Maurice Binder (Maurice Binder)

Maurice Binder (Maurice Binder) - Projektant czołówki, Projektant czołówki, Efekty wizualne, Grafik, Konsultant projektu efektów wizualnych znany z pracy przy tego typu projektach: «Live and Let Die» (1973), «Żyj i pozwól umrzeć» (1973), «Dr. No» (1962), «Doktor No» (1962), «Thunderball» (1965),

Maurice Binder (4 grudnia 1918 – 9 kwietnia 1991) był amerykańskim projektantem napisów filmowych, najbardziej znanym z pracy nad 16 filmami o Jamesie Bondzie, w tym nad pierwszym z nich, „Doktor No” (1962), oraz nad filmami Stanleya Donena z 1958 roku.

Urodził się w Nowym Jorku, lecz od lat 50. pracował głównie w Wielkiej Brytanii. W 1951 roku Binder wyreżyserował dwa krótkometrażowe filmy z mało znanej serii „Meet Mister Baby”; zostały one zachowane przez Academy Film Archive w 2015 roku. Swoim pierwszym projektem napisów filmowych zajął się przy filmie „Nieostrożna” (1958) w reżyserii Stanleya Donena. Producenci serii o Bondzie zwrócili się do niego po tym, jak byli pod wrażeniem napisów do komedii Donena „Trawa u sąsiada jest zawsze bardziej zielona” (1960). Binder przygotował również sekwencje dla Donena do filmów „Szarlata” (1963) i „Arabeska” (1966), do których muzykę skomponował Henry Mancini.

Binder stworzył charakterystyczną sekwencję z lufą pistoletu w napisach początkowych pierwszego filmu o Bondzie, „Doktor No” (1962). Pierwotnie planował wykorzystać kamerę skierowaną w głąb lufy pistoletu kalibru .38, co jednak spowodowało pewne problemy. Ponieważ nie można było wystarczająco przymknąć przysłony standardowej kamery, aby cała lufa była w ostrości, jego asystent, Trevor Bond, zbudował aparat otworkowy, co rozwiązało problem i sprawiło, że obraz lufy stał się krystalicznie czysty.

Binder opisał genezę sekwencji z lufą w ostatnim wywiadzie, jaki nagrał przed śmiercią w 1991 roku: „Zrobiłem to w pośpiechu, ponieważ w ciągu dwudziestu minut musiałem dotrzeć na spotkanie z producentami. Akurat miałem pod ręką małe białe naklejki z cenami i pomyślałem, że użyję ich jako strzałów przecinających ekran. James Bond miał przejść przez kadr i strzelić, po czym na ekranie spływa krew. Przygotowałem storyboard w około dwadzieścia minut, a oni powiedzieli: »To wygląda świetnie!«”.

Przynajmniej jeden krytyk zauważył również, że sekwencja ta nawiązuje do strzału w stronę widzów na końcu filmu „Wielki napad na pociąg” (1903). Binder znany jest także z przedstawiania w swoich pracach kobiet wykonujących różnorodne czynności, takich jak taniec, skakanie na trampolinie czy strzelanie z broni. Obie te formy stały się znakami rozpoznawczymi i stałymi elementami filmów o Jamesie Bondzie. Następcą Maurice'a Bindera jako projektanta napisów do filmu „Złote Oko” (1995) został Daniel Kleinman.

Przed „Złotym Okiem” jedynymi filmami o Jamesie Bondzie, do których nie stworzył napisów początkowych, były „Szpieg, który mnie kochał” (1963) oraz „Goldfinger” (1964) – oba zostały zaprojektowane przez Roberta Brownjohna.

Binder nakręcił sekwencje początkowe i końcowe z udziałem myszy (zwierzęcia, które nie pojawiło się ani w powieści, ani w filmie) do „Myszki, która ryczała” (1959), sekwencję mnichów sfilmowaną jako mozaika wyjaśniającą historię Złotego Dzwonu w „Długich okrętach” (1963), a także sekwencję z hiszpańskimi tancerkami wyjaśniającą, dlaczego ówczesne aktualne nawiązanie do zniknięcia broni nuklearnej w wyniku wypadku B-52 przeniosło się z Hiszpanii do Grecji w filmie „Dzień, w którym ryby wyszły na ląd” (1967).

Zaprojektował napisy do filmu „Sodoma i Gomora” (1963), w których pojawiła się orgia (jedyna w całym filmie). Reżyseria tej sekwencji zajęła mu trzy dni, choć pierwotnie miała zająć jeden.

Binder był również producentem filmu „Przejście” (1979) oraz konsultantem wizualnym przy „Drakuli” (1979) i „Oxford Blues” (1984).

Binder zmarł w Londynie w wieku 72 lat na raka płuc.

Najważniejsze dzieła Maurice Binder (Maurice Binder)

Cała filmografia Maurice Binder (Maurice Binder)