Jule Styne (Jule Styne)

Jule Styne (Jule Styne) - Piosenki, Muzyka, , Kompozytor muzyki oryginalnej, Sztuka teatralna, Musical znany z pracy przy tego typu projektach: «Gentlemen Prefer Blondes» (1953), «Mężczyźni wolą blondynki» (1953), «The Seven Year Itch» (1955), «Słomiany wdowiec» (1955), «Funny Girl» (1968),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Jule Styne (/ˈdʒuːli staɪn/; 31 grudnia 1905 – 20 września 1994) był brytyjsko-amerykańskim autorami piosenek i kompozytorem, znanym z serii musicali na Broadwayu, wśród których znajduje się kilka sławnych i często wystawianych spektakli.

Styne urodził się w Londynie w Anglii w żydowskiej rodzinie jako Julius Kerwin Stein; jego rodzice byli imigrantami z Ukrainy (Imperium Rosyjskiego), którzy prowadzili mały sklep spożywczy. W wieku ośmiu lat przeprowadził się z rodziną do Chicago, gdzie już w młodym wieku zaczął brać lekcje gry na pianinie. Okazał się cudownym dzieckiem i przed ukończeniem dziesiątego roku życia wystąpił z symfoniami z Chicago, St. Louis i Detroit.

Styne uczęszczał do Chicago Musical College, lecz jeszcze przed tym przyciągnął uwagę innego nastolatka, Mike'a Todda – późniejszego sukcesywnie działającego producenta filmowego – który zlecił mu napisanie piosenki do tworzonego właśnie numeru muzycznego. Była to pierwsza z ponad 1500 opublikowanych piosenek, które Styne skomponował w swojej karierze. Jego pierwszy hit, „Sunday”, powstał w 1926 roku. W 1929 roku Styne grał w zespole Bena Pollacka.

Styne pracował jako trener wokalny w 20th Century Fox, dopóki Darryl F. Zanuck go nie zwolnił, twierdząc, że trening wokalny to „luksus, a my rezygnujemy z takich luksusów”, i sugerując, że powinien pisać piosenki, ponieważ „to zostaje na zawsze”. Styne założył własny zespół taneczny, co zwróciło na niego uwagę Hollywood, gdzie zyskał wsparcie Franka Sinatry i rozpoczął współpracę z tekściarzem Samym Cahnem. Razem z Cahnem napisali wiele piosenek do filmów, w tym „It's Been a Long, Long Time”, „Five Minutes More” oraz oscarową piosenkę tytułową do filmu „Trzy monety w fontannie” (1954). Wspólnie z Leo Robinem pracował nad muzyką do musicalu filmowego „Moja siostra Eileen” z 1955 roku. Dziesięć jego piosenek zostało nominowanych do Oscara, z czego wiele napisano z Cahnem, w tym „I've Heard That Song Before” (numer 1 przez 13 tygodni dla Harry’ego Jamesa i jego Orkiestry w 1943 r.), „I'll Walk Alone”, „It's Magic” (numer 2 dla Doris Day w 1948 r.) oraz „I Fall in Love Too Easily”.

W 1947 roku Styne napisał wraz z Cahnem swoją pierwszą muzykę do musicalu na Broadwayu, „High Button Shoes”, a w ciągu kolejnych kilku dekad skomponował muzykę do wielu spektakli, z których najważniejsze to „Mężczyźni wolą blondynki”, „Peter Pan” (muzyka dodatkowa), „Bells Are Ringing”, „Gypsy”, „Do Re Mi”, „Funny Girl”, „Sugar” oraz nagrodzone nagrodą Tony „Hallelujah, Baby!”.

Wśród jego współpracowników byli Sammy Cahn, Leo Robin, Betty Comden i Adolph Green, Stephen Sondheim oraz Bob Merrill.

Styne zmarł na niewydolność serca w Nowym Jorku w wieku 88 lat. Jego archiwum – obejmujące oryginalne rękopisy kompozycji, listy i materiały produkcyjne – znajduje się w Harry Ransom Center.

W 1972 roku Styne został wprowadzony do Songwriters Hall of Fame, a w 1981 roku do American Theatre Hall of Fame. Otrzymał specjalną nagrodę Drama Desk oraz wyróżnienie Kennedy Center Honors w 1990 roku. Ponadto Styne zdobył w 1955 roku Oscara za najlepszą muzykę (oryginalna piosenka) do filmu „Trzy monety w fontannie”, a „Hallelujah, Baby!” zdobyło w 1968 roku nagrodę Tony za najlepszą oryginalną partyturę.

Najważniejsze dzieła Jule Styne (Jule Styne)

Cała filmografia Jule Styne (Jule Styne)