Margaret Lockwood (Margaret Lockwood)

Margaret Lockwood (Margaret Lockwood) - znana z pracy przy takich projektach: «The Lady Vanishes» (1938), «Starsza pani znika» (1938), «The Slipper and the Rose» (1976), «The Slipper and the Rose» (1976), «Night Train to Munich» (1940),

Margaret Lockwood, CBE (15 września 1916 – 15 lipca 1990) była angielską aktorką, znaną przede wszystkim z roli w filmie studia Gainsborough z 1945 roku pt. „Niegrzeczna dama” (The Wicked Lady).

Margaret Mary Lockwood Day urodziła się w Karaczi w brytyjskich Indiach (obecnie Karaczi, Pakistan), jako córka angielskiego administratora spółki kolejowej i jego szkockiej żony. Rodzina Lockwood wraz z bratem powróciła do Zjednoczonego Królestwa, gdy była ona dzieckiem. Uczęszczała do Sydenham High School for Girls oraz do szkoły dla panien w Kensington w Londynie.

Sztukę teatralną zaczęła studiować w młodym wieku w szkole Italia Conti i zadebiutowała w 1928 roku, mając 12 lat, w Holborn Empire, gdzie zagrała wróżkę w „Śnie nocy letniej”. W grudniu następnego roku wystąpiła w teatrze Scala w pantomimie „Dzieci w lesie” (The Babes in the Wood). W 1932 roku pojawiła się w Theatre Royal, Drury Lane w spektaklu „Kawalcada” (Cavalcade).

Lockwood kształciła się następnie w Królewskiej Akademii Sztuk Dramatycznych (RADA) w Londynie, gdzie została dostrzeżona przez skauta talentów i podpisała kontrakt. W czerwcu 1934 roku zagrała Myrtle w sztuce „Dom w ogniu” (House on Fire) w Queen's Theatre, a 22 sierpnia 1934 roku wystąpiła jako Margaret Hamilton w premierze sztuki Gertrude Jenning „Sprawy rodzinne” (Family Affairs) w Ambassadors Theatre. W styczniu 1936 roku zagrała Helene Ferber w „Spłacie” (Repayment) w Arts Theatre, w lipcu 1936 roku Trixie Drew w sztuce Henry’ego Bernarda „Miss Smith” w Duke of York's Theatre, a w lipcu 1937 roku powróciła do Queen's Theatre jako Ann Harlow w „Zasłabnięciu Ann” (Ann's Lapse).

Lockwood zadebiutowała w filmach w 1934 roku, a w 1935 roku wystąpiła w ekranizacji „Lornie Doone”. W 1938 roku zagrała główną rolę w swoim najsłynniejszym filmie, „Zaginionej” (The Lady Vanishes) Alfreda Hitchcocka, w którym po raz pierwszy wystąpiła u boku Michaela Redgrave'a. W 1940 roku w filmie „Gwiazdy patrzą w dół” (The Stars Look Down) wcieliła się w postać Jenny Sunley, egocentrycznej i frywolnej żony bohatera granego przez Redgrave'a. Na początku lat 40. Lockwood zmieniła swój ekranowy wizerunek, grając czarne charaktery zarówno w filmach współczesnych, jak i kostiumowych, stając się w tym okresie najpopularniejszą aktorką brytyjskiego kina. Jej największym sukcesem była rola tytułowa w „Niegrzecznej damie” (1945) – filmie, który w swoich czasach budził kontrowersje i przyniósł jej ogromną sławę. W 1946 roku Lockwood otrzymała pierwszą nagrodę Daily Mail National Film Awards dla najpopularniejszej brytyjskiej aktorki filmowej.

W 1949 roku powróciła na sceny teatralne w rekordowej pod względem frekwencji ogólnokrajowej trasie z „Prywatnymi rozmowami” Noela Cowarda. W 1951 roku zagrała Elizę Doolittle w „Pygmalionie” na Festiwalu w Edynburgu, a w latach 1949, 1950 i 1957 wcieliła się w postać Piotrusia Pana (w ostatnim spektaklu jej córka grała Wendy). Do jej późniejszych hitów w West Endzie należały m.in. gwiazdorska produkcja „Idealnego męża” Wilde'a (1965/66, w której zagrała złowrogą panią Cheveley), „Lady Frederick” Somerset Maughama (1970), „Wartości względne” (wznowienie sztuki Noela Cowarda, 1973) oraz thrillery „Pajęcza sieć” (1955, napisany dla niej przez Agathę Christie), „Sygnalizator morderstwa” (Signpost to Murder, 1962) i „Obosieczny miecz” (Double Edge, 1975).

W 1969 roku wystąpiła w roli prawniczki Julii Stanford w telewizyjnym spektaklu „Sprawiedliwość jest kobietą” (Justice is a Woman). Zainspirował on serial Yorkshire Television pt. „Sprawiedliwość” (Justice), który emitowano przez trzy sezony (39 odcinków) od 1971 do 1974 roku; w roli fikcyjnego chłopaka głównej bohaterki, dr Iana Moody’ego, wystąpił jej partner życiowy, John Stone. Rola energicznej Harriet Peterson przyniosła Lockwood nagrody dla najlepszej aktorki od TV Times (1971) oraz The Sun (1973). Jej ostatnim profesjonalnym wystąpieniem była rola królowej Aleksandry w sztuce Royce’a Rytona pt. „Matko droga” (Motherdear) w Ambassadors Theatre w 1980 roku. W ramach noworocznych odznaczeń w 1981 roku otrzymała tytuł CBE.

Margaret Lockwood była mężatką, później rozwiodła się z Rupertem Leonem. Ostatnie lata życia spędziła w odosobnieniu i zmarła w wieku 73 lat w szpitalu Cromwell w Kensington w Londynie na marskość wątroby. Została skremowana w krematorium Putney Vale. Pozostawiła córkę, aktorkę Julię Clark (z domu Leon, ur. 1941).

Najważniejsze dzieła Margaret Lockwood (Margaret Lockwood)

Cała filmografia Margaret Lockwood (Margaret Lockwood)