Barton MacLane (Barton MacLane)

Barton MacLane (Barton MacLane) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Pocketful of Miracles» (1961), «Arystokracja podziemi» (1961), «The Maltese Falcon» (1941), «Sokół maltański» (1941), «Dr. Jekyll and Mr. Hyde» (1941),

Barton MacLane ukończył Wesleyan University, gdzie wykazał się niezwykłymi uzdolnieniami sportowymi, w szczególności w futbolu amerykańskim i koszykówce. Nic dziwnego, że jego sprawność fizyczna zapewniła mu wczesną rolę w filmie „The Quarterback” (1926) u boku Richarda Dixa. MacLane skomentował kiedyś, że jako aktor musi posiadać siłę fizyczną, by w razie potrzeby „rozerwać złoczyńców na strzępy”. Ironią losu było to, że zazwyczaj to sam Barton był skazany na obrywanie (jeśli akurat nie został zastrzelony), wcielając się przez większość swojej 40-letniej kariery aktorskiej w wściekłych pomocników, banitów i inne różnorodne, wątpliwej reputacji lub opryskliwe typy. W rzeczywistości Barton został tak mocno zaszufladkowany, że jego nazwisko przez pewien czas stało się wręcz przysłowiowym określeniem na krzyczącego, bezwzględnego rzezimieszka.

Po szkoleniu w American Academy of Dramatic Arts MacLane dołączył do trupy teatralnej w Brooklynie. W 1927 roku zadebiutował na Broadwayu w niewielkiej roli asystenta prokuratora okręgowego w melodramacie „The Trial of Mary Dugan”. Następnie zagrał małą, charakterystyczną rolę policjanta w „Subway Express” (1929-30), dramacie rozgrywającym się we wnętrzu wagonu metra. W połowie 1932 roku MacLane spróbował swoich sił w pisaniu sztuki teatralnej z główną rolą dla siebie, zatytułowanej „Rendezvous”. Choć spektakl zszedł z afisza po zaledwie 21 przedstawieniach, zaowocowało to kontraktem z Warner Brothers.

Barton występował już wcześniej w epizodach dla Paramount w ich studiach Astoria, w tym w debiutanckim filmie Braci Marx „The Cocoanuts” (1929). Wcielenie się w postać gangstera Brada Collinsa w „G Men” (1935) (z Jamesem Cagneyem) nadało ton większości jego przyszłych zleceń. Dobrze zbudowany, z przymrużonymi oczami i chrapliwym głosem, MacLane był idealnym, gburowatym twardzielem, szczególnie dopasowanym do westernów oraz filmów noir, w których Warner Brothers specjalizowało się. Często obsadzano go w rolach policjantów, zarówno skorumpowanych, jak i uczciwych. Do jego najbardziej reprezentatywnych kreacji należą: gangster Al Kruger w „Bullets or Ballots” (1936), za co otrzymał jedne z najlepszych recenzji w swojej karierze; banita Jack Slade w „Western Union” (1941); nieuczciwy szef budowlany Pat McCormick, który zostaje pobity przez Humphreya Bogarta i Tima Holta za zaległe wynagrodzenia w „Skarbie Sierra Madre” (1948); oraz bezwzględni gliniarze: detektyw Dundy w „Sokołku maltańskim” (1941) i porucznik Reece w „Kiss Tomorrow Goodbye” (1950). MacLane, wypożyczony do Universal, zagrał również główną rolę w „Prison Break” (1938) jako niewinny rybak, któremu wrobiono morderstwo. Wystąpił także w roli twardego, lecz sympatycznego policjanta, stanowiącego przeciwwagę dla dociekliwej dziennikarki Glendy Farrell w serii „Torchy Blaine” z połowy i końca lat 30. W latach 60. Barton zaczął budować wizerunek „dobrego gościa” jako marszałka Franka Caine'a w westernie NBC „Outlaws” (1960), a także pojawił się w małej, powracającej roli generała lotnictwa Martina Petersona w serialu „I Dream of Jeannie” (1965).

Barton był żonaty z aktorką Charlotte Wynters, która wystąpiła z nim w sześciu filmach. W czasie wolnym od pracy na planie para spędzała czas w swojej ranczy o powierzchni 2000 akrów w hrabstwie Madera w Kalifornii.

Za swoją pracę w telewizji Barton otrzymał gwiazdę na Alei Slawy w Hollywood.

Najważniejsze dzieła Barton MacLane (Barton MacLane)

Cała filmografia Barton MacLane (Barton MacLane)