozpoczął naukę w Instituto Cinematográfico, Teatral y Radio-Televisión przy Asociación Nacional de Actores (ANDA), pod kierownictwem Andrésa Solera. W 1958 roku wziął udział w kolejnym festiwalu z grupą Moncell z ICT, gdzie wystąpił w głównej roli w sztuce Rodolfo Usigli „El gesticulador”.

Debiut filmowy miał w 1965 roku w produkcji „Viento negro”, gdzie wystąpił w roli drugoplanowej. Po udziale w spektaklu „Moby Dick” został zaproszony przez Ernesto Alonso do pracy w telewizji. Zadebiutował na małym ekranie w telenoweli „La mentira” (1965) wraz z Julissą, Enrique Lizalde i Fanny Cano.

Pracował w zespole teatralnym Meksykańskiego Instytutu Ubezpieczeń Społecznych.

Aarón Hernán kilkakrotnie pełnił funkcję sekretarza spraw wewnętrznych, zewnętrznych oraz skarbnika Narodowego Stowarzyszenia Aktorów (ANDA), a w latach 1998–2002 sprawował urząd sekretarza generalnego.

W ostatnim roku życia jego dzieci chciały doprowadzić do uznania go za niezdolnego do zarządzania swoim majątkiem, przez co musiał bronić się przed sądem i przeniósł się do La Casa del Actor, domu emerytów prowadzonego przez ANDA. Tam uległ upadkowi, w wyniku którego doszło do złamania kości udowej. Powikłania pooperacyjne doprowadziły do śmiertelnego zawału mięśnia sercowego.